«Έκοψα την επαφή με την πεθερά και την κουνιάδα μου για να προστατέψω τα παιδιά μου»

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑΣ

Εδώ και τρεις μήνες τα παιδιά μου δεν έχουν δει ούτε την πεθερά ούτε την κουνιάδα μου. Δεν το αποφάσισα πάνω σε έναν καβγά· το αποφάσισα μετά από χρόνια που κατάπινα πράγματα για να μη χαλάει το κλίμα στις γιορτές, στα τραπέζια και στα γενέθλια.

Η πεθερά μου σχολιάζει τα πάντα. Αν ο μικρός, που είναι οκτώ, δεν θέλει να φάει, λέει μπροστά του ότι τον έχω κάνει κακομαθημένο. Αν η κόρη μου, έντεκα χρονών, μιλήσει πιο δυνατά, τη λέει αγενή και μετά κοιτάζει εμένα σαν να φταίω για τον χαρακτήρα της. Η κουνιάδα μου το κάνει πιο «έξυπνα», δήθεν με αστείο. Στο τελευταίο οικογενειακό τραπέζι είπε στην κόρη μου ότι ευτυχώς που δεν μοιάζει σε μένα στο σώμα, γιατί θα δυσκολευτεί μεγαλώνοντας. Το παιδί πάγωσε. Γέλασαν δύο θείες αμήχανα και ο άντρας μου συνέχισε να κόβει τη σαλάτα του.

Στο αυτοκίνητο του είπα ότι περίμενα να μιλήσει. Μου απάντησε πως η αδερφή του έχει «άκομψο χιούμορ» και ότι εγώ τα παίρνω όλα προσωπικά. Μετά μου είπε ότι δεν γίνεται να στερεί από τα παιδιά τη γιαγιά τους επειδή εγώ δεν τα βρίσκω με τις δικές του. Σαν να είναι δική μου κόντρα, όχι κάτι που άκουσαν τα ίδια τα παιδιά.

Δεν είμαι άγια. Έχω απαντήσει απότομα, έχω φύγει από τραπέζι χτυπώντας πόρτα και ίσως άφησα πολλά να μαζευτούν αντί να τα πω νωρίτερα καθαρά. Αλλά τώρα η κόρη μου δεν θέλει να πάει εκεί γιατί, όπως είπε, φοβάται μήπως πει κάτι λάθος. Αυτό δεν μπορώ να το δεχτώ.

Του είπα ότι τα παιδιά δεν θα ξαναπάνε μόνα τους στο σπίτι τους και ότι εγώ δεν θα συμμετέχω σε καμία οικογενειακή συνάντηση ώσπου να υπάρξει μια ειλικρινής συγγνώμη. Εκείνος κοιμάται στον καναπέ, λέει πως τον βάζω να διαλέξει ανάμεσα σε μένα και την οικογένειά του. Μήπως έπρεπε να επιτρέψω μια πιο περιορισμένη επαφή για να μη διαλυθούμε τελείως ως οικογένεια;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ

Το πιο ανησυχητικό σημείο στο γράμμα σου δεν είναι η κακία της κουνιάδας σου, όσο άσχημη κι αν ήταν. Είναι ο άντρας σου που, την ώρα που η κόρη του άκουγε ένα σχόλιο για το σώμα της, αποφάσισε ότι το θέμα ήταν η σαλάτα του. Η σιωπή εκείνη δεν ήταν ουδετερότητα. Για ένα παιδί ακούγεται σαν επιβεβαίωση ότι ο μεγάλος έχει δικαίωμα να το ντροπιάζει και ότι η μητέρα του είναι μόνη να το υπερασπιστεί.

Δεν του ζητάς να διαλέξει ανάμεσα στη μητέρα του και στη γυναίκα του, όπως το παρουσιάζει. Του ζητάς να διαλέξει αν θα επιτρέπεται στους συγγενείς του να μειώνουν τα παιδιά του. Είναι πολύ διαφορετικό πράγμα. Η γιαγιά δεν χάνει τα εγγόνια της επειδή εσύ είσαι δύσκολη νύφη. Χάνει την άνετη πρόσβαση που είχε, επειδή δεν σεβάστηκε στοιχειώδεις κανόνες μπροστά τους.

Από την άλλη, μια συγγνώμη που θα αποσπαστεί για να ξαναρχίσουν γρήγορα τα κυριακάτικα τραπέζια δεν θα σου προσφέρει τίποτα. Ούτε στα παιδιά. Η συγγνώμη δεν είναι εισιτήριο επιστροφής στην ίδια συμπεριφορά. Χρειάζεται πρώτα ο άντρας σου να καταλάβει τι ακριβώς υπερασπίζεται. Αν λέει ακόμη ότι εσύ «τα παίρνεις προσωπικά», τότε δεν υπάρχει κοινή συμφωνία ούτε για το τι συνέβη.

Θα του μιλούσα χωρίς να βάζεις στο τραπέζι, προς το παρόν, όλο τον γάμο σας. Μία καθαρή φράση: «Τα παιδιά θα έχουν επαφή μόνο όταν μπορώ να είμαι παρούσα και όταν συμφωνούμε ότι δεν σχολιάζονται η εμφάνιση, ο χαρακτήρας και η ανατροφή τους. Αν γίνει ξανά, φεύγουμε». Αυτό δεν είναι εκδίκηση ούτε τελεσίγραφο προς τη μητέρα του. Είναι κανόνας για τους ενήλικες που θέλουν θέση στη ζωή των παιδιών.

Το κόστος θα υπάρχει: ίσως παγώσουν οι σχέσεις, ίσως εκείνος θυμώσει περισσότερο, ίσως κάποιοι συγγενείς σε βγάλουν υπερβολική. Αλλά η οικογενειακή ειρήνη που αγοράζεται με την αμηχανία ενός παιδιού είναι πολύ ακριβή. Και ο σύζυγός σου οφείλει να το δει, όχι να σου ζητά να πληρώνεις εσύ τον λογαριασμό μόνη.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

Είναι δίκαιη μια περιορισμένη, μόνο με παρουσία των γονιών, επαφή με τη γιαγιά όταν ο πατέρας ακόμη υποβαθμίζει όσα ειπώθηκαν στα παιδιά;