«Με πέταξε έξω από το σπίτι τους λίγες μέρες πριν τον γάμο — κι όλα άρχισαν όταν τόλμησα να πω τη δική μου αλήθεια»
«Εδώ μέσα δεν θα ξαναπατήσεις». Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που μου φώναξε η Σταυρούλα, η μάνα του Αλέξη, πετώντας σχεδόν την πετσέτα του τραπεζιού πάνω στον μπουφέ. Τα ποτήρια κουδούνισαν. Ο Αλέξης σηκώθηκε απότομα, χλόμιασε, αλλά δεν μίλησε. Κι εγώ στεκόμουν στη μέση του σαλονιού με τα χέρια να τρέμουν, όχι από φόβο πια, αλλά από εκείνη την αγανάκτηση που σε καίει ολόκληρη όταν καταλαβαίνεις ότι τόσον καιρό σε είχαν για χαζή.
Ήταν Κυριακή μεσημέρι, οικογενειακό τραπέζι στη Νέα Σμύρνη. Είχαν καλέσει και τον αδερφό του Αλέξη με τη γυναίκα του, την θεία Μαρίνα, μέχρι και τον παππού Μανώλη που συνήθως δεν κατέβαινε από πάνω. Εγώ πήγα με γλυκό στο χέρι και κόμπο στο στομάχι. Για μέρες κάτι δεν μου κόλλαγε. Ψίθυροι όταν έμπαινα στην κουζίνα. Μισές κουβέντες. Ένα βλέμμα της Σταυρούλας όλο νόημα όταν αναφέρθηκε το σπίτι που «θα μας έδιναν για αρχή».
Το έμαθα τυχαία, από την ξαδέρφη του Αλέξη, τη Βάσω, που νόμιζε πως το ήξερα ήδη. «Ε, δύσκολο αυτό με τα χρέη του θείου Δημήτρη, αλλά αφού θα μπλέξετε κι εσείς με το δάνειο…» μου είπε και πάγωσα. Ποιο δάνειο; Ποια χρέη;
Γύρισα σπίτι και ρώτησα τον Αλέξη.
«Θέλω να μου πεις τώρα τι συμβαίνει».
Κοίταζε το πάτωμα.
«Δεν είναι ακριβώς δικά μας… Είναι μια προσωρινή δυσκολία του πατέρα».
«Και γιατί θα μπλέξουμε εμείς;»
«Γιατί το σπίτι που θα μέναμε είναι υποθηκευμένο. Και… η μάνα μου ήθελε να μπει ο γάμος γρήγορα για να φανούν κάποια πράγματα πιο σταθερά στην τράπεζα».
Το είπε τόσο χαμηλόφωνα που ήθελα να τον ταρακουνήσω. Δηλαδή ετοιμαζόμουν να παντρευτώ και κανείς δεν σκέφτηκε ότι έπρεπε να ξέρω πως η “βοήθεια” τους ήταν παγίδα; Ότι ο μέλλων πεθερός μου χρωστούσε στην εφορία, ότι ο αδερφός του Αλέξη είχε βάλει υπογραφή κάπου και τώρα όλοι προσπαθούσαν να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα;
Κι όμως, δεν ήταν μόνο αυτό που με διέλυσε.
Δυο μέρες μετά, η Σταυρούλα ήρθε από το σπίτι μας με εκείνο το ύφος το ήρεμο, το ψεύτικα γλυκό.
«Να σε ρωτήσω κάτι, Ελένη. Αυτά που ακούγονται για τον πρώτο σου αρραβώνα, ισχύουν;»
Ένιωσα σαν να μου έριξαν παγωμένο νερό. Ναι, είχα έναν αρραβώνα στα είκοσι οκτώ μου που διαλύθηκε άσχημα. Ναι, είχα μείνει για λίγο σε ξενώνα γιατί ο τότε σύντροφός μου είχε γίνει βίαιος. Δεν το διαλαλούσα, αλλά δεν το είχα κρύψει και από τον Αλέξη. Το ήξερε όλο.
«Αν έχετε ψάξει το παρελθόν μου πίσω από την πλάτη μου, πείτε το καθαρά» της είπα.
Χαμογέλασε στραβά.
«Εμείς κοιτάμε πού θα δώσουμε το παιδί μας».
Το παιδί σας. Λες και ήταν δεκαπέντε χρονών. Λες και εγώ ήμουν κάποια ύποπτη.
Έτσι φτάσαμε σε εκείνο το κυριακάτικο τραπέζι. Άκουγα τον Δημήτρη, τον πεθερό μου, να μιλάει για «οικογενειακή ενότητα» και κάτι έσπασε μέσα μου.
«Να πούμε και τις αλήθειες σήμερα;» είπα.
Έπεσε σιωπή.
