Με πέταξε έξω από το σπίτι για την ερωμένη του – Ένα χρόνο μετά έγινα ιδιοκτήτρια της μεταφορικής του εταιρείας
«Άννα, μάζεψε τα πράγματά σου και φύγε. Δεν σε θέλω πια εδώ. Εσύ κι ο μικρός, έξω από το σπίτι μου!»
Η φωνή του Νίκου αντηχούσε ακόμα στ’ αυτιά μου, σαν να είχε γραφτεί με μαχαίρι πάνω στην ψυχή μου. Ήταν βράδυ, τέλη Νοέμβρη, και η βροχή χτυπούσε τα τζάμια του σαλονιού μας στη Νέα Ιωνία. Ο γιος μας, ο Μάριος, μόλις δέκα χρονών, στεκόταν πίσω μου με μάτια γεμάτα τρόμο. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως ο άντρας που αγαπούσα τόσα χρόνια, ο πατέρας του παιδιού μου, είχε γίνει ξαφνικά ξένος.
«Νίκο, τι λες; Πού να πάμε τέτοια ώρα;» ψιθύρισα, προσπαθώντας να κρατήσω τη φωνή μου σταθερή.
«Δεν με νοιάζει! Να πας στη μάνα σου! Εδώ δεν έχεις θέση πια. Και μην τολμήσεις να ζητήσεις τίποτα από μένα. Χωρίς εμένα θα ψοφήσετε από την πείνα!»
Ένιωσα το αίμα να παγώνει στις φλέβες μου. Δεν είχα πού να πάω. Η μητέρα μου είχε πεθάνει πριν τρία χρόνια και ο πατέρας μου ήταν άρρωστος στο χωριό, χωρίς να μπορεί να βοηθήσει. Οι φίλες μου είχαν κι αυτές τα δικά τους προβλήματα. Κοίταξα τον Μάριο – έτρεμε. Τον αγκάλιασα σφιχτά.
«Μαμά, γιατί μας το κάνει αυτό;» ψιθύρισε.
Δεν ήξερα τι να απαντήσω. Ήξερα όμως πως δεν μπορούσα να μείνω άλλο εκεί. Ο Νίκος είχε αλλάξει τους τελευταίους μήνες – αργούσε να γυρίσει σπίτι, μιλούσε απότομα, μύριζε άρωμα που δεν ήταν δικό μου. Είχα υποψιαστεί πως υπήρχε άλλη γυναίκα, αλλά δεν ήθελα να το πιστέψω.
Εκείνο το βράδυ, με μια βαλίτσα και τον Μάριο στο πλευρό μου, βγήκαμε στη βροχή. Περπατήσαμε μέχρι τη στάση του λεωφορείου. Δεν είχαμε πού να πάμε – μόνο ένα μικρό διαμέρισμα που νοίκιαζε μια φίλη της θείας μου στο Παγκράτι. Εκεί βρήκαμε καταφύγιο για τις πρώτες μέρες.
Οι επόμενες εβδομάδες ήταν κόλαση. Ο Νίκος δεν έστελνε ούτε ένα ευρώ για τον Μάριο. Όταν τον πήρα τηλέφωνο, το έκλεισε στα μούτρα μου.
«Δεν έχω λεφτά για σένα! Να δουλέψεις αν θες να ζήσεις!»
Έψαχνα δουλειά παντού – σε σούπερ μάρκετ, σε καφετέριες, ακόμα και σε καθαριστήρια. Κανείς δεν ήθελε μια γυναίκα 38 χρονών χωρίς προϋπηρεσία. Τα βράδια έκλαιγα σιωπηλά για να μην με ακούσει ο Μάριος. Εκείνος προσπαθούσε να είναι δυνατός, αλλά κάθε πρωί που τον άφηνα στο σχολείο έβλεπα στα μάτια του την αγωνία.
Μια μέρα, καθώς έψαχνα αγγελίες στο ίντερνετ, είδα μια θέση γραμματέως σε μια μικρή μεταφορική εταιρεία στον Ταύρο. Ήταν η εταιρεία του Νίκου – το κατάλαβα από το όνομα: «Μεταφορές Παπαδόπουλος». Ένιωσα ένα κύμα οργής και πίκρας. Εκείνος είχε προχωρήσει με τη νέα του ερωμένη – μια ξανθιά που δούλευε ως λογίστρια στην εταιρεία – και εγώ πάλευα για ένα κομμάτι ψωμί.
Την επόμενη μέρα πήγα στην εταιρεία. Η κοπέλα στη ρεσεψιόν με κοίταξε περίεργα.
«Καλημέρα… Ήρθα για τη θέση της γραμματέως.»
«Πώς ονομάζεστε;»
«Άννα Κωνσταντίνου.»
Με οδήγησε στο γραφείο του διευθυντή προσωπικού – ήταν ο παλιός φίλος του Νίκου, ο Σταύρος.
«Άννα; Εσύ εδώ;» είπε ξαφνιασμένος.
«Ναι… Ψάχνω δουλειά.»
