«Αν δεν σου αρέσει, η πόρτα είναι ανοιχτή»: Η κουβέντα με την πεθερά μου που διέλυσε την ηρεμία του σπιτιού μας
«Αν δεν σου αρέσει, η πόρτα είναι ανοιχτή», μου είπε ο άντρας μου μέσα στην κουζίνα, χαμηλόφωνα για να μην ακούσει η κόρη μας από το διπλανό δωμάτιο.
Τον κοίταξα και για λίγα δευτερόλεπτα δεν μπορούσα να μιλήσω. Είχα μόλις γυρίσει από το κυριακάτικο τραπέζι της πεθεράς μου στο Περιστέρι, όπου είχα σηκωθεί και είχα φύγει σχεδόν φωνάζοντας.
Όλα ξεκίνησαν από μια κουβέντα που, αν την έλεγε ένας ξένος, ίσως την κατάπινα. Η πεθερά μου είχε βάλει το φαγητό στο τραπέζι και σχολίαζε ότι η κόρη μας είναι λίγο αδύνατη.
«Θέλει πιο σωστό πρόγραμμα. Η μαμά της όλο τρέχει με τη δουλειά και δεν προλαβαίνει», είπε.
Εγώ δουλεύω σε φαρμακείο στον Κορυδαλλό, έξι ώρες τη μέρα, και τις υπόλοιπες ώρες κάνω ό,τι κάνουν τόσες μανάδες. Σούπερ μάρκετ, μαγείρεμα, διάβασμα, γιατρούς, λογαριασμούς. Δεν είπα τίποτα. Το έχω κάνει συνήθεια να μη λέω.
Μετά όμως γύρισε στον άντρα μου και είπε: «Εσύ να προσέχεις το σπίτι σου. Το σπίτι που σου αφήσαμε εμείς να φτιάξεις. Μη γίνει ξένο.»
Και εκεί κάτι μέσα μου έσπασε.
«Ποιον εννοείς ξένο;» τη ρώτησα.
Εκείνη έκανε πως δεν κατάλαβε. «Καλέ, κουβέντα κάνουμε.»
«Όχι. Πες το καθαρά. Εγώ είμαι ξένη στο σπίτι που πληρώνω δάνειο δεκατρία χρόνια;»
Ο άντρας μου μου είπε να ηρεμήσω. Η πεθερά μου κοκκίνισε και είπε: «Μη σηκώνεις τη φωνή σου μέσα στο σπίτι μου.»
Τότε της είπα κι εγώ πράγματα που τα κρατούσα χρόνια. Της είπα ότι δεν μπορεί να έρχεται χωρίς να τηλεφωνεί, να ανοίγει ντουλάπια, να σχολιάζει τι μαγειρεύω και πώς μεγαλώνω το παιδί μου. Της είπα πως κάθε φορά που με αποκαλεί “η γυναίκα του γιου μου”, λες και δεν έχω δικό μου όνομα και θέση, με μικραίνει.
Δεν είμαι περήφανη για τον τρόπο που το είπα. Ενοιωθα ότι μιλούσε το παράπονο δέκα χρόνων, όχι εγώ. Η κόρη μας έβαλε τα κλάματα. Η κουνιάδα μου είπε «φτάνει τώρα» και ο άντρας μου απλώς καθόταν σιωπηλός.
Στο σπίτι, μετά από εκείνο το «η πόρτα είναι ανοιχτή», του είπα: «Αυτό κατάλαβες; Ότι θέλω να φύγω; Θέλω μια φορά να με υπερασπιστείς.»
Και τότε μου είπε κάτι που δεν ήξερα.
Όταν αγοράσαμε το διαμέρισμα στο Αιγάλεω, οι γονείς του είχαν βάλει ένα ποσό για την προκαταβολή. Εγώ ήξερα ότι μας βοήθησαν, αλλά πίστευα πως ήταν δώρο, όπως το παρουσίαζαν τότε. Εκείνος όμως είχε υπογράψει ένα ιδιωτικό συμφωνητικό με τον πατέρα του ότι θα τους τα επιστρέφαμε όταν θα μπορούσαμε. Είχαν μείνει ακόμη αρκετά χρήματα.
«Δεν στο είπα γιατί ντρεπόμουν», μου είπε. «Και γιατί φοβόμουν ότι θα μου πεις πως έπρεπε να το αρνηθούμε.»
Θύμωσα ακόμη περισσότερο που το έκρυβε. Αλλά θυμήθηκα και κάτι δικό μου: πριν από δύο χρόνια είχα πάρει λίγα χρήματα από την κληρονομιά της γιαγιάς μου και τα έδωσα στον αδερφό μου, χωρίς να το συζητήσω μαζί του. Δεν ήταν μεγάλο ποσό, αλλά ούτε εγώ ήμουν εντελώς ανοιχτή.
Την επόμενη μέρα η πεθερά μου με πήρε τηλέφωνο. Δεν ζήτησε ακριβώς συγγνώμη. Μου είπε μόνο: «Δεν έπρεπε να το πω έτσι, αλλά κι εσύ με ξεφτίλισες μπροστά στα παιδιά μου.»
Της είπα: «Ναι, σε ξεφτίλισα. Και δεν θέλω να το ξανακάνω. Αλλά δεν θα ξαναδεχτώ να μου μιλάς σαν να είμαι περαστική.»
Από τότε κρατάμε μια απόσταση. Ο άντρας μου μίλησε στους γονείς του για τα χρήματα και συμφωνήσαμε όλοι να μπαίνει κάθε μήνα ένα μικρό ποσό, με απόδειξη, για να τελειώνει αυτή η εκκρεμότητα. Δεν λύθηκαν μαγικά όλα. Ακόμη, όταν χτυπάει το τηλέφωνο και βλέπω το όνομά της, σφίγγομαι.
Ίσως έπρεπε να είχα μιλήσει νωρίτερα, χωρίς να μαζεύω συνέχεια πράγματα μέχρι να εκραγώ. Ίσως κι εκείνος έπρεπε να είχε πει την αλήθεια από την αρχή. Δεν καταλαβένω αν η έκρηξή μου έβαλε όρια ή αν απλώς έκανε τα πάντα πιο δύσκολα.
Εσείς τι λέτε; Χρειάζεται καμιά φορά μια άγρια σύγκρουση για να ακουστείς ή τελικά χάνεται κάθε πιθανότητα συνεννόησης;