«Δεν θα ξαναπατήσω εκεί αν δεν μου ζητήσει συγγνώμη»: Όταν η σιωπή του άντρα γίνεται δεύτερη πληγή

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑΣ

Ο καβγάς στο σπίτι μας τώρα ξεκινάει κάθε φορά που πλησιάζει Κυριακή. Ξέρω ήδη τι θα γίνει: ο Μάριος θα πει να περάσουμε από τους γονείς του για καφέ, εγώ θα παγώσω, εκείνος θα νευριάσει που «το τραβάω πάλι». Και κάπως έτσι έχουμε φτάσει να μιλάμε πιο εύκολα για λογαριασμούς και σούπερ μάρκετ παρά για αυτό που μας τρώει εδώ και δύο χρόνια.

Η πεθερά μου δεν με έβρισε ποτέ χοντρά, να λες έγινε σκηνή και τέλος. Είναι αυτό το μόνιμο, το χαμηλό. Σχόλια για όλα. Για το φαγητό μου, ότι είναι «λίγο άνοστο». Για το σπίτι, ότι «μια γυναίκα που δουλεύει δεν προλαβαίνει να το νοικοκυρέψει όπως πρέπει». Για το ότι δεν έχουμε κάνει ακόμα παιδί, με κάτι μισόλογα του τύπου «ο καιρός περνάει». Μπροστά σε άλλους μάλιστα, με εκείνο το χαμόγελο που αν αντιδράσεις βγαίνεις και υπερβολική.

Δουλεύω σε λογιστικό γραφείο, ειδικά τέτοια εποχή γυρίζω κομμάτια. Δεν ζητάω να με λατρεύουν, αλλά δεν μπορώ να πηγαίνω κάθε εβδομάδα κάπου και να νιώθω ότι εξετάζομαι. Το είπα στον Μάριο πολλές φορές. Στην αρχή μου έλεγε ότι έτσι είναι η μητέρα του, ότι δεν τα εννοεί, ότι εγώ τα παίρνω πολύ μέσα μου. Μία φορά μάλιστα, γυρνώντας σπίτι, μου είπε ότι αν ήμουν πιο χαλαρή δεν θα έβρισκε χώρο να μου μιλάει έτσι. Αυτό με αποτέλειωσε πιο πολύ κι από τα λόγια της.

Προσπάθησα και μόνη μου να της μιλήσω ήρεμα. Της είπα ότι κάποια σχόλια με φέρνουν σε δύσκολη θέση. Και μου απάντησε σχεδόν γελώντας ότι στην οικογένεια λέμε αλήθειες, δεν χαϊδευόμαστε. Από τότε μέσα μου έκλεισε κάτι.

Πριν έναν μήνα, όταν ξαναείπε μπροστά στον αδελφό του άντρα μου ότι «άλλες στην ηλικία της έχουν ήδη τρέξει σπίτι και παιδιά, αλλά τώρα οι νέες θέλουν καριέρα», σηκώθηκα, είπα ότι δεν αισθάνομαι καλά και έφυγα. Από εκείνη τη μέρα ξεκαθάρισα στον Μάριο ότι εγώ δεν ξαναπάω εκεί αν δεν ακούσω μια καθαρή συγγνώμη. Όχι μισόλογα, όχι «αν σε πείραξε». Συγγνώμη.

Τότε μόνο άρχισε να βλέπει ότι δεν κάνω δράμα. Μου είπε πως καταλαβαίνει ότι με άφησε μόνη, αλλά επιμένει ότι δεν γίνεται να κοπεί η επαφή γιατί θα γίνει μεγαλύτερο θέμα στην οικογένεια. Εγώ δεν του ζήτησα να κόψει τη μάνα του. Του ζήτησα να σταματήσει να με πηγαίνει σαν να είμαι υποχρεωμένη να ανέχομαι τα πάντα για να μη χαλάσει το κλίμα.

