«Το σπίτι που ανακαινίσαμε με τον Νίκο, η πεθερά μου το χάρισε στον αδερφό του»
«Δεν θα το ανεχτώ αυτό, Νίκο! Δεν γίνεται να έχουμε ρίξει τόσο κόπο και να μας το πάρουν έτσι απλά!» φώναξα, με τη φωνή μου να τρέμει από θυμό και απογοήτευση. Ο Νίκος, ο άντρας μου, καθόταν απέναντί μου στο τραπέζι της κουζίνας, με τα χέρια του σφιγμένα σε γροθιές. Το φως του απογεύματος έπεφτε λοξά πάνω του, φωτίζοντας τις ρυτίδες ανησυχίας στο μέτωπό του.
«Σου είπα, Μαρία, δεν πρόκειται να αφήσω τη μάνα μου να μας κοροϊδέψει έτσι. Της έχω ήδη στείλει μήνυμα πως δεν θέλω να ξαναμιλήσουμε μέχρι να το ξεκαθαρίσει», απάντησε, αλλά η φωνή του ήταν πιο κουρασμένη παρά θυμωμένη.
Έξι μήνες. Έξι μήνες που κάθε Σαββατοκύριακο αφήναμε το διαμέρισμά μας στην Αθήνα και πηγαίναμε στο χωριό, στη Φθιώτιδα. Το παλιό σπίτι της πεθεράς μου, της κυρίας Ελένης, στεκόταν παρατημένο για χρόνια. Τα παράθυρα είχαν σκουριάσει, οι τοίχοι μύριζαν υγρασία και τα δέντρα στον κήπο είχαν αγριέψει. Όμως εγώ κι ο Νίκος είδαμε εκεί μια ευκαιρία: ένα καταφύγιο για εμάς και τα παιδιά μας, ένα μέρος να ξεφύγουμε από τη φασαρία της πόλης.
Ξοδέψαμε όλες μας τις οικονομίες. Αγοράσαμε μπογιές, πλακάκια, καινούργια παράθυρα. Ο Νίκος έμαθε να φτιάχνει υδραυλικά από βίντεο στο YouTube. Εγώ έβαφα τοίχους με τα χέρια μου γεμάτα μπογιά και φουσκάλες. Τα παιδιά έπαιζαν στον κήπο, γελώντας ανάμεσα στα αγριόχορτα. Κάθε βράδυ γυρνούσαμε εξαντλημένοι αλλά χαρούμενοι – το σπίτι άρχιζε να μοιάζει με όνειρο.
Η πεθερά μου ερχόταν πότε-πότε. Μας έφερνε πίτες και καφέδες, μας έλεγε πόσο χαίρεται που το σπίτι της ζωντανεύει ξανά. «Να το χαρείτε, παιδιά μου», έλεγε πάντα. Κι εγώ την πίστευα.
Μέχρι που μια μέρα, όλα άλλαξαν.
Ήταν Κυριακή απόγευμα όταν ήρθε ο Δημήτρης, ο μικρός αδερφός του Νίκου. Πάντα ήταν ο αγαπημένος της μάνας τους – ο «μικρός», ο «καημένος» που ποτέ δεν κατάφερε να σταθεί στα πόδια του. Εγώ τον συμπαθούσα, αλλά ήξερα πως όλη η οικογένεια τον προστάτευε υπερβολικά.
Τον είδα να μιλάει ψιθυριστά με την κυρία Ελένη στην αυλή. Δεν έδωσα σημασία τότε. Την επόμενη μέρα όμως, ο Νίκος βρήκε ένα χαρτί στο τραπέζι της κουζίνας: «Αποφάσισα να γράψω το σπίτι στον Δημήτρη. Εκείνος το έχει περισσότερο ανάγκη τώρα που χώρισε και δεν έχει πού να μείνει. Εσείς έχετε το διαμέρισμα στην Αθήνα. Ελπίζω να καταλάβετε.»
