Έκλεισα το κινητό μου για δύο μέρες για να δω αν θα με ψάξει κανείς — και τώρα η κόρη μου δεν μου μιλάει
«Μαμά, πώς μπόρεσες να το κάνεις αυτό; Νομίζαμε ότι έπαθες κάτι!» μου είπε η κόρη μου στην πόρτα, με τα μάτια κόκκινα.
Δεν πρόλαβα καν να της πω “έλα μέσα”. Πίσω της στεκόταν ο άντρας της και πιο κάτω στο πεζοδρόμιο ο γιος μου, που είχε έρθει από το Περιστέρι με το μηχανάκι. Εγώ τους κοιτούσα και, αντί να νιώσω μόνο χαρά που ήρθαν, ένιωσα και μια ντροπή. Γιατί ήξερα ακριβώς γιατί είχαν έρθει.
Είχα κλείσει το κινητό μου από το Σάββατο το πρωί. Δεν απάντησα σε κανέναν μέχρι Δευτέρα βράδυ.
Μένω μόνη μου εδώ και τρία χρόνια, από τότε που έφυγε ο άντρας μου. Τα παιδιά είναι μεγάλα, έχουν τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, τα δικά τους άγχη. Δεν περίμενα να είναι κάθε μέρα πάνω από το κεφάλι μου. Ούτε εγώ ήμουν ποτέ από τις μάνες που παίρνουν δέκα τηλέφωνα.
Αλλά τον τελευταίο καιρό, όποτε χτυπούσε το κινητό, ήξερα σχεδόν τι θα ακούσω.
«Μαμά, μπορείς να κρατήσεις τα μικρά την Τετάρτη;»
«Μαμά, έχεις το εκκαθαριστικό του μπαμπά; Το ζητάει ο λογιστής.»
«Μαμά, μήπως μπορείς να μου δανείσεις μέχρι να πληρωθώ;»
Και έλεγα ναι. Στα παιδιά, στην αδερφή μου που ήθελε να πάμε μαζί τη μητέρα μας στο Κέντρο Υγείας, στη γειτόνισσα που μου άφηνε τα κλειδιά της όταν έφευγε. Έλεγα ναι και μετά καθόμουν μόνη στην κουζίνα, με τον καφέ να κρυώνει.
Την προηγούμενη Παρασκευή είχα γενέθλια. Δεν ήθελα δώρα. Ένα “χρόνια πολλά, πώς είσαι;” ήθελα. Η κόρη μου έστειλε μήνυμα αργά το βράδυ: «Χρόνια πολλά μαμά, συγγνώμη, έγινε χαμός με τα παιδιά». Ο γιος μου πήρε την άλλη μέρα και είπε: «Το είχα στο νου μου, αλλά είχα βάρδια». Ούτε εγώ τους είπα ότι με πείραξε. Είπα “δεν πειράζει” και το κατάπια.
Το Σάββατο το πρωί με πήρε η αδερφή μου. «Θα πας τη μαμά για εξετάσεις τη Δευτέρα; Εγώ δεν μπορώ να πάρω άδεια». Της είπα ναι πάλι. Μετά έκλεισα το τηλέφωνο και σκέφτηκα: αν εξαφανιστώ για λίγο, θα το καταλάβει κανείς; Ή θα με ψάξουν μόνο όταν χρειαστούν κάτι;
Έβγαλα το κινητό από την πρίζα και το έβαλα στο συρτάρι. Δεν άφησα σημείωμα, δεν ενημέρωσα κανέναν. Ήταν χαζό, το ξέρω. Αλλά εκείνη τη στιγμή ήθελα να δω αν η απουσία μου έχει βάρος.
Την πρώτη μέρα ένιωσα σχεδόν ανακούφιση. Πήγα λαϊκή, μαγείρεψα φασολάκια, κάθισα στο μπαλκόνι. Τη δεύτερη μέρα όμως άρχισα να φοβάμαι. Όχι μήπως δεν με πάρουν. Μήπως με πάρουν και εγώ τους έχω τρομάξει χωρίς λόγο.
