«Είναι και δικό μου σπίτι», μου είπε ο άντρας μου όταν η πεθερά μου αποφάσισε ποιο δωμάτιο θα κρατήσει
«Μη μιλάς έτσι στη μητέρα μου. Θέλει απλώς να βοηθήσει», μου είπε ο άντρας μου, ενώ η πεθερά μου στεκόταν στην κουζίνα μας με ένα μπλοκάκι στο χέρι και σημείωνε τι “χρειάζεται” το σπίτι.
Ήταν Σάββατο πρωί. Εγώ είχα σηκωθεί για καφέ με τις πυτζάμες και εκείνη είχε ήδη μετακινήσει τα βαζάκια από τον πάγκο, είχε ανοίξει τα ντουλάπια και μου εξηγούσε ότι το μικρό δωμάτιο δεν κάνει για γραφείο, αλλά για να μένει εκείνη όταν έρχεται από το χωριό.
«Μα αυτό το δωμάτιο το φτιάξαμε για να δουλεύω», της είπα. «Έχω τηλεργασία τρεις μέρες την εβδομάδα.»
«Ε, ένα γραφειάκι μπαίνει και στο σαλόνι, κορίτσι μου. Μη γινόμαστε δύσκολοι. Θα έρχομαι κι εγώ καμιά εβδομάδα, να σας ξεκουράζω.»
Κοίταξα τον άντρα μου. Περίμενα να πει το απλό: “Μαμά, θα το συζητήσουμε οι δυο μας”. Αντί γι’ αυτό είπε: «Δεν είναι κακή ιδέα. Τόσο καιρό το δωμάτιο μισό άδειο είναι.»
Εκεί ένιωσα ότι δεν μιλούσαμε για ένα δωμάτιο. Μιλούσαμε για το αν αυτό το σπίτι ήταν δικό μας ή αν απλώς μέναμε σε έναν χώρο που όλοι οι άλλοι είχαν δικαίωμα να ορίζουν.
Το νοικιάσαμε πριν από ενάμιση χρόνο, μετά από πολύ ζόρι. Εγώ έβαλα ό,τι είχα στην άκρη για την εγγύηση και τα πρώτα έπιπλα. Εκείνος είχε τότε κάτι καθυστερήσεις στη δουλειά του, επειδή δούλευε με μπλοκάκι και τον πλήρωναν όποτε θυμόντουσαν. Δεν του το χτύπησα ποτέ. Είπα, ζευγάρι είμαστε.
Το λάθος μου ήταν ότι από την αρχή δεν μίλησα καθαρά. Όταν η πεθερά μου ερχόταν χωρίς τηλέφωνο, εγώ χαμογελούσα. Όταν έφερνε φαγητά και γέμιζε το ψυγείο με τάπερ, έλεγα ευχαριστώ, παρότι μετά δεν χωρούσαν ούτε τα δικά μας. Όταν σχολίαζε ότι η κόρη μας τρώει “πολλά έτοιμα”, κατάπινα την απάντηση γιατί δεν ήθελα να γίνει φασαρία.
Έλεγα μέσα μου πως είναι η μητέρα του, μεγάλη γυναίκα, μόνη μετά τον θάνατο του πεθερού μου. Και ο άντρας μου είχε μάθει να είναι πάντα διαθέσιμος για εκείνη. Δεν ήθελα να τον βάλω να διαλέξει.
Αλλά σιγά σιγά, κάθε “μικρό” έγινε κανονικότητα. Την πήγαινε σε γιατρούς, σωστά. Της πλήρωνε λογαριασμούς όταν δεν της έβγαιναν, επίσης σωστά. Μόνο που μετά, αν εγώ έλεγα ότι δεν φτάνουμε για το φροντιστήριο της κόρης μας ή για μια ζημιά στο αυτοκίνητο, μου απαντούσε: «Τι να κάνω, να την αφήσω;»
Δεν του ζήτησα ποτέ να την αφήσει. Του ζήτησα να υπάρχει ένα όριο, ένα πρόγραμμα, μια κουβέντα πριν δεσμεύει λεφτά και χρόνο που αφορούν και τους δυο μας.
Εκείνο το Σάββατο, μετά από μιάμιση ώρα, η πεθερά μου έφυγε λέγοντας: «Σκεφτείτε το. Εγώ δεν θέλω να γίνομαι βάρος». Το είπε, αλλά είχε ήδη μετρήσει τις κουρτίνες του δωματίου.
