Μετά από χρόνια θυσιών, αγόρασα το σπίτι των ονείρων μου. Τότε εμφανίστηκε ο πρώην άντρας μου…
«Μαρία, σε παρακαλώ, άνοιξέ μου. Δεν έχω που αλλού να πάω…»
Η φωνή του Νίκου αντηχεί ακόμα στ’ αυτιά μου. Ήταν βράδυ, μόλις είχα γυρίσει από τη δουλειά, τα χέρια μου έτρεμαν από την κούραση και το μυαλό μου έτρεχε σε χίλια δυο πράγματα. Ποτέ δεν περίμενα να τον ξαναδώ μπροστά στην πόρτα μου, ειδικά μετά από τόσα χρόνια σιωπής.
«Τι θέλεις εδώ;» του είπα ψυχρά, προσπαθώντας να κρύψω το σοκ και τον θυμό μου. Τα μάτια του ήταν κόκκινα, τα ρούχα του τσαλακωμένα – δεν θύμιζε σε τίποτα τον άντρα που κάποτε αγάπησα.
«Σε παρακαλώ, Μαρία. Έχασα τη δουλειά μου, με πέταξαν έξω από το σπίτι. Δεν έχω κανέναν άλλον…»
Έμεινα για λίγο σιωπηλή. Πόσα βράδια είχα περάσει μόνη, μετρώντας τα ψιλά για να πληρώσω το ενοίκιο; Πόσες φορές είχα σφίξει τα δόντια όταν εκείνος έφευγε με τους φίλους του κι εγώ έμενα πίσω να μαζεύω τα κομμάτια της ζωής μας; Και τώρα, μετά από τόσα χρόνια αγώνα, να τον βλέπω ξανά μπροστά μου, αδύναμο και απελπισμένο.
«Δεν ξέρω αν μπορώ να σε βοηθήσω, Νίκο. Πέρασαν πολλά από τότε…»
Κάθισε στα σκαλιά και έβαλε τα χέρια στο πρόσωπό του. Για μια στιγμή ένιωσα οίκτο. Θυμήθηκα τις καλές στιγμές – τις βόλτες στην Πλάκα, τα καλοκαίρια στη Νάξο, τα γέλια μας όταν ήμασταν ακόμα νέοι και γεμάτοι όνειρα. Αλλά μετά ήρθαν οι φωνές, οι απουσίες του, τα ψέματα.
Η ιστορία μας δεν ήταν ποτέ εύκολη. Παντρευτήκαμε νέοι, χωρίς πολλά-πολλά. Ο Νίκος ήταν γοητευτικός, γεμάτος υποσχέσεις για μια καλύτερη ζωή. Εγώ δούλευα σε ένα φαρμακείο στο Παγκράτι, εκείνος άλλαζε δουλειές σαν τα πουκάμισα. Τα πρώτα χρόνια ήμουν ερωτευμένη – πίστευα πως μαζί θα τα καταφέρουμε.
Όμως η κρίση ήρθε και μας βρήκε απροετοίμαστους. Εκείνος άρχισε να πίνει, να χάνεται με τις ώρες. Εγώ δούλευα διπλοβάρδιες – πρωί στο φαρμακείο, βράδυ καθάριζα γραφεία στο Κολωνάκι. Τα λεφτά δεν έφταναν ποτέ. Κάθε μήνα και μια νέα τρύπα στον προϋπολογισμό μας.
Όταν τελικά χώρισα μαζί του, ένιωσα ελεύθερη αλλά και τρομαγμένη. Έμεινα μόνη με ένα μικρό διαμέρισμα και χρέη μέχρι τον λαιμό. Οι φίλες μου με στήριξαν όσο μπορούσαν – η Ελένη ερχόταν κάθε Κυριακή με φαγητό, η Σοφία με έπαιρνε τηλέφωνο κάθε βράδυ να δει αν είμαι καλά.
Τα χρόνια πέρασαν δύσκολα αλλά σταθερά. Έβαλα στόχο να αποκτήσω το δικό μου σπίτι – ένα μικρό σπιτάκι στα Μεσόγεια, με αυλή και λεμονιές. Κάθε ευρώ που έβγαζα το έβαζα στην άκρη. Δεν αγόραζα ρούχα, δεν πήγαινα διακοπές, δεν έβγαινα έξω. Μόνο δούλευα και ονειρευόμουν τη μέρα που θα έχω ένα μέρος να λέω δικό μου.
Και τελικά τα κατάφερα. Μετά από δέκα χρόνια θυσιών, υπερωριών και μοναξιάς, μάζεψα τα χρήματα για μια μικρή μονοκατοικία στην Παιανία. Την πρώτη νύχτα που κοιμήθηκα εκεί, έκλαψα από χαρά και ανακούφιση.
