«Δεν σου το είπα γιατί θα διαλυόσουν» μου είπε ο άντρας μου, όταν βρήκα την επιστολή για το στεγαστικό
«Πες μου ότι δεν είναι αυτό που νομίζω», του είπα κρατώντας την επιστολή από την εταιρεία διαχείρισης δανείων.
Ο άντρας μου δεν απάντησε αμέσως. Καθόταν στην κουζίνα, με το κινητό στο χέρι, και κοίταζε το τραπέζι. Τότε κατάλαβα ότι ήταν ακριβώς αυτό που νόμιζα.
Είχα βρει τον φάκελο σε ένα συρτάρι με κάτι παλιούς λογαριασμούς. Έγραφε για καθυστέρηση δόσεων στο στεγαστικό μας, για επικοινωνία μέσα σε συγκεκριμένες μέρες, για ρύθμιση. Είχαμε μείνει πίσω τρεις δόσεις.
«Από πότε;» τον ρώτησα.
«Από τον Δεκέμβρη.»
Ήταν Μάιος.
Μένουμε στο ίδιο διαμέρισμα στο Περιστέρι σχεδόν δεκαπέντε χρόνια. Δεν είναι κανένα μεγάλο σπίτι, αλλά είναι το σπίτι μας. Εκεί μεγαλώσαμε την κόρη μας, εκεί έμενε η μητέρα μου για μήνες όταν έκανε τις θεραπείες της στο Αττικόν. Για μένα δεν ήταν απλώς τέσσερις τοίχοι.
«Πέντε μήνες δεν βρήκες να μου το πεις;» του φώναξα.
«Δεν ήθελα να σε φορτώσω. Με τη μητέρα σου, με την κόρη μας που δίνει Πανελλαδικές, σε έβλεπα ήδη στα όριά σου.»
«Δεν με φόρτωσες; Με άφησες να πληρώνω σούπερ μάρκετ, φροντιστήριο, φάρμακα, να πιστεύω ότι είμαστε εντάξει, ενώ εσύ έκρυβες γράμματα;»
Μου είπε ότι από τότε που μειώθηκαν οι ώρες του στη δουλειά, δεν έβγαινε ο μήνας. Κάνει αποθήκη σε μεταφορική στον Ασπρόπυργο και τους τελευταίους μήνες τους έστελναν σπίτι εκ περιτροπής. Είχε πάρει και δύο μικρές προκαταβολές από τη δουλειά, που τις κράτησε για τις δόσεις αλλά δεν έφτασαν.
«Ντρεπόμουν», είπε. «Κάθε φορά που πήγαινα να στο πω, σε άκουγα να λες “τουλάχιστον να μην πειράξουμε το σπίτι”. Και δεν μπορούσα.»
Εκεί εκνευρίστηκα ακόμα περισσότερο, γιατί είχε δίκιο. Από τότε που ο πατέρας μου έχασε το δικό του σπίτι, έχω γίνει σχεδόν εμμονική. Θέλω να ξέρω τι μπαίνει, τι βγαίνει, τι χρωστάμε. Κι όταν εκείνος μου έλεγε καμιά φορά “άσε με να το χειριστώ”, του απαντούσα απότομα ότι αν δεν κρατάς λογαριασμό, χάνεσαι.
Αλλά άλλο να είμαι πιεστική κι άλλο να αποφασίζει μόνος του ότι δεν δικαιούμαι να ξέρω.
Το βράδυ δεν μιλούσαμε. Η κόρη μας διάβαζε στο δωμάτιό της και εγώ έκανα πως πλένω πιάτα. Κάποια στιγμή βγήκε και μας είπε:
«Θα σταματήσετε να ψιθυρίζετε σαν να έγινε κάτι τρομερό; Ακούω από χθες για δόσεις και χαρτιά.»
Ο άντρας μου είπε αμέσως: «Δεν είναι τίποτα, εσύ κοίτα το διάβασμά σου.»
Και τότε εγώ, από νεύρα και φόβο, της είπα την αλήθεια. Όχι όλη, αλλά αρκετή.
Της είπα ότι έχουμε μια δυσκολία με το δάνειο και ότι θα κάνουμε ρύθμιση. Πάγωσε. Μετά μου είπε: «Και εγώ σας ζητάω να πάω Θεσσαλονίκη αν περάσω; Τόσο καιρό λέτε “βλέπουμε” και δεν μου λέτε γιατί;»
Εκεί ένιωσα χάλια. Γιατί δεν ήταν μόνο εκείνος που έκρυβε πράγματα. Εγώ είχα κρατήσει στην άκρη το γεγονός ότι είχα πάρει πριν από έναν χρόνο ένα μικρό καταναλωτικό δάνειο για να καλύψω τα έξοδα της μητέρας μου και κάτι παλιές οφειλές. Το είχα πει στον εαυτό μου ότι θα το ξεπλήρωνα μόνη μου, από τη δουλειά μου στο λογιστήριο. Δεν το έκανα. Και δεν του το είχα πει ποτέ.
Την επόμενη μέρα του το παραδέχτηκα.
Με κοίταξε και είπε: «Δηλαδή μου ζητάς να σε εμπιστευτώ, ενώ κι εσύ έκανες το ίδιο;»
Δεν ήξερα τι να απαντήσω. Του είπα μόνο ότι το δικό μου ήταν λάθος, αλλά δεν άλλαζε το δικό του. Και μάλλον ούτε το δικό του άλλαζε το δικό μου.
Κλείσαμε ραντεβού με την εταιρεία για ρύθμιση. Θα κόψουμε πράγματα, ίσως χρειαστεί να δουλέψω επιπλέον ώρες, ίσως η κόρη μας να μη φύγει αμέσως για σπουδές αν περάσει μακριά. Δεν ξέρω ακόμα.
Αυτό που με πονάει πιο πολύ δεν είναι μόνο τα χρήματα. Είναι ότι κοιτάω τον άνθρωπό μου και αναρωτιέμαι τι άλλο μπορεί να μη λέμε ο ένας στον άλλον, δήθεν για να προστατευτούμε. Και φοβάμαι ότι, προσπαθώντας να ελέγχω τα πάντα, τον έκανα να πιστεύει πως δεν μπορούσε να μου μιλήσει.
Εσείς τι πιστεύετε; Είναι καλύτερο να λες μια αλήθεια που θα πληγώσει τον άλλον ή μπορεί μερικές φορές ένα ψέμα να είναι πραγματικά προστασία;