Το ερώτημά μου είναι συγκεκριμένο: να κρατήσω αυτή τη στάση μέχρι να ζητήσει συγγνώμη, όσο κι αν στραβώσει η σχέση με τον άντρα μου, ή να δεχτώ ότι συγγνώμη δεν θα έρθει ποτέ και να βρω έναν άλλο τρόπο να προστατευτώ χωρίς να διαλυθεί ο γάμος μου;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ

Το πιο σημαντικό σημείο στο μήνυμά σου δεν είναι καν η πεθερά σου. Είναι ότι ο άντρας σου κατάλαβε το πρόβλημα μόνο όταν εσύ σταμάτησες να συνεργάζεσαι με την «οικογενειακή ησυχία». Όσο πονούσες, σου έλεγε ότι είσαι ευαίσθητη. Όταν όμως έβαλες συνέπεια και αρνήθηκες να πας, τότε το είδε. Αυτό κάτι λέει.

Η μητέρα του μάλλον δεν είναι άνθρωπος που θα καθίσει εύκολα να σκεφτεί τι έκανε. Έχει μάθει να ντύνει την αγένεια ως ειλικρίνεια και να περνάει τα σχόλιά της σαν φυσιολογικά οικογενειακά πειράγματα. Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι. Το θέμα όμως σε έναν γάμο δεν είναι να τους αλλάξεις. Είναι να ξέρεις αν ο άνθρωπός σου σε αφήνει εκτεθειμένη μπροστά τους.

Εδώ ο Μάριος έχει ευθύνη μεγαλύτερη απ’ όση ίσως του χρεώνεις ακόμα. Όχι επειδή αγαπά τη μητέρα του ή επειδή δεν θέλει φασαρίες. Αλλά επειδή διάλεξε την εύκολη θέση: να προσαρμοστείς εσύ, για να μη δυσαρεστηθεί εκείνη. Αυτό κάνουν πολλοί σύζυγοι χωρίς να το λένε έτσι καθαρά. Μεταφέρουν το κόστος στον πιο ήσυχο άνθρωπο του δωματίου.

Θα σου πω και κάτι που ίσως δεν σου αρέσει: αν κάνεις σημαία μόνο τη συγγνώμη, μπορεί να δεθείς σε κάτι που δεν ελέγχεις. Μια αναγκαστική ή μισή συγγνώμη δεν θα σε ανακουφίσει ιδιαίτερα. Εκείνο που έχει αξία είναι τι θα κάνει ο άντρας σου από εδώ και πέρα. Θα πηγαίνει σαν να μη συμβαίνει τίποτα; Θα της λέει επιτέλους εκείνη τη στιγμή «μην της μιλάς έτσι»; Θα δεχτεί ότι μπορεί να βλέπει τη μητέρα του χωρίς να σε σέρνει μαζί;

Ναι, καλά κάνεις και δεν πας αυτή τη στιγμή. Όχι για να την τιμωρήσεις, αλλά για να πάψει η επανάληψη. Όμως το πραγματικό αίτημα προς τον Μάριο δεν είναι «φέρε μου συγγνώμη από τη μητέρα σου». Είναι: «αν ξαναβρεθώ εκεί, θέλω να ξέρω ότι δεν θα είμαι μόνη». Αν δεν μπορεί να το εγγυηθεί, δεν υπάρχει λόγος να επιστρέψεις για χάρη της εικόνας.

Άρα κράτα τη στάση σου, αλλά άλλαξε λίγο το κέντρο βάρους. Μην περιμένεις να ωριμάσει ξαφνικά η πεθερά. Ζήτα καθαρή θέση από τον σύζυγό σου, με πράξεις και όχι με κατανόηση της στιγμής. Κάποιοι γάμοι δεν χαλάνε από την πεθερά. Χαλάνε από την μόνιμη απουσία του ανθρώπου που έπρεπε να σταθεί δίπλα σου.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

Όταν δεν έρχεται ποτέ μια ειλικρινής συγγνώμη από την οικογένεια του συζύγου, αρκεί η αλλαγή στάσης του ίδιου του συζύγου για να ξαναχτιστεί η σχέση;