«Μαμά για πρώτη φορά: Όταν γύρισα σπίτι και τίποτα δεν ήταν έτοιμο…»
«Πάλι ξέχασες να πάρεις πάνες;» φώναξα, με τη φωνή μου να τρέμει από την κούραση και την αγωνία. Ο Νίκος, ο άντρας μου, στεκόταν αμήχανος στην πόρτα του σαλονιού, με το βλέμμα χαμηλωμένο. Μόλις είχαμε επιστρέψει από το μαιευτήριο, κρατώντας το πρώτο μας παιδί στην αγκαλιά μου. Η μικρή Μαρία κοιμόταν ήσυχα, ανυποψίαστη για το χάος που επικρατούσε γύρω της.
Το σπίτι ήταν γεμάτο άπλυτα πιάτα, ρούχα πεταμένα παντού, και το δωμάτιο του μωρού… άδειο. Το κρεβατάκι ακόμα στη συσκευασία, τα σεντόνια άπλυτα, ούτε ένα μπιμπερό στη θέση του. Είχα αφήσει λίστα με όλα όσα έπρεπε να γίνουν. Είχαμε συζητήσει ξανά και ξανά πόσο σημαντικό ήταν να είναι όλα έτοιμα. Κι όμως, τίποτα δεν είχε γίνει.
«Συγγνώμη, αγάπη μου… Δεν πρόλαβα», ψιθύρισε ο Νίκος. Ήθελα να ουρλιάξω. Ήθελα να κλάψω. Αντί γι’ αυτό, κάθισα στον καναπέ με τη Μαρία στην αγκαλιά μου και ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα. Η μητέρα μου, που είχε έρθει να μας βοηθήσει, με κοίταξε με εκείνο το βλέμμα που λέει «στα ‘λεγα εγώ». Πάντα πίστευε πως ο Νίκος ήταν καλό παιδί αλλά ανεύθυνος.
«Να σου φτιάξω λίγο χαμομήλι;» ρώτησε η μαμά μου, προσπαθώντας να σπάσει τη σιωπή. «Όχι, μαμά… Θέλω απλώς να καταλάβω γιατί δεν έγινε τίποτα από όσα είπαμε», απάντησα σιγανά.
Ο Νίκος κάθισε δίπλα μου. «Δούλευα μέχρι αργά κάθε μέρα… Με πήραν και υπερωρίες στη δουλειά… Δεν ήξερα από πού να ξεκινήσω», είπε απολογητικά. Θύμωσα περισσότερο. «Δηλαδή εγώ; Εγώ που ήμουν στο νοσοκομείο τόσες μέρες; Που γέννησα; Που σου τα είχα όλα γραμμένα;»
Η φωνή μου έσπασε. Η μαμά μου σηκώθηκε και άρχισε να μαζεύει τα πιάτα. Ο Νίκος έσκυψε το κεφάλι. Η Μαρία άρχισε να κλαίει – ίσως ένιωσε την ένταση.
Τις επόμενες ώρες προσπαθήσαμε όλοι μαζί να βάλουμε μια τάξη. Η μαμά μου έπλενε ρούχα και σιδέρωνε μικροσκοπικά φορμάκια. Εγώ προσπαθούσα να ηρεμήσω τη Μαρία και να στήσω το κρεβατάκι της. Ο Νίκος έτρεχε στο σούπερ μάρκετ για πάνες και μωρομάντηλα.
Το βράδυ, όταν επιτέλους η Μαρία κοιμήθηκε, βρήκα τον Νίκο στο μπαλκόνι να καπνίζει. Κάθισα δίπλα του. «Δεν ξέρω αν μπορώ να τα καταφέρω», του είπα. «Νιώθω πως είμαι μόνη μου σε όλα.»
Με κοίταξε στα μάτια. «Συγγνώμη… Δεν ήθελα να σε απογοητεύσω. Απλώς… φοβήθηκα. Δεν ήξερα τι να κάνω πρώτο.»
Ένιωσα ένα κύμα συμπόνιας αλλά και θυμού μαζί. «Δεν έχω την πολυτέλεια να φοβάμαι», του είπα. «Πρέπει να είμαι δυνατή για τη Μαρία.»
