«Δεν είμαι η κόρη που έχετε φτιάξει στο μυαλό σας» — Το βράδυ που μίλησα στους γονείς μου και όλα κρεμάστηκαν από μια σιωπή
«Αυτά φοράς για τη σχολή;» είπε η μάνα μου μόλις άφησε την τσάντα της κάτω, και πριν καν προλάβω να την αγκαλιάσω ένιωσα πάλι δεκαπέντε χρονών, όχι είκοσι δύο.
Στεκόταν στην πόρτα του μικρού μου διαμερίσματος στα Πατήσια, με το βλέμμα εκείνο το κοφτερό που πρώτα σκανάρει και μετά μιλάει. Ο πατέρας μου πέρασε δίπλα της κρατώντας μια σακούλα με αυγά, τυρί και κάτι κεφτεδάκια που είχε φτιάξει η γιαγιά. Σαν να μην ήρθαν να με δουν. Σαν να ήρθαν να ελέγξουν αν ζω «σωστά».
«Καλησπέρα κι από μένα», μουρμούρισα.
Ο πατέρας μου κοίταξε τον νεροχύτη.
«Άπλυτα πάλι; Και διάβασμα πότε κάνεις;»
Δεν είχε περάσει ούτε ένα λεπτό.
Οι γονείς μου μένουν έξω από τη Λαμία. Καλοί άνθρωποι, δουλευταράδες, με κόπο με σπούδασαν. Ο πατέρας μου στο συνεργείο, η μάνα μου χρόνια σε φούρνο και μετά σπίτι. Μεγάλωσα με το «να μη δίνεις δικαιώματα», «ο κόσμος μιλάει», «να προσέχεις τι εικόνα βγάζεις». Κι εγώ, η “καλή κόρη”. Με βαθμούς, με ευγένειες, με χαμόγελο ακόμα κι όταν μέσα μου έσπαγα.
Στην Αθήνα νόμιζα πως θα αναπνεύσω. Και κάπως το κατάφερα. Έκανα φίλες. Άρχισα να δουλεύω κάποιες ώρες σε μια καφετέρια κοντά στη σχολή για να μη ζητάω συνέχεια λεφτά. Έβγαινα πιο συχνά. Γύριζα και αργά καμιά φορά. Δεν έκανα κάτι τρομερό. Ζούσα. Μόνο που κάθε φορά που ανέβαιναν, ξαναέμπαινα στον ρόλο.
Καθαρό σπίτι. Μακριά μπλούζα. Μισές αλήθειες.
«Με ποιες βγαίνεις;»
«Τι ώρα γυρνάς;»
«Το παιδί από τον πάνω όροφο γιατί σε χαιρέτησε τόσο άνετα;»
«Η σχολή σου τελειώνει, μετά τι; Μεταπτυχιακό ή να δούμε για κανέναν διαγωνισμό;»
Όλα έμοιαζαν ερωτήσεις, αλλά ήταν αποφάσεις που είχαν ήδη πάρει για μένα.
Το βράδυ στρώσαμε να φάμε. Η μάνα μου είχε ήδη αλλάξει θέση στα πιάτα, είχε σκουπίσει τον πάγκο μου, είχε ανοίξει ντουλάπια χωρίς να ρωτήσει. Ο πατέρας μου έτρωγε σιωπηλός, μέχρι που άφησε το πιρούνι του κάτω.
«Σου έβαλα κάτι λεφτά στον λογαριασμό. Αλλά θέλω να σοβαρευτείς. Δεν ήρθες στην Αθήνα για βόλτες.»
«Σοβαρεύομαι», είπα ήρεμα.
Η μάνα μου γέλασε εκείνο το μικρό, νευρικό γέλιο.
«Σοβαρό κορίτσι δεν γυρνάει στις μία το βράδυ.»
Πάγωσα.
«Πώς το ξέρεις;»
Με κοίταξαν και οι δύο. Ο πατέρας μου απέφυγε τα μάτια μου. Εκεί κατάλαβα.
«Με παίρνατε απόκρυψη και κοιτούσατε αν είμαι σπίτι;»
Η μάνα μου αναστέναξε.
«Ε, και; Γονείς σου είμαστε. Να μην ξέρουμε; Μόνη σου είσαι στην Αθήνα.»
Κάτι ανέβηκε μέσα μου τόσο απότομα που μου έκοψε την όρεξη, την ανάσα, όλα.
«Δεν είμαι μόνη μου. Είμαι ενήλικη.»
«Μη μου μιλάς έτσι», πετάχτηκε ο πατέρας μου. «Ό,τι κάνουμε, το κάνουμε για το καλό σου.»
Να το. Η φράση που είχα ακούσει χίλιες φορές.
Έσπρωξα το πιάτο λίγο πιο πέρα.
«Ξέρετε κάτι; Κουράστηκα.»
Σιωπή.
Τα δάχτυλά μου έτρεμαν, αλλά συνέχισα.
