«Έφυγα όταν κατάλαβα ότι η υπομονή μου είχε γίνει τρόπος να εξαφανίζομαι»

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑΣ

Το πιο ντροπιαστικό που έχω να παραδεχτώ είναι ότι για χρόνια έκανα πρόβα μόνη μου τις απαντήσεις μου, πριν μιλήσω στον άντρα μου. Όχι για να μη μαλώσουμε. Για να μη βρει αφορμή να με κάνει να νιώσω χαζή.

Είμαστε παντρεμένοι δεκατρία χρόνια, έχουμε μια κόρη έντεκα χρονών, και μέχρι πριν λίγο καιρό έλεγα σε όλους ότι απλώς ο Πέτρος είναι δύσκολος χαρακτήρας και έχει άγχος με τη δουλειά. Έχει συνεργείο αυτοκινήτων με τον αδελφό του, τα πράγματα δεν πάνε πάντα καλά, το καταλαβαίνω. Αλλά το άγχος του έπεφτε πάντα πάνω μου. Αν αργούσα να πληρώσω έναν λογαριασμό, ήμουν άχρηστη. Αν η μικρή έπαιρνε χαμηλό βαθμό, φταίω που τη μεγάλωσα χωρίς πρόγραμμα. Αν έβαζα κάτι καινούργιο, μου έλεγε ότι κάνω τη μεγάλη κυρία με τα λεφτά που δεν βγάζω.

Δουλεύω σε φροντιστήριο με ώρες, όποτε υπάρχουν τμήματα. Τα χρήματά μου δεν είναι πολλά, αλλά πληρώνω σούπερ μάρκετ, τη δραστηριότητα της μικρής και ό,τι μπορώ. Εκείνος όμως κρατάει την κάρτα του κοινού λογαριασμού και κάθε μήνα πρέπει σχεδόν να εξηγώ γιατί χρειάζομαι χρήματα. Το είχα συνηθίσει τόσο, που μου φαινόταν λογικό.

Το τελευταίο περιστατικό ήταν στο τραπέζι της μητέρας μου. Ο πατέρας μου είχε κάνει μια μικρή επέμβαση και ο Πέτρος είπε μπροστά σε όλους ότι η οικογένειά μου ξέρει μόνο να ζητάει και ότι εγώ έχω μάθει από αυτούς να ζω εις βάρος άλλων. Ο πατέρας μου δεν του έχει ζητήσει ούτε ευρώ. Εγώ δεν είπα τίποτα εκείνη τη στιγμή. Μετά, στο αυτοκίνητο, μου είπε πως αν τον εξέθεσα ξανά με το ύφος μου, θα έβρισκα τα πράγματά μου έξω από το σπίτι.

Την επόμενη μέρα πήρα τη μικρή και πήγα στη μητέρα μου. Δεν έχω δικό μου σπίτι, ούτε σίγουρη δουλειά, και φοβάμαι πολύ τι θα γίνει. Αλλά φοβάμαι περισσότερο ότι, αν γυρίσω, η κόρη μου θα μάθει πως έτσι μιλάει ένας άντρας σε μια γυναίκα. Μήπως έφυγα πάνω στα νεύρα μου και πρέπει να προσπαθήσω άλλη μία φορά για το παιδί;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ

Το πιο ανησυχητικό στο μήνυμά σου δεν είναι το τραπέζι στη μητέρα σου. Είναι ότι είχες φτάσει να προετοιμάζεις τις λέξεις σου μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, σαν να έδινες προφορικές εξετάσεις σε άνθρωπο που ήθελε να σε κόψει. Αυτό δεν είναι μια κακή επικοινωνία ενός κουρασμένου ζευγαριού. Είναι μια καθημερινότητα όπου ο ένας κρατάει τον άλλον διαρκώς σε θέση άμυνας.

Ο Πέτρος μπορεί πράγματι να πιέζεται από το συνεργείο, τα έξοδα και την ανασφάλεια της δουλειάς του. Πολλοί άνθρωποι πιέζονται. Δεν παίρνουν όμως την πίεσή τους και τη μετατρέπουν σε δικαίωμα να ελέγχουν την κάρτα του σπιτιού, να μετρούν τις ανάγκες της γυναίκας τους και να την προσβάλλουν μπροστά στους γονείς της. Εκεί δεν μιλάμε πια για νεύρα. Μιλάμε για εξουσία.

Θα σου πω και κάτι που ίσως δεν σου αρέσει: η προσπάθειά σου να τον δικαιολογείς τόσα χρόνια βοήθησε να συνεχιστεί αυτό το σύστημα. Δεν φταις για την αγένεια και τη σκληρότητά του. Αλλά έμαθες να τις βαφτίζεις χαρακτήρα, κούραση, δύσκολη περίοδο, για να αντέχεται η μέρα. Η υπομονή είναι αρετή όταν υπάρχει απέναντί της κάποια διάθεση να διορθωθεί κάτι. Αλλιώς γίνεται αργός τρόπος να χάνεις τον εαυτό σου.

Δεν έφυγες επειδή θύμωσες σε ένα τραπέζι. Έφυγες επειδή το τραπέζι σου έδειξε καθαρά μπροστά σε άλλους αυτό που ζούσες μόνη σου. Και η απειλή ότι θα πετάξει τα πράγματά σου έξω δεν είναι πρόσκληση για «άλλη μία προσπάθεια». Είναι λόγος να μη γυρίσεις χωρίς ασφάλεια, πρακτικό σχέδιο και πολύ σαφείς προϋποθέσεις.

Μίλησε με δικηγόρο για τα οικονομικά, τη στέγαση και το παιδί, όχι για να ξεκινήσεις πόλεμο, αλλά για να μη διαπραγματεύεσαι φοβισμένη. Αν εκείνος θέλει πραγματικά να σωθεί ο γάμος, ας το δείξει με σταθερή αλλαγή στη συμπεριφορά του και όχι με συγγνώμες όταν χάνει τον έλεγχο. Εσύ δεν χρωστάς στην κόρη σου έναν γάμο με κάθε κόστος. Της χρωστάς ένα σπίτι όπου δεν θα φοβάται τη φωνή του άλλου.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

Πρέπει μια γυναίκα να δώσει άλλη μία ευκαιρία για χάρη του παιδιού, όταν ο σύζυγος δείχνει μεταμέλεια, ή η οικονομική και συναισθηματική απαξίωση είναι ήδη ένα όριο που δεν διαπραγματεύεται;