Η Πεθερά Μου, Το Σπίτι Μου, Και Η Αλήθεια Που Δεν Είδε Ποτέ Η Μαρία
«Δεν θα αφήσω να καταστρέψεις τη ζωή της κόρης μου!» φώναξε η κυρία Ελένη, χτυπώντας το χέρι της στο τραπέζι. Η φωνή της αντήχησε στο μικρό μας σαλόνι στην Καλλιθέα, και για μια στιγμή ένιωσα πως οι τοίχοι έτρεμαν μαζί μου. Η Μαρία, η γυναίκα μου, στεκόταν ανάμεσά μας, τα μάτια της γεμάτα δάκρυα και αμφιβολία.
Πώς φτάσαμε ως εδώ; Πριν τρία χρόνια, όταν γνώρισα τη Μαρία στη γιορτή της Αγίας Βαρβάρας, πίστεψα πως βρήκα το άλλο μου μισό. Ήταν γεμάτη ζωντάνια, με εκείνο το χαμόγελο που έκανε τα πάντα να φαίνονται πιο φωτεινά. Παντρευτήκαμε γρήγορα – ίσως πολύ γρήγορα, όπως έλεγε η μάνα της. Από την πρώτη μέρα, η κυρία Ελένη δεν με ήθελε. «Δεν είναι για σένα ο Γιώργος,» έλεγε στη Μαρία όταν νόμιζε πως δεν ακούω. «Δεν έχει σταθερή δουλειά, δεν έχει σπίτι δικό του.»
Κι όμως, εγώ πάλευα. Δούλευα σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων στη Νέα Σμύρνη, έκανα υπερωρίες για να μαζέψουμε προκαταβολή για το διαμέρισμα που νοικιάζαμε. Η Μαρία δούλευε σε φαρμακείο. Τα βράδια μαγειρεύαμε μαζί, γελούσαμε, κάναμε όνειρα για παιδιά και διακοπές στη Νάξο. Μέχρι που η κυρία Ελένη άρχισε να έρχεται συχνά – πολύ συχνά.
«Μαμά, άσε μας λίγο ήσυχους,» της έλεγε η Μαρία. «Θέλω να βοηθήσω,» απαντούσε εκείνη με το γνωστό της ύφος. Άρχισε να ανακατεύεται στα οικονομικά μας. «Γιατί να πληρώνετε τόσο νοίκι; Γιατί ο Γιώργος δεν βρίσκει καλύτερη δουλειά;» Μια μέρα βρήκα την κυρία Ελένη να ψάχνει τα χαρτιά μου στο γραφείο. «Τι κάνετε;» τη ρώτησα. «Φροντίζω την κόρη μου,» απάντησε ψυχρά.
Η ένταση μεγάλωνε. Η Μαρία προσπαθούσε να με καθησυχάσει. «Είναι δύσκολη, αλλά θέλει το καλό μας.» Όμως εγώ ένιωθα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Άρχισαν τα μικρά ψέματα: «Ο Γιώργος ξέχασε να πληρώσει τον λογαριασμό», «Ο Γιώργος μιλάει άσχημα στη Μαρία». Η Μαρία άρχισε να με κοιτάει αλλιώς.
Ένα βράδυ γύρισα σπίτι και βρήκα τη βαλίτσα μου στην πόρτα. Η Μαρία έκλαιγε. «Η μαμά είπε ότι είδες άλλη γυναίκα στο συνεργείο…» Δεν ήξερα αν να γελάσω ή να ουρλιάξω. «Μαρία, δεν είναι αλήθεια! Ποτέ δεν θα σε πρόδιδα!» Εκείνη όμως είχε ήδη πειστεί.
Έφυγα για λίγες μέρες στο πατρικό μου στον Πειραιά. Ο πατέρας μου με κοίταξε σιωπηλός πάνω από το ποτήρι του τσίπουρου. «Οι γυναίκες και οι μανάδες τους… δύσκολη υπόθεση,» είπε μόνο.
Όταν γύρισα, το σπίτι ήταν άδειο από τα πράγματά μου. Η κυρία Ελένη είχε φέρει δικηγόρο και ζήτησε να φύγω – το συμβόλαιο ήταν στο όνομα της Μαρίας και της μητέρας της. Ένιωσα προδομένος, όχι μόνο από τη γυναίκα μου αλλά κι από τον ίδιο μου τον εαυτό που δεν κατάφερα να την προστατέψω.
Πέρασαν μήνες. Προσπάθησα να μιλήσω στη Μαρία – δεν απαντούσε στα μηνύματα ούτε στα τηλεφωνήματα. Κάποια στιγμή τη συνάντησα τυχαία στην αγορά της Καλλιθέας. Ήταν χλωμή, τα μάτια της κουρασμένα.
«Μαρία…»
«Γιώργο, σε παρακαλώ… Δεν μπορώ άλλο.»
«Δεν βλέπεις τι κάνει η μάνα σου;»
«Είναι η μάνα μου! Δεν μπορώ να την πετάξω έξω από τη ζωή μου.»
«Κι εμένα;»
Έσκυψε το κεφάλι και έφυγε χωρίς άλλη λέξη.
Έμεινα μόνος σε ένα μικρό δωμάτιο στον Πειραιά, με τις αναμνήσεις να με πνίγουν κάθε βράδυ. Οι φίλοι μου έλεγαν να προχωρήσω παρακάτω – «Έτσι είναι οι Ελληνίδες μάνες», «Δεν αλλάζουν αυτά». Αλλά εγώ δεν μπορούσα να ξεχάσω τη Μαρία.
Μια μέρα χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο ξάδερφός μου ο Σταύρος: «Την είδα τη Μαρία με τη μάνα της στο καφέ στην πλατεία. Φαινόταν δυστυχισμένη.»
Άρχισα να σκέφτομαι: Μήπως έπρεπε να παλέψω περισσότερο; Να πάω να της μιλήσω μπροστά στη μάνα της; Να πω την αλήθεια δυνατά;
Την επόμενη Κυριακή πήγα στην εκκλησία που πήγαινε πάντα η Μαρία με τη μητέρα της. Την περίμενα έξω. Όταν βγήκε, με είδε και πάγωσε.
«Μαρία, άκουσέ με μόνο για ένα λεπτό.»
Η κυρία Ελένη ήρθε αμέσως δίπλα της: «Φύγε από εδώ! Δεν έχεις θέση στη ζωή μας!»
«Μαμά, άφησέ με!» είπε ξαφνικά η Μαρία και γύρισε προς εμένα.
«Γιώργο… φοβάμαι.»
«Τι φοβάσαι;»
«Ότι αν σε πιστέψω θα χάσω τη μάνα μου… κι αν δεν σε πιστέψω θα χάσω εσένα.»
Έμεινα σιωπηλός. Δεν υπήρχε σωστή απάντηση.
Η κυρία Ελένη την τράβηξε μακριά και χάθηκαν μέσα στο πλήθος.
Σήμερα, δύο χρόνια μετά, ζω ακόμα στον Πειραιά. Δουλεύω περισσότερο από ποτέ – έχω ανοίξει δικό μου μικρό συνεργείο. Οι νύχτες όμως είναι γεμάτες ερωτήματα: Τι αξίζει περισσότερο; Να κρατήσεις την οικογένειά σου ή να παλέψεις για την αλήθεια σου;
Αν ήσασταν στη θέση μου… τι θα κάνατε; Θα παλεύατε μέχρι τέλους ή θα αφήνατε το παρελθόν πίσω σας;