Ένιωσα σαν να με χτύπησε κεραυνός. Όλα όσα είχαμε κάνει, όλες οι θυσίες μας, διαγράφηκαν με μια υπογραφή. Ο Νίκος έγινε έξαλλος – για πρώτη φορά τον είδα να φωνάζει στη μάνα του στο τηλέφωνο:
«Μάνα, πώς μπόρεσες; Ξέρεις τι έχουμε περάσει εδώ μέσα! Ξέρεις τι λεφτά βάλαμε;»
Η φωνή της από την άλλη άκρη ήταν ψυχρή: «Ο Δημήτρης δεν έχει κανέναν άλλο. Εσείς είστε οικογένεια, θα τα καταφέρετε.»
Από τότε δεν της μιλάμε. Ούτε εγώ ούτε ο Νίκος. Τα παιδιά ρωτάνε γιατί δεν πηγαίνουμε πια στο χωριό. Τους λέω πως έχουμε δουλειές στην Αθήνα.
Οι μέρες περνούν βαριές. Ο Νίκος έχει αλλάξει – είναι σιωπηλός, κλεισμένος στον εαυτό του. Κάθε φορά που περνάμε έξω από κάποιο μαγαζί με εργαλεία ή υλικά οικοδομής, τον βλέπω να σφίγγει τα χείλη του.
Μια μέρα ήρθε ο Δημήτρης στο σπίτι μας στην Αθήνα. Χτύπησε την πόρτα διστακτικά.
«Μπορώ να μιλήσω στον Νίκο;» ρώτησε.
«Δεν νομίζω ότι έχεις κάτι να πεις που να θέλει να ακούσει», του απάντησα ψυχρά.
«Δεν φταίω εγώ… Η μάνα… Εκείνη αποφάσισε…» ψέλλισε.
«Και εσύ δέχτηκες χωρίς δεύτερη σκέψη; Δεν σκέφτηκες ούτε στιγμή τι σημαίνει αυτό για εμάς;»
Έφυγε σκυφτός, χωρίς να πει άλλη λέξη.
Το βράδυ κάθισα με τον Νίκο στο μπαλκόνι. Η Αθήνα απλωνόταν μπροστά μας φωτισμένη αλλά εγώ ένιωθα σκοτεινιά μέσα μου.
«Νιώθω προδομένος», είπε τελικά ο Νίκος. «Όχι μόνο από τη μάνα μου, αλλά κι από τον ίδιο μου τον αδερφό.»
«Κι εγώ», του απάντησα. «Αλλά πρέπει να σκεφτούμε τα παιδιά μας. Δεν μπορούμε να ζούμε μέσα στην πίκρα.»
Πέρασαν εβδομάδες έτσι – σιωπή, θυμός, απογοήτευση. Μια μέρα όμως χτύπησε το τηλέφωνο: ήταν η κυρία Ελένη.
«Μαρία… Θέλω να μιλήσουμε.»
Δεν ήθελα να ακούσω τίποτα – αλλά κάτι μέσα μου έλεγε πως έπρεπε να πάω.
Συναντηθήκαμε σε ένα καφέ στη γειτονιά. Ήταν πιο γερασμένη από ποτέ.
«Ξέρω ότι σας αδίκησα», είπε χαμηλόφωνα. «Αλλά φοβήθηκα για τον Δημήτρη… Πάντα ήταν αδύναμος…»
«Και εμείς; Εμείς τι είμαστε;» ρώτησα με δάκρυα στα μάτια.
«Εσείς είστε δυνατοί… Δεν ήθελα να σας πληγώσω…»
Δεν ήξερα τι να πω. Η αδικία ήταν τεράστια – αλλά η ζωή προχωράει.
Γυρνώντας σπίτι κοίταξα τα παιδιά μου που έπαιζαν στο σαλόνι και σκέφτηκα: αξίζει να χαλάσω την οικογένειά μου για ένα σπίτι; Ή μήπως πρέπει να μάθω να συγχωρώ;
Ακόμα δεν έχω βρει την απάντηση. Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου; Θα συγχωρούσατε ή θα κρατούσατε την πίκρα για πάντα;