Χθες ήρθαν πάλι μαζί: η μάνα μου και η πεθερά μου – τα δάκρυά τους με διαλύουν
«Άνοιξε, Μαρία! Ξέρουμε ότι είσαι μέσα!» Η φωνή της μάνας μου αντηχεί στο κλιμακοστάσιο, ενώ η πεθερά μου σιγοκλαίει από πίσω της. Τα χέρια μου τρέμουν καθώς γυρίζω το κλειδί στην πόρτα. Δεν έχω δύναμη να τις αντιμετωπίσω, αλλά δεν έχω και πού να κρυφτώ.
«Τι θα κάνεις τώρα;» ρωτάει πρώτη η μάνα μου, με βλέμμα που καίει. «Όλο το χωριό μιλάει! Ο Νίκος σε άφησε και εσύ κάθεσαι εδώ σαν να μη συμβαίνει τίποτα;»
Η πεθερά μου, η κυρία Ελένη, σκουπίζει τα μάτια της με το μαντήλι. «Σε παρακαλώ, Μαρία μου, σκέψου τον μικρό. Ο Γιωργάκης χρειάζεται τον πατέρα του. Μην τον αφήσεις να μεγαλώσει χωρίς οικογένεια.»
Στέκομαι ανάμεσά τους, νιώθοντας το βάρος των λέξεών τους να με πλακώνει. Θέλω να ουρλιάξω πως δεν φταίω εγώ που ο Νίκος βρήκε άλλη, πως δεν φταίω εγώ που το σπίτι μας γέμισε ψέματα και σιωπές. Αλλά δεν βγαίνει λέξη από το στόμα μου.
Η μάνα μου συνεχίζει: «Εγώ σε μεγάλωσα με αρχές! Τι θα πει ο κόσμος; Πώς θα κυκλοφορώ στην αγορά;»
Η πεθερά μου γονατίζει σχεδόν μπροστά μου. «Αν τον συγχωρέσεις, θα αλλάξει. Στο λέω εγώ, που ξέρω τους άντρες. Μην καταστρέψεις τη ζωή σου για μια στιγμή αδυναμίας.»
Θυμάμαι τη νύχτα που έμαθα για την προδοσία. Ο Νίκος γύρισε αργά, μύριζε άρωμα που δεν ήταν δικό μου. Το κινητό του χτυπούσε συνέχεια. Μια μέρα βρήκα το μήνυμα: «Μου λείπεις ήδη». Το αίμα μου πάγωσε. Δεν είπα τίποτα. Περίμενα να παραδεχτεί μόνος του, αλλά εκείνος απλώς απομακρύνθηκε.
«Μαμά, κυρία Ελένη…» ψιθυρίζω τελικά. «Δεν μπορώ να ζήσω έτσι. Δεν είμαι εγώ αυτή που φταίει.»
Η μάνα μου σηκώνει το χέρι της στον αέρα, σαν να θέλει να με χαστουκίσει με τα λόγια της: «Αν φύγεις από τον Νίκο, θα μείνεις μόνη σου! Κανείς δεν θα σε θέλει μετά!»
Η πεθερά μου προσπαθεί να με αγκαλιάσει: «Σκέψου το παιδί…»
Κλείνω τα μάτια και θυμάμαι τον μικρό Γιωργάκη να με ρωτάει γιατί ο μπαμπάς λείπει τόσο συχνά. Πώς να του εξηγήσω ότι ο πατέρας του προτίμησε μια άλλη αγκαλιά; Πώς να του πω ότι η μαμά του δεν είναι αρκετή για να κρατήσει την οικογένεια ενωμένη;
Στο χωριό μας, στη Λαμία, όλα μαθαίνονται πριν καν συμβούν. Η γειτόνισσα απέναντι ήδη με κοιτάει περίεργα όταν βγαίνω στο μπαλκόνι. Η θεία Κατίνα ψιθυρίζει πως «η Μαρία δεν κράτησε τον άντρα της». Ακόμα και στο σούπερ μάρκετ νιώθω τα βλέμματα να με τρυπούν.
«Δεν αντέχω άλλο!» φωνάζω ξαφνικά. Η φωνή μου σπάει. «Δεν μπορώ να ζω για τους άλλους! Δεν μπορώ να είμαι πάντα αυτή που συγχωρεί!»
Η μάνα μου βγάζει έναν αναστεναγμό γεμάτο απογοήτευση. «Εγώ στη θέση σου θα είχα κάνει υπομονή. Έτσι κρατιούνται τα σπίτια.»
Η πεθερά μου ψιθυρίζει: «Όλοι κάνουν λάθη…»
Κοιτάζω τα πρόσωπά τους – δυο γυναίκες που έζησαν τη ζωή τους σκύβοντας το κεφάλι, κάνοντας υπομονή για χάρη της οικογένειας και του κόσμου. Εγώ όμως; Εγώ γιατί πρέπει να πληρώσω για τα λάθη του Νίκου;
Τη νύχτα δεν κοιμήθηκα καθόλου. Ο Γιωργάκης ήρθε στο κρεβάτι μου και με αγκάλιασε σφιχτά. «Μαμά, γιατί κλαις;» με ρώτησε με τα μεγάλα του μάτια.
«Γιατί φοβάμαι, αγόρι μου…» του απάντησα ψιθυριστά.
Το πρωί πήγα στη δουλειά – στο φαρμακείο του χωριού – με κόκκινα μάτια. Η κυρία Σοφία, η ιδιοκτήτρια, με κοίταξε γεμάτη κατανόηση. «Μαρία, αν χρειαστείς κάτι… ξέρεις πού θα με βρεις.»
Στο διάλειμμα πήρα τηλέφωνο τον Νίκο. «Πρέπει να μιλήσουμε», του είπα.
Ήρθε το απόγευμα, αμίλητος, με βλέμμα χαμένο. Κάθισε απέναντί μου στο τραπέζι της κουζίνας.
«Θέλω διαζύγιο», του είπα χωρίς περιστροφές.
Με κοίταξε σαν να μην το περίμενε. «Μαρία… σκέψου το παιδί…»
«Το παιδί θέλει αλήθεια και ασφάλεια. Όχι ψέματα και φωνές.»
Σηκώθηκε νευρικά. «Θα σε καταστρέψουν όλοι εδώ αν το κάνεις αυτό.»
«Ίσως… Αλλά δεν αντέχω άλλο να ζω μέσα στο ψέμα.»
Έφυγε χωρίς άλλη κουβέντα.
Το βράδυ ξαναήρθαν η μάνα μου και η πεθερά μου – αυτή τη φορά πιο ήσυχες, πιο κουρασμένες.
«Μαρία…» είπε η μάνα μου σχεδόν τρυφερά, «είσαι σίγουρη;»
Την κοίταξα στα μάτια: «Για πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω σίγουρη για κάτι.»
Η πεθερά μου έσκυψε το κεφάλι: «Εγώ θα είμαι εδώ για τον Γιωργάκη…»
Έμεινα μόνη στο σπίτι όταν έφυγαν. Κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη – τα μάτια πρησμένα, αλλά μέσα τους μια σπίθα που δεν είχα ξαναδεί.
Τώρα αναρωτιέμαι: Μπορεί μια γυναίκα στην Ελλάδα του σήμερα να επιλέξει τον εαυτό της χωρίς να στιγματιστεί; Ή μήπως πάντα θα ζούμε κάτω από τη σκιά του τι θα πει ο κόσμος;