Το βράδυ της Δευτέρας άνοιξα το κινητό. Είχε δεκάδες αναπάντητες. Η κόρη μου είχε πάρει την Αστυνομία και είχε περάσει από το σπίτι, αλλά έλειπα στο σούπερ μάρκετ. Ο γιος μου είχε πάρει τη διαχειρίστρια να ανοίξει με αντικλείδι. Η αδερφή μου, που δεν μιλιόμασταν καλά εκείνη τη μέρα, έκλαιγε στο φωνητικό μήνυμα.
Όταν ήρθαν σπίτι, δεν άντεξα και τους το είπα.
«Ήθελα να δω αν σας νοιάζω. Όχι όταν θέλετε βοήθεια. Εμένα, αν με σκέφτεστε.»
Ο γιος μου κάθισε στον καναπέ και είπε ήσυχα: «Μας νοιάζεις, μαμά. Αλλά μας έβαλες να πιστέψουμε ότι μπορεί να είσαι πεσμένη κάπου μόνη σου. Αυτό δεν είναι τρόπος να μας το δείξεις.»
Η κόρη μου ήταν πιο θυμωμένη. «Και εγώ που νόμιζα ότι κάτι έπαθες; Με δύο παιδιά, με τη δουλειά, με όλα; Μου λες ποτέ ότι είσαι μόνη; Πάντα λες “καλά είμαι”.»
Της απάντησα απότομα: «Εσείς δεν ρωτάτε αρκετά.»
Και τότε μου είπε κάτι που δεν περίμενα: «Ρωτάμε, αλλά μας διώχνεις. Τον περασμένο μήνα σου είπα να έρθεις να φας μαζί μας και είπες ότι δεν θέλεις να ενοχλείς. Όταν σου λέω να βγούμε για καφέ, λες “άσε, τρέχεις”. Πώς να καταλάβω ότι το εννοείς και δεν το λες από ευγένεια;»
Εκεί κόλλησα. Γιατί είχε δίκιο. Εγώ ήθελα να επιμείνουν, να μη δεχτούν το “άσε”, να καταλάβουν μόνα τους. Αλλά δεν τους το είχα πει καθαρά ποτέ. Περίμενα να με διαβάσουν.
Τελικά, η μητέρα μας πήγε στις εξετάσεις με την αδερφή μου, που βρήκε τρόπο να λείψει δυο ώρες από τη δουλειά. Μου πέταξε κι εκείνη στο τηλέφωνο: «Δεν είσαι η μόνη που κουράζεται, ξέρεις». Με πείραξε, αλλά μάλλον κι αυτή είχε κρατήσει πράγματα μέσα της.
Από τότε η κόρη μου μου μιλάει πιο ψυχρά. Μου είπε πως χρειάζεται λίγο χρόνο, γιατί τρόμαξε πραγματικά. Ο γιος μου έρχεται κάθε Κυριακή για καφέ, αλλά τον βλέπω να κοιτάζει αν το κινητό μου είναι ανοιχτό. Κι εγώ αισθάνομαι απαίσια που τους έφερα σε τέτοιο πανικό, ενώ ένα κομμάτι μου νιώθει ακόμα ανακούφιση που, έστω έτσι, ήρθαν όλοι για μένα.
Τώρα προσπαθώ να λέω πιο απλά αυτό που θέλω: «Μου λείπετε, θέλω να σας δω». Δεν μου βγαίνει πάντα. Έχω μάθει να κάνω την δυνατή και μετά να θυμώνω που κανείς δεν βλέπει ότι δεν είμαι.
Δεν ξέρω αν αυτό που έκανα ήταν μια κραυγή για βοήθεια ή ένας άδικος τρόπος να τους κάνω να νιώσουν ενοχές. Ίσως ήταν και τα δύο. Είναι αποδεκτό να χρησιμοποιεί κανείς την απελπισία του για να σιγουρευτεί ότι τον αγαπούν ή είναι κάτι που πληγώνει περισσότερο απ’ όσο φέρνει κοντά τους ανθρώπους;