Είμαι η Ελένη, μάνα δύο κοριτσιών, της Μαρίας και της Σοφίας. Από μικρές, η σχέση τους ήταν γεμάτη σιωπηλές συγκρούσεις και ανείπωτη ζήλια. Τώρα, βλέπω με πόνο να μεταφέρεται αυτή η αντιπαλότητα στα παιδιά τους, και νιώθω ανήμπορη να σπάσω τον φαύλο κύκλο.

Από μικρή, ζούσα με το άγχος της εμφάνισης, κυνηγώντας την τελειότητα που απαιτούσε η κοινωνία. Πίσω από το αψεγάδιαστο πρόσωπο και τα κολακευτικά σχόλια, έκρυβα μια ψυχή γεμάτη ανασφάλειες, φόβους και μοναξιά. Η ιστορία μου είναι μια εξομολόγηση για το πώς το να φαίνεσαι νέος δεν σημαίνει πάντα ότι νιώθεις καλά.

Σε ένα ήσυχο απόγευμα στο ΚΑΠΗ της γειτονιάς, γνώρισα την Ελένη, μια ηλικιωμένη γυναίκα που με συγκλόνισε με την ιστορία της. Μέσα από τα λόγια και τις σιωπές της, αμφισβήτησα όλα όσα πίστευα για τη μοναξιά, την οικογένεια και το τι σημαίνει να γεράσεις χωρίς παιδιά. Η αφήγησή της με έκανε να αναρωτηθώ αν τελικά τα παιδιά είναι η απάντηση στη μοναξιά ή αν η ευτυχία κρύβεται αλλού.