Μόλις έκλεισε η πόρτα, του είπα: «Δεν θέλω να μείνει εδώ. Όχι έτσι, όχι κάθε φορά που αποφασίζει μόνη της. Και δεν θέλω να δώσεις το γραφείο μου χωρίς να με ρωτήσεις.»
Εκείνος κοκκίνισε. «Δικό μου σπίτι δεν είναι; Εγώ πληρώνω το ενοίκιο τώρα.»
Αυτό με πόνεσε περισσότερο απ’ όλα, γιατί ήταν αλήθεια ότι τους τελευταίους μήνες εκείνος κάλυπτε μεγαλύτερο μέρος. Η δική μου εταιρεία είχε κόψει ώρες και εγώ ντρεπόμουν που δεν μπορούσα να συνεισφέρω όπως πριν. Αλλά δεν ήξερε όλη την αλήθεια: είχα χρησιμοποιήσει ένα κομμάτι από τις οικονομίες μου για να πληρώσω μια παλιά οφειλή στην ΑΑΔΕ που είχα αφήσει πίσω από τη δουλειά που έκανα παλιότερα. Δεν του το είχα πει. Φοβόμουν ότι θα με έβλεπε ανεύθυνη.
«Δεν είναι θέμα ποιος πληρώνει», του είπα, αλλά ακουγόταν αδύναμο ακόμα και στα δικά μου αυτιά.
«Για σένα δεν είναι ποτέ θέμα η μάνα μου», είπε. «Ό,τι κάνει το βλέπεις σαν επίθεση.»
«Γιατί εσύ δεν βλέπεις ποτέ ότι εγώ είμαι η γυναίκα σου. Πρώτα συμφωνείς μαζί της και μετά μου το ανακοινώνεις.»
Δεν μιλήσαμε όλο το βράδυ. Η κόρη μας κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά και με ρώτησε αν θα κοιμηθεί η γιαγιά στο δωμάτιο με τα παιχνίδια της. Της είπα «όχι, αγάπη μου», χωρίς να ξέρω αν μπορούσα να το υποστηρίξω.
Την επόμενη μέρα ο άντρας μου μου είπε πιο ήρεμα ότι η μητέρα του έχει αρχίσει να φοβάται να μένει μόνη. Ότι είχε πέσει μια φορά στο μπάνιο και δεν μας το είπε αμέσως. Ότι εκείνος σκέφτεται μήπως πρέπει στο μέλλον να είμαστε πιο κοντά της ή να τη φέρουμε για κάποιο διάστημα μαζί μας.
Τότε κατάλαβα πως δεν ήταν μόνο η παρέμβαση. Ήταν και ο φόβος του για εκείνη. Μόνο που κι εγώ φοβήθηκα κάτι άλλο: ότι κάθε ανάγκη της θα γίνεται αυτόματα δική μας απόφαση, χωρίς να έχω λόγο.
Του είπα για την οφειλή μου, για τα χρήματα που έδωσα κρυφά και για τη ντροπή μου. Δεν με δικαιολόγησε αμέσως. Μου είπε ότι τον πλήγωσε που δεν του το είπα. Είχε δίκιο. Κι εγώ του είπα ότι με πλήγωσε που μπροστά στη μητέρα του με έκανε να νιώσω σαν προσωρινή ένοικος.
Ακόμα δεν έχουμε λύσει το θέμα. Συμφωνήσαμε μόνο ότι δεν θα δοθεί κανένα δωμάτιο και δεν θα κανονιστεί καμία διαμονή χωρίς κοινή απόφαση. Εκείνος θα μιλήσει στην πεθερά μου για βοήθεια στο σπίτι της και για το Κέντρο Κοινότητας του δήμου, μήπως υπάρχουν υπηρεσίες που δεν ξέρουμε. Εγώ θα ρυθμίσω την οφειλή μου και θα του δείξω καθαρά τα οικονομικά μου.
Όμως μέσα μου δεν έχει φύγει η αίσθηση ότι πρέπει συνέχεια να υπερασπίζομαι μια θέση στο ίδιο μου το σπίτι. Ίσως άργησα πολύ να βάλω όρια και τώρα όλοι θεωρούν ότι είμαι εγώ η δύσκολη. Εσείς πιστεύετε ότι μπορεί να σταθεί μια σχέση όταν ο ένας δεν βάζει ποτέ τη κοινή ζωή πάνω από τις πιέσεις της οικογένειάς του;