Τις επόμενες μέρες η κατάσταση δεν βελτιώθηκε ιδιαίτερα. Η μαμά μου έμεινε μαζί μας για λίγο, αλλά όταν έφυγε, όλα έπεσαν πάλι πάνω μου. Ο Νίκος προσπαθούσε – έκανε μικρά βήματα: άλλαζε πάνες, πήγαινε για ψώνια, αλλά πάντα κάτι ξέχναγε ή έκανε λάθος.
Ένα βράδυ, μετά από έναν ακόμα καβγά για τα άπλυτα μπιμπερό, ξέσπασα: «Δεν αντέχω άλλο! Δεν μπορώ να κάνω τα πάντα μόνη μου!»
Ο Νίκος θύμωσε κι αυτός: «Και τι θες να κάνω δηλαδή; Να παρατήσω τη δουλειά; Να κάθομαι όλη μέρα σπίτι;»
«Θέλω να είσαι εδώ! Να βοηθάς! Να μην νιώθω ότι είμαι μόνη!»
Η ένταση μεγάλωσε τόσο που η Μαρία ξύπνησε κλαίγοντας. Την πήρα αγκαλιά και πήγα στο δωμάτιο, αφήνοντας τον Νίκο μόνο στο σαλόνι.
Την επόμενη μέρα με πήρε τηλέφωνο η πεθερά μου. «Άκουσα ότι δυσκολεύεστε… Θες να περάσω να βοηθήσω λίγο;» Δεν ήθελα – πάντα ένιωθα ότι με κρίνει – αλλά δεν είχα άλλη επιλογή.
Ήρθε με ταπεράκια φαγητό και άρχισε να δίνει οδηγίες: «Έτσι πρέπει να κρατάς το μωρό… Μην το ντύνεις τόσο βαριά… Ο Νίκος είναι κουρασμένος από τη δουλειά…» Ένιωθα ότι πνίγομαι.
Μια μέρα, μετά από έναν ακόμα καβγά με τον Νίκο για το ποιος θα πλύνει τα ρούχα της Μαρίας, πήρα τη μικρή και βγήκα βόλτα στη γειτονιά. Στο πάρκο συνάντησα τη Σοφία, μια παλιά συμμαθήτρια που είχε γίνει κι εκείνη μαμά πρόσφατα.
«Κι εσύ έτσι;» με ρώτησε όταν της τα είπα όλα. «Κι εγώ τα ίδια… Ο Γιώργος δεν βοηθάει σχεδόν καθόλου. Όλοι νομίζουν ότι οι γυναίκες είναι φτιαγμένες για αυτά.»
Για πρώτη φορά ένιωσα ότι δεν ήμουν μόνη. Ότι δεν ήταν δικό μου λάθος που όλα φαίνονταν τόσο δύσκολα.
Γύρισα σπίτι πιο ήρεμη και αποφάσισα να μιλήσω ανοιχτά στον Νίκο – όχι με φωνές, αλλά με ειλικρίνεια.
«Νίκο, δεν μπορώ να συνεχίσω έτσι. Χρειαζόμαστε βοήθεια – κι οι δύο μας. Ίσως πρέπει να ζητήσουμε βοήθεια από κάποιον ειδικό ή να οργανώσουμε καλύτερα τις δουλειές μας.»
Με κοίταξε σκεφτικός. «Δεν θέλω να σε χάσω… Θα προσπαθήσω περισσότερο.»
Από τότε αρχίσαμε να μοιραζόμαστε τις ευθύνες – όχι τέλεια, αλλά καλύτερα από πριν. Υπήρχαν ακόμα δύσκολες μέρες, υπήρχαν ακόμα καβγάδες, αλλά σιγά-σιγά μάθαμε να συνεργαζόμαστε.
Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, η Μαρία κοιμάται δίπλα μου κι εγώ σκέφτομαι όλες εκείνες τις στιγμές που ένιωθα χαμένη και μόνη.
Αλήθεια, γιατί στην Ελλάδα ακόμα θεωρείται αυτονόητο ότι η μητέρα πρέπει να τα κάνει όλα; Πώς μπορούμε να αλλάξουμε αυτή τη νοοτροπία; Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου;