Η κόρη που σταμάτησε να απολογείται για κάθε επίσκεψη στο πατρικό

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑΣ

Πόσες φορές πρέπει να πηγαίνω στο πατρικό μου για να μη θεωρεί η μητέρα μου ότι δεν τους αγαπάω;

Μένω με τον άντρα μου και το παιδί μας στην Αθήνα, σε νοίκι, και οι γονείς μου είναι περίπου δυόμισι ώρες μακριά. Δεν είναι ότι δεν θέλω να τους βλέπω. Ο πατέρας μου είναι 72, η μητέρα μου 67, είναι καλά στην υγεία τους και έχουν τη ζωή τους. Πηγαίνουμε συνήθως μία φορά τον μήνα, κάποιες φορές και παραπάνω αν υπάρχει γιορτή ή κάτι που χρειάζονται. Τους παίρνω τηλέφωνο σχεδόν κάθε μέρα.

Για τη μητέρα μου όμως αυτό είναι λίγο. Κάθε Παρασκευή αρχίζει η ίδια κουβέντα: πότε θα έρθετε, γιατί δεν θα έρθετε, τι θα κάνουμε μόνοι μας. Αν της πω ότι το παιδί έχει διάβασμα, ότι ο άντρας μου δουλεύει και Σάββατα ή ότι απλώς θέλω ένα Σαββατοκύριακο να μείνω σπίτι μου, παγώνει. Δεν φωνάζει πάντα. Αυτό είναι ίσως το χειρότερο. Λέει ήσυχα πως εκείνη, όταν ζούσε η γιαγιά μου, δεν άφηνε εβδομάδα χωρίς να πάει να τη δει. Μετά μου λέει ότι δεν πειράζει, να κάνουμε ό,τι μας βολεύει.

Τον τελευταίο καιρό νιώθω ότι ταξιδεύω όχι επειδή το θέλω, αλλά για να μη μου μιλάει με εκείνο το ύφος. Και όταν πάω, πάλι κάτι θα βρεθεί: γιατί δεν κάτσαμε ως Κυριακή βράδυ, γιατί το παιδί θέλει να φύγει, γιατί ο άντρας μου δεν βοηθάει τον πατέρα μου με κάτι στο σπίτι. Ο άντρας μου έχει αρχίσει να αρνείται να έρχεται και, να πω την αλήθεια, τον καταλαβαίνω. Αλλά ντρέπομαι κιόλας, γιατί οι δικοί μου μας έχουν βοηθήσει αρκετές φορές, ακόμη και όταν δυσκολευτήκαμε με το ενοίκιο.

Πριν από έναν μήνα της είπα, πάνω στα νεύρα μου, ότι θα πηγαίνω όταν μπορώ και όχι για να περνάω παρουσίες. Μου απάντησε ότι δεν με αναγνωρίζει και ότι μάλλον με άλλαξε ο γάμος μου. Από τότε μιλάμε τυπικά. Μου λείπει, αλλά δεν αντέχω να ξαναγίνει όπως πριν. Να ζητήσω συγγνώμη για τον τρόπο που το είπα ή θα είναι σαν να παραδέχομαι ότι πρέπει να συνεχίσω να απολογούμαι για κάθε επίσκεψη;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ

Το πιο αποκαλυπτικό σημείο στο γράμμα σου δεν είναι ότι η μητέρα σου θέλει να σε βλέπει. Είναι ότι ακόμη και όταν πηγαίνεις, δεν φαίνεται να φεύγεις με τη χαρά πως συναντηθήκατε, αλλά με έναν καινούργιο κατάλογο από όσα δεν έκανες αρκετά. Έτσι η επίσκεψη παύει να είναι σχέση και γίνεται έλεγχος παρουσίας.

Η μητέρα σου πιθανότατα δεν ζητά μόνο τα χιλιόμετρα και τα Σαββατοκύριακα. Ζητά τη διαβεβαίωση ότι εξακολουθεί να έχει την ίδια θέση στη ζωή σου που είχε όταν ήσουν παιδί. Μόνο που αυτή η διαβεβαίωση δεν γίνεται να πληρώνεται κάθε Παρασκευή με βενζίνες, κούραση, ένα παιδί που θέλει να ξεκουραστεί και έναν άντρα που νιώθει διαρκώς επισκέπτης υπό αξιολόγηση. Οι γονείς μας συχνά ξεχνούν ότι το «να έρχεστε» δεν είναι απλή πρόσκληση όταν συνοδεύεται από σιωπή, παράπονο και σύγκριση με το παρελθόν.

Εσύ, από την άλλη, έχεις έναν λόγο να νιώθεις διπλά δεμένη: η οικονομική βοήθεια που σας έδωσαν. Είναι λογικό να αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη. Δεν είναι όμως σωστό να μετατρέπεις αυτή την ευγνωμοσύνη σε ισόβιο πρόγραμμα επισκέψεων. Αν τα χρήματα δόθηκαν ως βοήθεια, δεν αγοράζουν δικαίωμα να ρυθμίζει η μητέρα σου τον χρόνο της δικής σου οικογένειας. Αν υπήρχε άλλη συμφωνία, αυτή έπρεπε να ειπωθεί καθαρά τότε, όχι να εμφανίζεται τώρα μέσα από μπηχτές.

Ναι, μπορείς να ζητήσεις συγγνώμη για τη φράση «να περνάω παρουσίες», αν ειπώθηκε με τρόπο που την πλήγωσε. Όχι όμως να ζητήσεις συγγνώμη για την απόφασή σου να μην πηγαίνεις από φόβο. Αυτά είναι δύο διαφορετικά πράγματα, και καλό είναι να μην τα μπερδέψεις επειδή η μητέρα σου είναι στενοχωρημένη.

Θα της έλεγα κάτι απλό: «Θέλω να ερχόμαστε και να χαιρόμαστε που βρισκόμαστε. Αν κάθε φορά μετράμε πόσο μείναμε και τι δεν κάναμε, θα αρχίσω να φοβάμαι την επίσκεψη». Και μετά να κρατήσεις μια σταθερή, ρεαλιστική συχνότητα, χωρίς κάθε εβδομάδα νέα διαπραγμάτευση. Η αρχική ένταση ίσως είναι αναπόφευκτη. Η υπακοή δεν είναι η μόνη μορφή αγάπης, όσο κι αν μέσα σε πολλές οικογένειες παρουσιάζεται έτσι.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

Όταν οι γονείς έχουν βοηθήσει οικονομικά ένα ζευγάρι, τους δίνει αυτό λόγο να περιμένουν συγκεκριμένη συχνότητα επισκέψεων;