Η Σταυρούλα άφησε κάτω το πιρούνι της. «Τι εννοείς;»
«Εννοώ ότι θέλω να ξέρω γιατί μου κρύψατε τα χρέη, το υποθηκευμένο σπίτι και το ότι ο γάμος μας σας βόλευε για να δείξετε μια εικόνα σταθερότητας. Και αφού ανοίξατε και το δικό μου παρελθόν, να το πούμε κι αυτό καθαρά. Ναι, έφυγα από κακοποιητική σχέση. Ναι, δυσκολεύτηκα. Ναι, ξαναστάθηκα όρθια μόνη μου. Αυτό είναι ντροπή για εσάς ή μόνο τα δικά σας μυστικά πρέπει να τα καταπίνουμε;»
Ο Αλέξης ψιθύρισε το όνομά μου. «Ελένη, όχι έτσι…»
Γύρισα και τον κοίταξα.
«Έτσι πώς; Με αλήθεια; Γιατί αλλιώς όλοι εδώ μια χαρά τα λέτε».
Η νύφη του αδερφού του κατέβασε τα μάτια. Ο παππούς Μανώλης έκανε τον σταυρό του. Ο Δημήτρης νευρίασε.
«Μην υψώνεις τη φωνή σου στο σπίτι μου».
«Στο σπίτι που είναι στην τράπεζα;» μου ξέφυγε.
Κακή στιγμή. Πολύ κακή. Η Σταυρούλα πετάχτηκε πάνω σαν ελατήριο.
«Φτάνει! Εμείς σε δεχτήκαμε και συ ήρθες να μας ξεφτιλίσεις; Με τέτοιο παρελθόν έπρεπε να είσαι και ευγνώμων που σε αγκαλιάσαμε!»
Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη φράση. Με τέτοιο παρελθόν.
Ένιωσα το πρόσωπό μου να καίει. Όχι από ντροπή. Από οργή.
«Δεν σας ζήτησα έλεος. Σεβασμό ζήτησα».
Ο Αλέξης τότε μίλησε, αλλά αργά. Πάντα αργά.
«Μάνα, σταμάτα. Δεν έχεις δικαίωμα…»
«Εγώ δεν έχω δικαίωμα; Εσύ θα παντρευτείς μια γυναίκα που μας κρύβει πράγματα!»
Γέλασα πικρά.
«Εγώ δεν σας έκρυψα τίποτα. Εσείς ψάχνατε πίσω από πόρτες. Εσείς με ζυγίζατε λες και είμαι χαλασμένο εμπόρευμα».
Τότε ήρθε η χαριστική βολή.
Η Σταυρούλα έδειξε την πόρτα.
«Τέλος. Από σήμερα δεν θα ξανάρθεις εδώ. Και αν ο Αλέξης θέλει να σε ακολουθήσει, δική του ντροπή».
Έφυγα χωρίς να πάρω το ταψί με το γλυκό. Θυμάμαι μόνο ότι κατεβαίνοντας τις σκάλες άκουσα φωνές, την Μαρίνα να λέει «πας πολύ μακριά», τον Δημήτρη να βρίζει χαμηλόφωνα, και τον Αλέξη να με φωνάζει από πίσω, αλλά όχι αρκετά δυνατά ώστε να με σταματήσει πραγματικά.
Από εκείνη τη μέρα η οικογένεια κόπηκε στα δύο. Ο αδερφός του Αλέξη μίλησε στη μάνα τους και της είπε ότι έκανε λάθος. Η Μαρίνα μου έστειλε μήνυμα κρυφά, πως η Σταυρούλα κλαίει τα βράδια αλλά από εγωισμό δεν κάνει πίσω. Ο Δημήτρης θέλει να «πέσουν οι τόνοι» γιατί φοβάται μη μαθευτούν κι άλλα. Κλασικά.
Ο Αλέξης είναι στη μέση και αυτό με σκοτώνει πιο πολύ. Με αγαπάει, το ξέρω. Αλλά μεγάλωσε σε σπίτι που η σιωπή ήταν νόμος. Και τώρα πληρώνει το τίμημα. Πληρώνουμε όλοι.
Δεν ξέρω αν αυτός ο γάμος θα γίνει. Ξέρω μόνο ότι δεν μπορώ να μπω σε μια οικογένεια που απαιτεί από μένα καθαρό παρελθόν ενώ κρύβει βρώμικες αλήθειες κάτω από το χαλί.
Κάποιες φορές σκέφτομαι τη Σταυρούλα και αναρωτιέμαι αν μετάνιωσε έστω για τον τρόπο. Ή αν ακόμη πιστεύει πως η μεγαλύτερη απειλή για το σπίτι της ήμουν εγώ, κι όχι τα ψέματα τους.
Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου; Θα δίνατε δεύτερη ευκαιρία ή όταν ακούσεις «με τέτοιο παρελθόν», έχει ήδη τελειώσει κάτι μέσα σου;