Με κοίταξε με συμπόνια. «Ξέρω τι έγινε… Ο Νίκος δεν φέρθηκε σωστά.»
«Δεν ζητάω λύπηση, Σταύρο. Θέλω μόνο μια ευκαιρία.»
Με προσέλαβε την ίδια μέρα – όχι από λύπηση, αλλά γιατί ήξερε ότι ήμουν οργανωτική και αξιόπιστη. Ξεκίνησα αμέσως δουλειά. Οι πρώτες μέρες ήταν δύσκολες – έβλεπα τον Νίκο να περνάει αγκαζέ με την ερωμένη του και να με αγνοεί επιδεικτικά.
Έριχνε υποτιμητικά βλέμματα και ψιθύριζε ειρωνικά σχόλια στους συναδέλφους: «Δείτε πού κατάντησε η κυρία…»
Κάθε φορά που ένιωθα να λυγίζω, σκεφτόμουν τον Μάριο. Έπρεπε να σταθώ όρθια για εκείνον.
Με τον καιρό άρχισα να μαθαίνω τα πάντα για την εταιρεία – τα οικονομικά, τους πελάτες, τα προβλήματα με τα φορτηγά, τις καθυστερήσεις στις πληρωμές. Ο Σταύρος με εμπιστεύτηκε και μου ανέθεσε περισσότερες ευθύνες.
Ένα βράδυ, καθώς έφευγα από το γραφείο, είδα τον Νίκο έξω να καπνίζει νευρικά.
«Τι θες εδώ ακόμα;» γρύλισε.
«Δουλεύω, Νίκο. Κάποιος πρέπει να φέρνει λεφτά στο σπίτι.»
«Σπίτι; Ποιο σπίτι; Εσύ δεν έχεις σπίτι πια!»
Τον κοίταξα στα μάτια χωρίς φόβο. «Έχω τον Μάριο. Αυτό είναι το σπίτι μου.»
Τον είδα να σκληραίνει – δεν περίμενε ότι θα αντέξω.
Τους επόμενους μήνες η εταιρεία μπήκε σε κρίση – ο Νίκος έκανε κακές επιλογές, εμπιστεύτηκε λάθος ανθρώπους και άρχισε να χάνει πελάτες. Η ερωμένη του τον εγκατέλειψε όταν κατάλαβε πως τα λεφτά τελείωναν.
Μια μέρα ο Σταύρος με φώναξε στο γραφείο του.
«Άννα… Ο Νίκος είναι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Αν φύγει αυτός, η εταιρεία θα κλείσει.»
«Και τι μπορώ να κάνω εγώ;»
«Ξέρεις τα πάντα για τη δουλειά πια… Θα μπορούσες να την αναλάβεις.»
Έμεινα άφωνη. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα μπορούσα να διευθύνω μια εταιρεία μόνη μου.
Το ίδιο βράδυ πήγα σπίτι και μίλησα στον Μάριο.
«Μαμά… Μπορείς να τα καταφέρεις! Είσαι πιο δυνατή απ’ όσο νομίζεις!»
Την επόμενη μέρα πήγα στον Νίκο και του ζήτησα να μου πουλήσει το μερίδιό του – δεν είχε άλλη επιλογή. Ήταν απελπισμένος.
«Δεν έχεις λεφτά! Πώς θα αγοράσεις την εταιρεία;» γέλασε ειρωνικά.
Είχα ήδη μιλήσει με μια τράπεζα και είχα πάρει δάνειο – με εγγύηση το μικρό διαμέρισμα που νοικιάζαμε και τη βοήθεια ενός παλιού πελάτη που πίστεψε σε μένα.
Υπέγραψα τα χαρτιά τρέμοντας από φόβο αλλά και αποφασιστικότητα.
Ένα χρόνο μετά από εκείνο το βράδυ που μας πέταξε έξω στη βροχή, ήμουν πλέον η ιδιοκτήτρια της «Μεταφορές Παπαδόπουλος». Ο Νίκος εξαφανίστηκε – άκουσα πως πήγε στη Γερμανία για δουλειά σε αποθήκη.
Η εταιρεία άντεξε – όχι μόνο άντεξε αλλά μεγάλωσε. Προσέλαβα νέους ανθρώπους, βελτίωσα τις υπηρεσίες μας, κέρδισα νέους πελάτες. Ο Μάριος είναι περήφανος για μένα – κι εγώ για εκείνον.
Κάποιες νύχτες ακόμα ξυπνάω ιδρωμένη από εφιάλτες – θυμάμαι τη φωνή του Νίκου: «Χωρίς εμένα θα ψοφήσετε από την πείνα!» Μα τώρα ξέρω πως τίποτα δεν είναι αδύνατο όταν έχεις πίστη στον εαυτό σου και στους ανθρώπους που αγαπάς.
Αλήθεια… Πόσες φορές πρέπει να πέσουμε για να μάθουμε ότι μπορούμε να σηκωθούμε πιο δυνατοί; Εσείς τι θα κάνατε αν βρισκόσασταν στη θέση μου;