«Θέλω να τον παντρευτώ, αλλά όλοι γύρω μας ντρέπονται γι’ αυτόν» — Όταν η οικογένεια βάζει τη γνώμη του κόσμου πάνω από την ευτυχία σου

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑΣ

Το ανακοίνωσα στους δικούς μου Κυριακή μεσημέρι, πάνω που μαζεύαμε το τραπέζι. Δεν το έκανα θεατρικά, ούτε για να τους φέρω προ τετελεσμένων. Απλώς είπα ότι με τον Στέλιο αποφασίσαμε να παντρευτούμε το φθινόπωρο και ότι θέλω, αν γίνεται, να το ζήσουμε ήρεμα. Από εκείνη την ώρα, στο πατρικό μου δεν έχει υπάρξει ήρεμη κουβέντα.

Είμαι 33 χρονών, δουλεύω σε φαρμακαποθήκη στη Λάρισα και τα τελευταία δυόμισι χρόνια είμαι με τον Στέλιο. Εκείνος είναι 38, ηλεκτρολόγος, πολύ καλός στη δουλειά του, τίμιος άνθρωπος και από τους λίγους που όταν λένε κάτι το εννοούν. Δεν έχει «καλό παρουσιαστικό», όπως το λέει η μητέρα μου. Είναι πιο βαρύς, ντύνεται απλά, δεν έχει τον αέρα που θα ήθελαν οι δικοί μου, δεν είναι από οικογένεια με γνωριμίες, ούτε από σπίτια που «μετράνε» στην περιοχή. Με λίγα λόγια, δεν τους χαλάει επειδή είναι κακός άνθρωπος. Τους χαλάει γιατί φοβούνται τι θα πει ο κόσμος.

Ο πατέρας μου δεν μου μιλάει σχεδόν καθόλου από τότε. Η μάνα μου το πάει πιο ύπουλα, με κάτι τύπου ότι μια ζωή σε μεγαλώσαμε για να κάνεις μια καλύτερη επιλογή ή ότι αύριο θα σε λυπούνται. Η αδερφή μου μου είπε να το ξανασκεφτώ γιατί στο χωριό ήδη σχολιάζουν. Και το χειρότερο είναι ότι μερικές φίλες μου, που τις ήξερα χρόνια, μου πέταξαν ότι εγώ μπορώ και καλύτερα. Καλύτερα με ποιο μέτρο ακριβώς;

Ο Στέλιος δεν τους έχει δώσει κανένα δικαίωμα. Αντίθετα, κρατάει αξιοπρέπεια. Δεν ζητάει να τον αγαπήσουν, μόνο να μην τον προσβάλλουν. Αλλά εγώ έχω αρχίσει και λυγίζω από τη μόνιμη πίεση. Όχι επειδή αμφιβάλλω για εκείνον. Από την κούραση. Από το ότι σε κάθε χαρά πρέπει να απολογηθώ.

Να προχωρήσω σε γάμο όπως το θέλουμε, έστω και χωρίς τους δικούς μου, ή να κάνω πίσω μήπως κλείσει αυτή η πληγή πριν ανοίξει κι άλλο;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ

Εδώ υπάρχει μια λεπτομέρεια που λέει περισσότερα απ’ όλα: κανείς δεν σου μίλησε για τον χαρακτήρα του ανθρώπου σου, για τη συμπεριφορά του, για το αν θα σταθεί σε μια δύσκολη μέρα. Όλοι μιλάνε για το πώς φαίνεται, από πού κρατάει η σκούφια του και τι θα πουν οι άλλοι. Δηλαδή δεν εξετάζουν αν είναι κατάλληλος σύντροφος. Εξετάζουν αν είναι κοινωνικά παρουσιάσιμος.

Και αυτό, όσο κι αν ντύνεται με τη λέξη «ενδιαφέρον», είναι σνομπισμός. Όχι προστασία.

Καταλαβαίνω βέβαια και κάτι άλλο: εσύ δεν πονάς μόνο επειδή υποτιμούν τον Στέλιο. Πονάς επειδή βλέπεις ότι οι δικοί σου σε ξέρουν λιγότερο απ’ όσο νόμιζες. Αν σε ήξεραν πραγματικά, θα εμπιστεύονταν και το κριτήριό σου. Μπορεί να ανησυχούσαν, μπορεί να είχαν επιφυλάξεις, αλλά δεν θα μετρούσαν την αξία της ζωής σου με τα σχόλια του χωριού ή της παρέας.

Θα σου πω όμως και το δύσκολο: μην περιμένεις να «κλείσει η πληγή» αν κάνεις πίσω. Αν ακυρώσεις έναν γάμο για να ησυχάσουν οι άλλοι, δεν θα σεβαστούν την υποχώρησή σου· θα τη διαβάσουν σαν επιβεβαίωση ότι είχαν δικαίωμα να αποφασίζουν για λογαριασμό σου. Και αύριο θα έχουν λόγο για το σπίτι, για τα παιδιά, για το πού θα πηγαίνετε, για όλα.

Από την άλλη, το να προχωρήσεις δεν είναι ρομαντικό σύνθημα. Έχει κόστος. Ίσως ο πατέρας σου λείψει από τον γάμο σου. Ίσως κάποιες φιλίες τελειώσουν χωρίς φασαρία αλλά οριστικά. Αυτό πρέπει να το δεις καθαρά, όχι πεισματικά.

Η συμβουλή μου είναι συγκεκριμένη: μην ξαναμπείς σε συζήτηση για το αν «σου αξίζει καλύτερος». Πες μία φορά καθαρά ότι σχόλια για εμφάνιση, οικογένεια και γνώμες τρίτων δεν τα συζητάς άλλο. Αν έχουν πραγματική ανησυχία, να την πουν ευθέως και με σεβασμό. Αν όχι, προχώρα τα σχέδιά σου χωρίς να ζητάς κάθε λίγο άδεια για τη ζωή σου.

Ο σωστός γάμος δεν είναι αυτός που εγκρίνει το χωριό. Είναι αυτός που αντέχει όταν σβήσουν τα φώτα και μείνετε οι δυο σας στο σπίτι.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

Όταν η οικογένεια απορρίπτει έναν σύντροφο μόνο με κοινωνικά και εξωτερικά κριτήρια, αξίζει να περιμένεις τη συμφιλίωση ή απλώς παρατείνεις έναν έλεγχο που δεν θα τελειώσει ποτέ;