Και τώρα… τώρα ο Νίκος ήταν ξανά μπροστά μου.
«Σε παρακαλώ, Μαρία… Μόνο για λίγες μέρες. Μέχρι να σταθώ στα πόδια μου.»
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται. Ήξερα πως αν τον άφηνα μέσα, όλα όσα έχτισα με τόσο κόπο θα κινδύνευαν. Από την άλλη, πώς να γυρίσω την πλάτη σε έναν άνθρωπο που κάποτε ήταν η οικογένειά μου;
Τον άφησα να περάσει το βράδυ στον καναπέ. Όλη νύχτα δεν έκλεισα μάτι – άκουγα την ανάσα του στο σκοτάδι και σκεφτόμουν τι θα κάνω.
Το επόμενο πρωί η Ελένη ήρθε για καφέ.
«Τι κάνει αυτός εδώ;» ρώτησε μόλις τον είδε.
«Δεν ξέρω… Ήρθε απελπισμένος. Δεν έχω καρδιά να τον πετάξω έξω.»
Η Ελένη με κοίταξε αυστηρά.
«Μαρία, πρόσεχε! Θυμήσου τι πέρασες μαζί του. Μην αφήσεις κανέναν να σου πάρει όσα με τόσο κόπο απέκτησες.»
Τα λόγια της με πλήγωσαν αλλά είχε δίκιο. Ο Νίκος άρχισε να γίνεται όλο και πιο απαιτητικός – ζητούσε χρήματα για τσιγάρα, φαγητό, ακόμα και για να βγει έξω «να ψάξει για δουλειά». Κάθε μέρα ένιωθα πως το σπίτι μου γινόταν ξένο.
Ένα βράδυ γύρισα από τη δουλειά και τον βρήκα να ψάχνει τα συρτάρια μου.
«Τι κάνεις εκεί;» φώναξα.
«Ψάχνω το συμβόλαιο του σπιτιού… Ήθελα να δω αν μπορώ να σε βοηθήσω με τα χαρτιά», είπε αμήχανα.
Τότε κατάλαβα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Τον έπιασα να μιλάει στο τηλέφωνο με κάποιον – «Ναι ρε φίλε, εδώ μένω τώρα… Μπορεί να γίνει κάτι καλό».
Το επόμενο πρωί πήγα στη δουλειά με βαριά καρδιά. Όλη μέρα σκεφτόμουν τι θα κάνω. Η Ελένη επέμενε να τον διώξω αμέσως.
«Αν δεν το κάνεις τώρα, θα το μετανιώσεις», μου είπε στο τηλέφωνο.
Γύρισα σπίτι αποφασισμένη. Τον βρήκα στον καναπέ με μια μπύρα στο χέρι.
«Νίκο, πρέπει να φύγεις. Δεν μπορώ άλλο αυτή την κατάσταση.»
Με κοίταξε θυμωμένος.
«Έτσι εύκολα θα με πετάξεις; Μετά από όλα όσα περάσαμε;»
«Δεν είναι εύκολο… Αλλά πρέπει να προστατέψω τον εαυτό μου.»
Άρχισε να φωνάζει, να με κατηγορεί πως είμαι αχάριστη, πως χωρίς αυτόν δεν θα είχα τίποτα. Για μια στιγμή φοβήθηκα πραγματικά – είδα στα μάτια του έναν άνθρωπο που δεν γνώριζα πια.
Τελικά έφυγε φωνάζοντας κατάρες και απειλές πως θα μετανιώσω που τον βοήθησα.
Έμεινα μόνη στο σπίτι μου – το σπίτι που τόσο πάλεψα να αποκτήσω. Έκλαψα πολύ εκείνο το βράδυ αλλά ένιωθα πιο δυνατή από ποτέ.
Τις επόμενες μέρες άλλαξα κλειδαριές και μίλησα με έναν δικηγόρο για να προστατεύσω την περιουσία μου. Η Ελένη ήταν δίπλα μου σε κάθε βήμα.
Σήμερα, όταν κάθομαι στην αυλή κάτω από τη λεμονιά και πίνω τον καφέ μου, σκέφτομαι όλα όσα πέρασα. Αναρωτιέμαι: Πόσες φορές πρέπει μια γυναίκα στην Ελλάδα να αποδείξει ότι αξίζει όσα έχει καταφέρει; Γιατί πάντα πρέπει να φοβάται μήπως κάποιος της πάρει πίσω όσα κέρδισε με αίμα και ιδρώτα;
Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου; Θα ανοίγατε την πόρτα ή θα προστατεύατε τον εαυτό σας;