Έφυγα από το τραπέζι της πεθεράς μου και ο άντρας μου είπε πως «χάλασα την οικογένεια»

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑΣ

Σηκώθηκα από το κυριακάτικο τραπέζι, πήρα την κόρη μου από το χέρι και φύγαμε πριν βγει το γλυκό. Η μικρή είναι οκτώ χρονών και είχε ήδη σταματήσει να τρώει, γιατί ο κουνιάδος μου γελούσε με τον τρόπο που μιλούσα. Είπε ότι «η κυρία από την Αθήνα» ήρθε πάλι να μας μάθει τρόπους, ενώ εγώ απλώς είχα πει στην κόρη μου να μη βάζει τα χέρια στο κοινό πιάτο.

Είμαι δεκατρία χρόνια παντρεμένη και αυτά τα περιστατικά δεν είναι καινούργια. Η πεθερά μου δεν με βρίζει ανοιχτά. Είναι πιο κουραστικό: κάνει μικρά σχόλια. Για το ότι δουλεύω σε φαρμακείο και γυρνάω αργά, για το ότι δεν φτιάχνω τα γεμιστά όπως εκείνη, για το ότι η κόρη μου «έχει γίνει ευαίσθητη». Όταν πήραμε στεγαστικό και ζοριστήκαμε, έλεγε μπροστά σε όλους πως ο γιος της φορτώθηκε πολλά επειδή εγώ ήθελα «να το παίζω ανεξάρτητη». Εγώ τότε δούλευα δύο απογεύματα παραπάνω για να βγαίνουν οι δόσεις.

Ο άντρας μου λέει ότι έτσι είναι η οικογένειά του και πως αν απαντάω, τους δίνω σημασία. Μου ζητάει διαρκώς να κάνω υπομονή για να μην παρεξηγηθούν. Μόνο που η υπομονή μου σημαίνει ότι εκείνοι λένε ό,τι θέλουν κι εγώ μετά γυρνάω σπίτι και κλαίω ή νευριάζω μαζί του.

Την Κυριακή, όταν ο κουνιάδος μου είπε στην κόρη μου «μη γίνεις σαν τη μαμά σου που θίγεται με όλα», του είπα ήρεμα ότι δεν θα επιτρέψω να μιλάει έτσι στο παιδί μου. Η πεθερά μου απάντησε ότι κάνω σκηνή στο σπίτι της. Ο άντρας μου δεν είπε τίποτα εκεί. Στο αυτοκίνητο μου είπε πως τον εξέθεσα και ότι έπρεπε να είχα μείνει για χάρη του.

Του είπα ότι δεν θα ξαναπάω ούτε εγώ ούτε η μικρή σε τραπέζια τους, μέχρι να υπάρξει στοιχειώδης σεβασμός. Το δύσκολο είναι ότι ένα μέρος μου νιώθει ανακούφιση, αλλά ένα άλλο φοβάται πως του στερώ την οικογένειά του. Να επιμείνω ή να πηγαίνω μόνη μου, καταπίνοντας τα σχόλια, για να μη βρεθεί η κόρη μου στη μέση;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ

Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι φύγατε από το τραπέζι. Είναι ότι η κόρη σας έμαθε, μπροστά σε όλους, πως ένας ενήλικος μπορεί να τη χρησιμοποιεί για να χτυπήσει τη μητέρα της και κανείς δεν χρειάζεται να τον σταματήσει. Ο κουνιάδος σας δεν έκανε αστείο. Έβαλε ένα παιδί μέσα σε μια σύγκρουση ενηλίκων, επειδή ήταν ο εύκολος τρόπος να σας μειώσει.

Η πεθερά σας, από όσα γράφετε, έχει χτίσει χρόνια μια βολική ασάφεια: δεν λέει κάτι τόσο χοντρό ώστε να καταγγελθεί αμέσως, αλλά λέει αρκετά ώστε να σας κρατάει συνεχώς σε άμυνα. Αυτή η τακτική ευδοκιμεί όταν οι γύρω της ζητούν από τον πιο ήσυχο άνθρωπο να μη χαλάει το κλίμα. Και ο άντρας σας, δυστυχώς, δεν στέκεται ουδέτερος. Όταν σας λέει να κάνετε υπομονή για να μην παρεξηγηθούν οι δικοί του, παίρνει θέση υπέρ της δικής τους άνεσης και αφήνει εσάς να πληρώνετε τον λογαριασμό.

Καταλαβαίνω και τη δική του δυσκολία. Είναι βαρύ να παραδεχτεί ένας γιος ότι η μητέρα και ο αδελφός του φέρονται άσχημα στη γυναίκα του. Ιδίως σε οικογένειες που έχουν μάθει να βαφτίζουν την αγένεια «χιούμορ» και την υπομονή «σεβασμό». Αλλά ο γάμος δεν σημαίνει ότι η γυναίκα πρέπει να περνάει εξετάσεις αντοχής κάθε Κυριακή για να αποδείξει ότι αγαπά τον άντρα της.

Θα σας έλεγα να μην ανακοινώνετε μια αιώνια διακοπή σαν τιμωρία. Πείτε κάτι καθαρό: ότι εσείς και το παιδί δεν θα πηγαίνετε όπου γίνονται προσβολές ή σχόλια για εσάς μπροστά της. Ο άντρας σας μπορεί να βλέπει τους δικούς του μόνος του, αν θέλει. Δεν του στερείτε την οικογένειά του· αρνείστε να είστε το σάκος του μποξ που κρατάει την ησυχία της.

Και να του ζητήσετε όχι να «διαλέξει πλευρά», αλλά να κάνει το ελάχιστο: την επόμενη φορά να πει εκείνη τη στιγμή πως τέτοια λόγια προς τη γυναίκα και την κόρη του δεν γίνονται δεκτά. Αν δεν μπορεί ούτε αυτό, τότε το πρόβλημα δεν είναι ένα κυριακάτικο τραπέζι.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

Πρέπει μια μητέρα να συνεχίζει τις οικογενειακές επισκέψεις για χάρη του συζύγου της, όταν το παιδί της βλέπει τη μητέρα του να εξευτελίζεται;