Όταν η σιωπή του άντρα σου πονάει περισσότερο από τα χρήματα

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑΣ

Πόσο καιρό μπορεί μια γυναίκα να κάνει πως δεν τη νοιάζει ότι στο ίδιο τραπέζι μετράνε αλλιώς τις ανάγκες της; Είμαστε παντρεμένοι οκτώ χρόνια, μένουμε σε νοίκι στα δυτικά προάστια και έχουμε ένα παιδί στο δημοτικό. Ο άντρας μου δουλεύει σε εταιρεία μεταφορών, εγώ σε φροντιστήριο με σύμβαση από Σεπτέμβρη μέχρι Μάιο. Δεν πεινάμε, αλλά κάθε μήνα βγαίνει με κομπιουτεράκι: νοίκι, δόση για το αυτοκίνητο, ρεύμα, δραστηριότητες του μικρού.

Οι γονείς του έχουν μια άνεση. Δεν ζητήσαμε ποτέ να μας πληρώνουν το σπίτι. Όμως στην αδελφή του, που είναι 39, δίνουν σταθερά χρήματα. Πλήρωσαν προκαταβολή για το αυτοκίνητό της, καλύπτουν το ενοίκιο της όταν δεν της βγαίνει και πρόσφατα της έδωσαν 3.000 ευρώ για να ανοίξει μαγαζί με νύχια. Εκείνη εργάζεται, απλώς αλλάζει δουλειές συχνά και λέει ότι δεν μπορεί να σταθεί μόνη της.

Εγώ κρατιόμουν. Μέχρι που χρειαστήκαμε 1.200 ευρώ για τον καυστήρα και ο άντρας μου είπε στον πατέρα του, όχι για να ζητήσει, αλλά επειδή τον ρώτησε γιατί καθυστερούμε. Η απάντηση ήταν ότι «έχουν κι αυτοί υποχρεώσεις αυτή την περίοδο». Δύο εβδομάδες μετά μάθαμε για τα χρήματα της αδελφής του.

Την Κυριακή, στο τραπέζι για τη γιορτή της πεθεράς μου, το είπα. Όχι ωραία, το παραδέχομαι. Είπα πως δεν ζηλεύω την κόρη τους, αλλά δεν γίνεται να μας λένε ότι δεν έχουν και μετά να την ξελασπώνουν κάθε τρεις και λίγο. Η πεθερά μου θίχτηκε, ο πεθερός μου σηκώθηκε από το τραπέζι, η κουνιάδα μου έκλαιγε. Και ο άντρας μου; Κοίταζε το πιάτο του. Στο αυτοκίνητο μου είπε ότι τον εξέθεσα και ότι δεν θέλει να μπλέκει ανάμεσα σε μένα και τους γονείς του.

Δεν περίμενα να τους επιβάλει πού θα δίνουν τα λεφτά τους. Περίμενα όμως να μη με αφήσει μόνη όταν μιλούσα για το δικό μας σπίτι. Να ζητήσω συγγνώμη για τον τρόπο που το είπα ή να του ξεκαθαρίσω ότι αυτή η σιωπή του είναι πρόβλημα δικό μας, όχι των γονιών του;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ

Το πιο αποκαλυπτικό σημείο δεν είναι τα 3.000 ευρώ της κουνιάδας σου. Είναι ότι ο άντρας σου θεωρεί πως, όταν συγκρούεσαι με τους γονείς του για κάτι που αφορά και τους δυο σας, εσύ είσαι «απέναντι» κι εκείνος μπορεί να παριστάνει τον ουδέτερο.

Οι γονείς του έχουν δικαίωμα να βοηθούν την κόρη τους όσο θέλουν, ακόμη κι αν εσύ και εγώ βρίσκουμε αυτή τη μόνιμη διάσωση άδικη ή άμυαλη. Τα χρήματά τους δεν μοιράζονται με μαθηματική δικαιοσύνη. Μοιράζονται συχνά με φόβους, αδυναμίες, ενοχές και παλιούς ρόλους. Ίσως βλέπουν την κόρη τους ως το παιδί που «δεν τα καταφέρνει» και την κρατούν δεμένη με τη βοήθεια. Αυτό είναι δική τους ιστορία.

Η δική σας ιστορία αρχίζει εκεί που ο άντρας σου, αφού μίλησε για τον καυστήρα, σε άφησε να εμφανιστείς σαν η γυναίκα που λογαριάζει τα λεφτά των πεθερικών. Δεν χρειάζεται να απαιτήσει χρήματα από τους γονείς του. Χρειάζεται να μπορεί να πει: «Η γυναίκα μου μίλησε άσχημα, αλλά η δυσκολία είναι και δική μου, δεν είναι δική της εμμονή». Αυτό θα ήταν στήριξη χωρίς να γίνει καβγάς ή διαχειριστής της περιουσίας τους.

Ναι, ο τρόπος σου στο τραπέζι μάλλον έδωσε στους άλλους την εύκολη διέξοδο να συζητούν τον τόνο σου αντί για την άνιση μεταχείριση. Γι’ αυτό μπορείς να ζητήσεις συγγνώμη για την ένταση και μόνο γι’ αυτήν. Όχι για το ότι ένιωσες προσβεβλημένη, ούτε για το ότι είδες κάτι που συμβαίνει μπροστά σου.

Με τον άντρα σου, όμως, η κουβέντα πρέπει να είναι καθαρή και χωρίς τους δικούς του μέσα: «Δεν σου ζητώ να μαλώσεις με τους γονείς σου ούτε να μου εξασφαλίσεις λεφτά. Σου ζητώ να μη με αφήνεις μόνη όταν μιλάμε για τις κοινές μας δυσκολίες». Αν δεν μπορεί να ξεχωρίσει την ειρήνη με τους γονείς του από την ευθύνη απέναντι στον γάμο του, κάθε επόμενο οικογενειακό τραπέζι θα σας κοστίζει ακριβότερα από τον καυστήρα.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

Είναι σωστό να ζητήσει συγγνώμη για τον τρόπο της, όταν ο άντρας της δεν αναγνώρισε δημόσια ότι η οικονομική δυσκολία αφορά και τους δυο τους;