«Κουράστηκα να έρχεστε και να ψάχνετε το σπίτι μου λες και θα βρείτε αποδείξεις ότι χάλασα. Κουράστηκα να σας λέω μόνο όσα θα εγκρίνετε. Κουράστηκα να φοβάμαι ότι αν σας πω ποια είμαι στ’ αλήθεια, θα με κοιτάτε σαν αποτυχία.»
Η μάνα μου κοκκίνισε.
«Τι είναι αυτά που λες; Τι σου λείπει; Ό,τι ζητήσεις το έχεις.»
«Δεν μου λείπουν πράγματα. Μου λείπει χώρος.»
Το είπα και σχεδόν με τρόμαξε πόσο αληθινό ακουγόταν.
«Θέλω να μπορώ να βγω χωρίς απολογία. Να δουλεύω χωρίς να το θεωρείτε ντροπή επειδή “σας φτάνουν τα λεφτά”. Να μη μετράτε τα ρούχα μου, τις ώρες μου, τους ανθρώπους μου. Να μη μου σχεδιάζετε τη ζωή πριν καν σας πω τι θέλω.»
Ο πατέρας μου χτύπησε την παλάμη στο τραπέζι, όχι δυνατά, αλλά αρκετά.
«Και τι θέλεις δηλαδή; Να κάνεις ό,τι σου κατέβει;»
«Όχι. Θέλω να κάνω τα δικά μου λάθη.»
Το πρόσωπό του σκλήρυνε, μα στα μάτια του είδα κάτι σαν πληγή.
«Εμείς σε μεγαλώσαμε αλλιώς.»
«Το ξέρω. Και σας ευγνωμονώ. Αλήθεια. Αλλά δεν μπορώ να ζω μόνο για να μη στεναχωρηθείτε. Δεν μπορώ κάθε φορά που έρχεστε να αλλάζω φωνή, ρούχα, τρόπο, σκέψεις. Δεν είμαι η κόρη που έχετε φτιάξει στο μυαλό σας. Είμαι εγώ.»
Η μάνα μου με κοίταζε σαν να με έβλεπε πρώτη φορά. Έσφιγγε τη χαρτοπετσέτα στα χέρια της μέχρι που την έκανε μπάλα.
«Δηλαδή ντρέπεσαι για μας;» ψιθύρισε.
Κι εκεί ράγισα.
«Όχι, ρε μαμά… αυτό είναι το χειρότερο. Εγώ φοβάμαι ότι εσείς ντρέπεστε για μένα όταν δεν είμαι όπως θέλετε.»
Τα μάτια της γέμισαν αμέσως. Ο πατέρας μου έσκυψε το κεφάλι. Πέρασαν λίγα δευτερόλεπτα που έμοιαζαν τεράστια.
Μετά είπε σιγά:
«Δεν ξέρουμε την Αθήνα. Δεν ξέρουμε πώς ζεις εδώ. Φοβόμαστε.»
Για πρώτη φορά δεν ακούστηκε σαν διαταγή. Ακούστηκε σαν εξομολόγηση.
Η μάνα μου σκούπισε τη μύτη της.
«Εγώ… ίσως το παρακάνω. Αλλά κάθε φορά που φεύγουμε, δεν κοιμάμαι. Σκέφτομαι μη σου συμβεί κάτι, μη σε κοροϊδέψουν, μη…»
«Το ξέρω», της είπα. «Αλλά ο φόβος σας με πνίγει.»
Δεν λύθηκαν όλα εκείνο το βράδυ, ας μην πω ψέματα. Ο πατέρας μου δεν έγινε ξαφνικά άλλος άνθρωπος. Η μάνα μου δεν σταμάτησε από τη μια μέρα στην άλλη να ρωτάει πολλά. Αλλά κάτι έσπασε. Ή μάλλον κάτι άνοιξε.
Όταν έφυγαν την άλλη μέρα, η μάνα μου με αγκάλιασε πιο σφιχτά από άλλες φορές.
«Να μας λες την αλήθεια», είπε.
Και ο πατέρας μου, πριν μπει στο ΚΤΕΛ, γύρισε και μου είπε μόνο:
«Πρόσεχε. Και… κάνε τη ζωή σου. Απλώς να μην χάνεσαι.»
Ανέβηκα μετά στο σπίτι και κάθισα μόνη στην κουζίνα. Το ίδιο τραπέζι, τα ίδια πιάτα, η ίδια Αθήνα έξω. Κι όμως, ο αέρας έμπαινε αλλιώς. Πιο ελαφρύς.
Τελικά, πόσα χρόνια χρειάζονται για να μιλήσεις σαν αληθινός άνθρωπος στους ίδιους σου τους γονείς;
Και πείτε μου… όταν η αγάπη μοιάζει με έλεγχο, πώς βάζεις όρια χωρίς να χάσεις τους ανθρώπους σου;