Η Κάμερα του Μωρού: Μια Αλήθεια που Δεν Ήθελα να Δω
«Τι κάνεις εκεί;» Η φωνή μου έσπασε τη σιωπή του σαλονιού, αν και ήξερα πως κανείς δεν μπορούσε να με ακούσει. Κοίταζα την οθόνη του κινητού μου, τα χέρια μου έτρεμαν. Η εικόνα ήταν καθαρή: η κυρία Μαρία, η πεθερά μου, καθόταν δίπλα στην κούνια του Πέτρου και ψιθύριζε κάτι στο αυτί του. Δεν ήταν το τραγούδι που συνήθως του έλεγε. Ήταν κάτι άλλο, κάτι που δεν μπορούσα να καταλάβω ακριβώς, αλλά το βλέμμα της ήταν σκοτεινό, σχεδόν απειλητικό.
Πριν λίγες μέρες, ο Αντώνης, ο άντρας μου, με είχε πείσει να αφήσω τον Πέτρο στη μητέρα του για λίγες ώρες. «Είναι η γιαγιά του, Έλλη. Θα τον προσέχει σαν τα μάτια της», μου είπε. Εγώ όμως πάντα ένιωθα μια περίεργη ψυχρότητα από τη μεριά της. Δεν ξέρω αν ήταν η ζήλια της που ο γιος της είχε πια δική του οικογένεια ή αν απλώς δεν με συμπαθούσε ποτέ.
Το σπίτι μας στη Νέα Σμύρνη ήταν γεμάτο φωνές και γέλια όταν ήρθε η κυρία Μαρία. Όμως εκείνη φαινόταν πάντα λίγο απόμακρη. «Να σου πω, Έλλη», μου είπε μια μέρα, «το παιδί θέλει αυστηρότητα. Εσείς οι νέες μάνες είστε πολύ μαλθακές». Της χαμογέλασα αμήχανα και άλλαξα θέμα.
Εκείνο το απόγευμα, λοιπόν, άφησα τον Πέτρο μαζί της και πήγα στο σούπερ μάρκετ. Είχα ξεχάσει να κλείσω την εφαρμογή της κάμερας στο κινητό μου. Ίσως ήταν η μητρική ανησυχία που με έκανε να ρίξω μια ματιά. Αυτό που είδα όμως με πάγωσε.
Η κυρία Μαρία κρατούσε το χεράκι του Πέτρου σφιχτά και του μιλούσε με έναν τόνο που δεν είχα ξανακούσει. «Εσύ θα με αγαπάς πιο πολύ από όλους, έτσι; Η μαμά σου δεν ξέρει τι είναι καλό για σένα. Εγώ ξέρω». Ο Πέτρος κουνούσε τα ποδαράκια του ανήσυχα. Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά. Ήθελα να τρέξω σπίτι, να την πετάξω έξω, να πάρω το παιδί μου αγκαλιά.
Όταν γύρισα, προσποιήθηκα ότι όλα ήταν καλά. «Όλα εντάξει;» τη ρώτησα. «Μια χαρά», απάντησε εκείνη ψυχρά. Ο Πέτρος κοιμόταν ήσυχος, αλλά εγώ δεν μπορούσα να ησυχάσω.
Το βράδυ, έδειξα το βίντεο στον Αντώνη. «Υπερβάλλεις», μου είπε στην αρχή. «Η μάνα μου είναι λίγο παράξενη, αλλά δεν θα έκανε ποτέ κακό στο παιδί μας». Επέμεινα. Του έβαλα να ακούσει τα λόγια της. Το πρόσωπό του σκοτείνιασε.
Την επόμενη μέρα, η κυρία Μαρία ήρθε ξανά σπίτι μας. Ο Αντώνης της ζήτησε να μιλήσουν ιδιαιτέρως. Άκουγα τις φωνές τους από την κουζίνα.
«Γιατί του λες τέτοια πράγματα;»
«Εγώ μεγάλωσα τρία παιδιά μόνη μου! Ξέρω καλύτερα από την Έλλη!»
«Δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς έτσι στο παιδί μας!»
Η κυρία Μαρία βγήκε από το δωμάτιο κατακόκκινη. Με κοίταξε με μίσος.
«Εσύ φταις για όλα! Εσύ βάζεις τον Αντώνη εναντίον μου! Και τι δουλειά έχεις να με παρακολουθείς;»
Ένιωσα το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι μου. «Εγώ προσπαθώ να προστατέψω το παιδί μου!»
«Με προσβάλλεις! Είσαι αχάριστη!»
Ο Αντώνης προσπάθησε να ηρεμήσει τα πνεύματα, αλλά τίποτα δεν μπορούσε να σβήσει τη φωτιά που είχε ανάψει ανάμεσά μας.
Τις επόμενες μέρες, το σπίτι μας έγινε πεδίο μάχης. Ο Αντώνης ήταν στη μέση: ανάμεσα στη μάνα του και σε μένα. Η κυρία Μαρία άρχισε να λέει σε όλο το σόι ότι την παρακολουθώ σαν κατάσκοπος και ότι θέλω να τη βγάλω από τη ζωή του γιου της.
Η μητέρα μου προσπαθούσε να με στηρίξει: «Κοίτα μπροστά, Έλλη μου. Το παιδί σου είναι το πιο σημαντικό». Αλλά εγώ ένιωθα μόνη. Οι φίλες μου με ρωτούσαν τι έγινε και δεν ήξερα τι να απαντήσω.
Μια μέρα, ο Αντώνης γύρισε αργά από τη δουλειά. Κάθισε δίπλα μου στον καναπέ.
«Δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση», είπε χαμηλόφωνα.
«Ούτε εγώ», απάντησα. «Αλλά δεν μπορώ να εμπιστευτώ ξανά τη μάνα σου με τον Πέτρο».
Σιωπή. Ο Πέτρος κοιμόταν στο δωμάτιό του κι εγώ ένιωθα πως η οικογένειά μας διαλυόταν σιγά σιγά.
Την επόμενη Κυριακή, πήγαμε όλοι μαζί στο σπίτι της κυρίας Μαρίας για φαγητό – μια προσπάθεια συμφιλίωσης που γρήγορα κατέληξε σε καταστροφή.
«Δεν θέλω να ξαναπατήσω το πόδι μου εδώ», είπα στον Αντώνη φεύγοντας με τον Πέτρο αγκαλιά.
«Έλλη…» προσπάθησε να πει εκείνος, αλλά εγώ έκλεισα την πόρτα πίσω μου.
Τώρα πια έχουν περάσει μήνες από τότε. Η σχέση μας με την κυρία Μαρία είναι ψυχρή και τυπική. Ο Αντώνης προσπαθεί να κρατήσει ισορροπίες, αλλά ξέρω πως τίποτα δεν θα είναι όπως πριν.
Συχνά αναρωτιέμαι: Έκανα καλά που εμπιστεύτηκα το ένστικτό μου ή μήπως υπερέβαλα; Πόσο εύκολο είναι τελικά να διαλύσεις μια οικογένεια για χάρη της προστασίας του παιδιού σου; Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου;