Ανέβασα αυτό το κείμενο για να μοιραστώ μια εμπειρία που με άλλαξε. Ήμουν πάντα εκεί για τους άλλους· αλλά ήρθε η ώρα που ένιωσα πως είχα χαθεί ολοκληρωτικά μέσα στις ανάγκες των άλλων. Αναρωτιέμαι: πότε η αντοχή γίνεται καταστροφική και πού τραβάμε τη γραμμή μεταξύ προσφοράς και αυτοσεβασμού;
Θυμάμαι τη νύχτα που η αλήθεια εισέβαλε στο σπίτι μας και τα πάντα άλλαξαν. Ο Κώστας, ο άνθρωπός μου, με κοίταξε στα μάτια και όλα όσα ήξερα γκρεμίστηκαν απ’ τα λόγια του. Ο αγώνας μου ανάμεσα στην επιθυμία να συγχωρήσω και την αδυναμία να εμπιστευτώ ξανά, είναι πια το σταυροδρόμι κάθε μου μέρας.
Η νύχτα που το σπίτι μου έγινε φυλακή κι εγώ, με τα παιδιά μου στην αγκαλιά, έπρεπε να γίνω μάνα-λύκαινα. Τρόμαξα, φοβήθηκα, αλλά ποτέ δεν σταμάτησα να ελπίζω. Όταν αυτοί που περίμενα να με βοηθήσουν μου γύρισαν την πλάτη, έμαθα τι σημαίνει αληθινή μοναξιά και αφοσίωση στη μητρότητα.
