Η Κουνιάδα μου Υποκρίθηκε Εγκυμοσύνη για να Αποφύγει τη Δουλειά και την Έξωση

«Γιατί το κάνεις αυτό, Ελένη; Πες μου την αλήθεια!» Η φωνή μου έσπασε μέσα στο μικρό σαλόνι του διαμερίσματός μας στην Καλλιθέα. Η Ελένη, η κουνιάδα μου, καθόταν απέναντί μου με τα χέρια σφιγμένα στην αγκαλιά της, τα μάτια της γεμάτα δάκρυα και ενοχή. Ο άντρας μου, ο Νίκος, στεκόταν δίπλα στο παράθυρο, κοιτώντας έξω, προσπαθώντας να αποφύγει το βλέμμα μου.

Όλα ξεκίνησαν πριν δύο μήνες. Η Ελένη ήρθε να μείνει μαζί μας όταν ο σπιτονοικοκύρης της απείλησε να τη διώξει λόγω απλήρωτων ενοικίων. Ήταν άνεργη εδώ και καιρό, και κάθε προσπάθεια να βρει δουλειά κατέληγε σε αποτυχία. Η μητέρα του Νίκου, η κυρία Μαρία, επέμενε να τη βοηθήσουμε. «Είναι αδερφή σου, Νίκο. Δεν θα την αφήσουμε στο δρόμο!» έλεγε ξανά και ξανά στο τηλέφωνο.

Την πρώτη εβδομάδα όλα κυλούσαν ήρεμα. Η Ελένη ήταν ευγενική, βοηθούσε στο σπίτι και έδειχνε ευγνωμοσύνη. Όμως σύντομα άρχισαν τα προβλήματα. Ξυπνούσε αργά, δεν βοηθούσε πια στις δουλειές και περνούσε ώρες μπροστά στην τηλεόραση ή στο κινητό της. Όταν της πρότεινα να ψάξουμε μαζί για δουλειά, θύμωσε. «Δεν καταλαβαίνεις πώς νιώθω! Δεν είναι τόσο εύκολο!» φώναξε μια μέρα.

Μια εβδομάδα αργότερα, ήρθε το μεγάλο σοκ. Η Ελένη μπήκε στο σαλόνι με δακρυσμένα μάτια και ανακοίνωσε: «Είμαι έγκυος». Ο Νίκος έμεινε άφωνος. Εγώ ένιωσα ένα περίεργο σφίξιμο στο στομάχι. «Με ποιον;» ρώτησα διστακτικά. «Με τον Πέτρο…» ψιθύρισε. Ο Πέτρος ήταν ένας παλιός της φίλος που είχε εξαφανιστεί από τη ζωή της εδώ και μήνες.

Η μητέρα του Νίκου ενθουσιάστηκε. «Θα γίνω γιαγιά!» φώναξε στο τηλέφωνο. Όλοι άρχισαν να φροντίζουν την Ελένη: της αγόραζαν φαγητά, την άφηναν να ξεκουράζεται, δεν της ζητούσαν τίποτα. Η ίδια όμως δεν πήγε ποτέ σε γιατρό. Κάθε φορά που της το πρότεινα, έβρισκε δικαιολογίες: «Δεν νιώθω καλά», «Θα πάω μόνη μου», «Δεν θέλω να με πιέζετε».

Οι μέρες περνούσαν και οι υποψίες μου μεγάλωναν. Μια μέρα βρήκα στο δωμάτιό της ένα άδειο κουτί τεστ εγκυμοσύνης στα σκουπίδια – αρνητικό. Την αντιμετώπισα: «Ελένη, γιατί δεν μας λες την αλήθεια;» Εκείνη ξέσπασε σε κλάματα: «Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω! Αν μάθαινε ο σπιτονοικοκύρης ότι δεν είμαι έγκυος, θα με έδιωχνε αμέσως! Και εσείς… ίσως να μην με κρατούσατε άλλο εδώ!»

Ο Νίκος ήταν έξαλλος. «Μας κορόιδευες όλους αυτούς τους μήνες;» φώναξε. Η μητέρα του αρνήθηκε να το πιστέψει στην αρχή. «Το παιδί μου δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο!» επέμενε. Όμως τα στοιχεία ήταν αδιάψευστα.

Η ένταση στο σπίτι έγινε αφόρητη. Ο Νίκος δεν μιλούσε στην αδερφή του. Η κυρία Μαρία έκλαιγε κάθε βράδυ στο τηλέφωνο. Εγώ προσπαθούσα να κρατήσω τις ισορροπίες, αλλά ένιωθα προδομένη και κουρασμένη.

Μια μέρα η Ελένη ήρθε σε μένα με σκυμμένο το κεφάλι: «Συγγνώμη… Δεν ήθελα να σας πληγώσω. Απλώς φοβήθηκα τόσο πολύ… Δεν έχω κανέναν άλλον». Τη λυπήθηκα, αλλά ήξερα πως κάτι έπρεπε να αλλάξει.

«Πρέπει να βρεις δουλειά, Ελένη», της είπα αυστηρά αλλά ήρεμα. «Δεν μπορείς να ζεις για πάντα από εμάς και τα ψέματα». Συμφώνησε διστακτικά.

Τις επόμενες εβδομάδες, η Ελένη άρχισε να ψάχνει δουλειά στ’ αλήθεια. Πήγαμε μαζί σε συνεντεύξεις, τη βοήθησα με το βιογραφικό της. Βρήκε τελικά μια θέση σε ένα μικρό καφέ στη Νέα Σμύρνη. Δεν ήταν εύκολο – οι πελάτες ήταν δύσκολοι, ο μισθός μικρός – αλλά τουλάχιστον έκανε μια αρχή.

Η σχέση μας δεν επανήλθε ποτέ πλήρως όπως πριν. Η εμπιστοσύνη είχε ραγίσει. Όμως προσπαθήσαμε όλοι να προχωρήσουμε μπροστά. Η κυρία Μαρία ακόμα ελπίζει πως κάποια μέρα θα ξαναγίνουμε οικογένεια όπως παλιά.

Σκέφτομαι συχνά εκείνες τις μέρες και αναρωτιέμαι: Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος από φόβο και απελπισία; Και πόσο εύκολα συγχωρούμε όταν πληγωνόμαστε από τους δικούς μας ανθρώπους; Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου;