«Μην κάνεις έτσι, θα τα βάλω πάλι»: Όταν άνοιξα τον κοινό μας λογαριασμό και είδα ότι είχαν μείνει 312 ευρώ
«Μην κάνεις έτσι, θα τα βάλω πάλι», μου είπε ο άντρας μου, όταν άνοιξα την εφαρμογή της τράπεζας και είδα ότι από τα 9.400 ευρώ είχαν μείνει 312.
Στην αρχή νόμιζα ότι είχε κολλήσει η εφαρμογή. Έκανα αποσύνδεση, ξαναμπήκα, κοίταξα τις κινήσεις μία μία. Υπήρχαν τρεις μεταφορές σε δύο μέρες. Η μία, 4.800 ευρώ, σε προμηθευτή από τη δουλειά του. Η άλλη για ρύθμιση στην ΑΑΔΕ. Και μια τρίτη που δεν καταλάβαινα καν τι ήταν.
«Πήρες τα λεφτά χωρίς να μου πεις;» τον ρώτησα.
«Δεν τα πήρα για μένα. Είχα στριμωχτεί. Αν δεν πλήρωνα, θα έρχονταν κατασχέσεις στη δουλειά.»
Δούλευε χρόνια σε ένα μικρό συνεργείο αυτοκινήτων στον Κορυδαλλό. Τον τελευταίο χρόνο έλεγε συνέχεια ότι οι δουλειές είχαν πέσει, ότι χρωστούσαν πελάτες, ότι θα στρώσει. Εγώ τον πίστευα, ή ίσως με βόλευε να τον πιστεύω. Είχαμε αυτά τα χρήματα για να αλλάξουμε σπίτι, γιατί το ενοίκιο στο Περιστέρι είχε ανέβει και ο ιδιοκτήτης μας είχε ήδη πει ότι από το καλοκαίρι θέλει να το δώσει σε άλλον.
«Αυτά ήταν για το σπίτι μας», του είπα. «Και για την κόρη μας. Όχι για να κλείνεις τρύπες που ούτε ήξερα ότι υπάρχουν.»
Τότε μου είπε ότι τα χρέη δεν ήταν από τον τελευταίο μήνα. Κρατούσαν σχεδόν έναν χρόνο. Είχε πληρώσει μισθούς σε ένα παιδί που δούλευε μαζί του, είχε καλύψει ανταλλακτικά και είχε αφήσει πίσω εισφορές στον e-ΕΦΚΑ. Μου έδειξε χαρτιά που είχε κρυμμένα σε έναν φάκελο στην αποθήκη.
Δεν ήταν λίγα. Ήταν πολύ περισσότερα απ’ όσα είχα φανταστεί.
Το χειρότερο δεν ήταν μόνο ότι τα πήρε. Ήταν ότι όταν τον ρώτησα αν υπάρχει κάτι άλλο, χαμήλωσε το κεφάλι και μου είπε: «Υπάρχει και η κάρτα σου.»
Του είχα δώσει τους κωδικούς πριν από μήνες, για να πληρώνει έναν λογαριασμό όταν δούλευα απογευματινή βάρδια σε σούπερ μάρκετ. Είχε χρησιμοποιήσει την κάρτα στο όνομά μου για δύο δόσεις, περίπου 1.700 ευρώ. Δεν είχε κάνει κάτι παράνομο με την έννοια ότι είχα δώσει πρόσβαση, αλλά εγώ δεν είχα ιδέα.
Εκεί ένιωσα ότι δεν είχα ούτε σπίτι, ούτε λεφτά, ούτε έλεγχο στη ζωή μου. Ένιωσα και χαζή. Όχι μόνο επειδή δεν είχα κοιτάξει ποτέ σοβαρά τα οικονομικά μας, αλλά γιατί όποτε έβλεπα ειδοποίηση από την τράπεζα ή κάποιο γράμμα με το όνομα της δουλειάς του, το άφηνα στην άκρη. Δεν ήθελα καβγά. Του έλεγα «θα το δούμε το Σαββατοκύριακο» και μετά κάναμε πως δεν υπήρχε.
«Φοβόμουν ότι θα με πεις άχρηστο», μου είπε.
Και δεν μπορώ να πω ότι είχε άδικο. Σε καβγάδες του είχα πετάξει αρκετές φορές το «μόνο εγώ σκέφτομαι το σπίτι». Το έλεγα πάνω στα νεύρα μου, αλλά μάλλον το κουβαλούσε.
Η αδερφή μου μου είπε να τον διώξω αμέσως. Η πεθερά μου είπε ότι «στα δύσκολα φαίνεται η γυναίκα». Η μητέρα μου, πιο ήσυχα, μου είπε: «Πρώτα να προστατέψεις εσένα και το παιδί. Μετά αποφασίζεις για τον γάμο σου.»
Για τρεις μέρες δεν μιλούσαμε σχεδόν καθόλου. Η κόρη μας κατάλαβε ότι κάτι τρέχει, παρότι προσπαθούσαμε να μη φωνάζουμε. Μια νύχτα με βρήκε στην κουζίνα να κοιτάω τα χαρτιά και με ρώτησε: «Μαμά, θα φύγουμε από το σπίτι;» Εκεί λύγισα.
Την επόμενη εβδομάδα πήγα μόνη μου στην τράπεζα, μπλόκαρα την κάρτα, άλλαξα κωδικούς και άνοιξα λογαριασμό μόνο στο όνομά μου. Μετά πήγα σε λογιστή, όχι για να τον εκθέσω, αλλά για να μάθω ακριβώς τι χρωστάει και τι μας αφορά. Αυτό ήταν το προτω πράγμα που έκανα χωρίς να περιμένω να μου το εξηγήσει κάποιος άλλος.
Ο άντρας μου πήγε για λίγο στον αδερφό του. Δεν τον έδιωξα με φωνές. Του είπα απλώς: «Δεν μπορώ να σε έχω εδώ και να κάνω ότι όλα είναι φυσιολογικά.»
Μετά από συζήτηση με δικηγόρο, κάναμε ένα ιδιωτικό συμφωνητικό για τα χρήματα της κάρτας και για το τι θα βάζει κάθε μήνα στο σπίτι. Πούλησε το παλιό του βαν για να μειώσει ένα μέρος του χρέους. Δεν λύθηκαν όλα. Ακόμα πληρώνει δόσεις και εγώ ακόμα κοιτάω τον λογαριασμό σχεδόν κάθε μέρα.
Εγώ πήρα και δεύτερες ώρες στη δουλειά. Δεν ήταν αυτό που ήθελα για τη ζωή μου, αλλά με έκανε να νιώσω ότι, αν χρειαστεί, μπορώ να σταθώ. Δεν σημαίνει ότι δεν πονάω ή ότι δεν ντρέπομαι που άφησα τα πράγματα να φτάσουν εκεί. Ακόμα δεν ξέρω αν μπορώ να τον συνχωρέσω πλήρως.
Ξέρω μόνο ότι η ηρεμία που νόμιζα πως είχα ήταν πιο εύθραυστη απ’ όσο πίστευα. Και ίσως έπρεπε να τη χάσω για να αρχίσω να παίρνω στα σοβαρά τον εαυτό μου. Πιστεύετε ότι ένας άνθρωπος βρίσκει πραγματικά δύναμη μόνο όταν νιώσει πως τα έχει χάσει όλα;