«Ή υπογράφεις σήμερα ή δεν ξαναμπαίνω σε αυτό το σπίτι» — Όταν ο άντρας μου πήρε τον έλεγχο των χρημάτων μας
«Ή υπογράφεις σήμερα για την πώληση ή δεν ξαναμπαίνω σε αυτό το σπίτι», μου είπε ο άντρας μου στην κουζίνα, μπροστά στα παιδιά.
Δεν φώναζε. Αυτό ήταν το χειρότερο. Είχε απλώς αφήσει πάνω στο τραπέζι τα χαρτιά του συμβολαιογράφου και με κοίταζε σαν να είχε ήδη αποφασίσει για μένα.
«Το σπίτι της γιαγιάς μου δεν θα το πουλήσω επειδή εσύ τα έκανες θάλασσα», του είπα.
«Δεν τα έκανα εγώ μόνος μου θάλασσα», απάντησε. «Και σταμάτα να λες ότι είναι “το σπίτι της γιαγιάς σου”. Είναι ένα παλιό δυάρι στο Αιγάλεω, μισό δικό σου και μισό της αδερφής σου. Δεν μένει κανείς εκεί.»
Το σπίτι ήταν του πατέρα μου, στην πραγματικότητα. Μετά τον θάνατό του, πριν από τρία χρόνια, το κράτησα κλειστό. Η αδερφή μου ήθελε από την αρχή να το δώσουμε, αλλά εγώ έλεγα όχι. Εκεί μεγάλωσα. Εκεί είχα τα πράγματα του πατέρα μου σε κούτες, το παλιό του ραδιόφωνο, κάτι εργαλεία, μέχρι και τα γυαλιά του σε ένα συρτάρι.
Μένουμε σε νοίκι στο Περιστέρι, με δύο παιδιά, και τα τελευταία δύο χρόνια δεν μας βγαίνει ο μήνας. Ο άντρας μου έκλεισε το μικρό συνεργείο που είχε με έναν ξάδερφό του όταν ανέβηκαν τα ενοίκια και έμειναν απλήρωτοι από πελάτες. Τώρα δουλεύει σε αποθήκη εταιρείας διανομών, βάρδιες, όποτε τον χρειάζονται. Εγώ είμαι σε φούρνο τέσσερις ώρες δηλωμένη και άλλες τόσες σχεδόν «όποτε έχει δουλειά».
Δεν είμαστε οι μόνοι, το ξέρω. Αλλά όταν έρχεται η ειδοποίηση για το ρεύμα, όταν η κόρη σου λέει ότι χρειάζεται λεφτά για την εκδρομή και της λες «θα δούμε», νιώθεις ότι έχεις αποτύχει σε όλα.
Εκείνο το βράδυ του είπα να φύγει. Το είπα χωρίς να το σκεφτώ.
«Φύγε εσύ, αν θες», μου είπε. «Εγώ δεν θα αφήσω τα παιδιά να μείνουν χωρίς σπίτι επειδή φοβάσαι να ανοίξεις μια κούτα με τα πράγματα του πατέρα σου.»
Εκεί θύμωσα τόσο που του πέταξα το ποτήρι με το νερό στον νεροχύτη. Τα παιδιά είχαν πάει στο δωμάτιο και έκαναν πως δεν ακούν. Αυτό με διέλυσε μετα.
Την επόμενη μέρα πήγα στη μητέρα μου. Της τα είπα όλα, περιμένοντας να μου πει πως έχω δίκιο. Αντί γι’ αυτό, μου είπε: «Και τι θα κάνεις; Θα κρατήσεις έναν τοίχο και θα χάσετε το σπίτι που μένετε;»
«Δεν είναι δικό του να το αποφασίσει», της είπα.
«Όχι. Αλλά ούτε δικό σου είναι να κάνεις ότι δεν υπάρχει πρόβλημα.»
Της έκλεισα απότομα. Τρεις μέρες δεν της μιλούσα. Ντρεπόμουν, γιατί μέσα μου ήξερα ότι είχε αγγίξει κάτι που απέφευγα.
Ο άντρας μου είχε βρει έναν φάκελο από την τράπεζα, κρυμμένο πίσω από τα σεντόνια στην ντουλάπα. Δεν τον είχε ανοίξει κρυφά. Εγώ τον είχα ανοίξει πρώτη και τον είχα κρύψει.
Είχα βγάλει πιστωτική πριν από ενάμιση χρόνο χωρίς να του το πω. Στην αρχή ήταν για σούπερ μάρκετ, φάρμακα της μητέρας μου και κάτι λογαριασμούς. Μετά έγινε για τα πάντα. Είχα πληρώσει μέχρι και τα λάστιχα του αυτοκινήτου. Κάθε μήνα έλεγα ότι θα τη μαζέψω, αλλά πλήρωνα το ελάχιστο και έκανα πως δεν τρέχει τίποτα.
Όταν μου είπε ότι χρωστούσαμε και δύο ενοίκια, του απάντησα πως υπερβάλλει. Δεν υπερέβαλλε. Απλώς δεν μου είχε πει ότι είχε δανειστεί και από τη μητέρα του για να καλύψει τη δόση της πιστωτικής μου, επειδή είχε δει τις κινήσεις στον κοινό λογαριασμό. Δεν μου το είπε τότε για να μη με εκθέσει, λέει. Εγώ όμως το είδα αλλιώς: ότι με παρακολουθούσε, ότι αποφάσιζε πίσω από την πλάτη μου.
Και τα δύο ίσως ήταν αλήθεια.
Δεν υπέγραψα εκείνη τη μέρα. Του είπα πως δεν θα με απειλεί ξανά μπροστά στα παιδιά και πως, αν πουληθεί το σπίτι, θα γίνει με καθαρούς όρους. Πήγαμε μαζί σε λογιστή, είδαμε τι χρωστάμε πραγματικά, κάναμε ρύθμιση όπου μπορούσαμε και συμφωνήσαμε ότι ο δικός μου μισθός θα μπαίνει σε ξεχωριστό λογαριασμό για τα καθημερινά. Όχι γιατί θέλω να κρύβομαι, αλλά γιατί θέλω να ξέρω τι έχω και τι δίνω.
Η αδερφή μου δέχτηκε τελικά να πουλήσουμε το παλιό σπίτι, αλλά μόνο αφού πήραμε δυο προσφορές και όχι βιαστικά. Κράτησα το ραδιόφωνο του πατέρα μου και μερικές φωτογραφίες. Ακούγεται χαζό, αλλά αυτό ήταν που με πονεσε περισσότερο.
Με τον άντρα μου δεν είμαστε καλά-καλά. Μιλάμε πιο προσεκτικά, αλλά υπάρχει ακόμα θυμός. Εκείνος λέει ότι με πίεσε γιατί φοβήθηκε. Εγώ λέω ότι ο φόβος δεν του δίνει δικαίωμα να μου βάζει τελεσίγραφα. Και ξέρω πως κι εγώ, κρύβοντας τα χρέη και αρνούμενη να δω την κατάσταση, τον άφησα να νιώθει μόνος απέναντι σε όλα.
Δεν ξέρω αν με προστάτευε ή αν προσπαθούσε να με ελέγξει. Ίσως ούτε εκείνος ξέρει αληθεια. Εσείς τι πιστεύετε; Μπορεί ένας εξαναγκασμός, ακόμα κι αν γίνεται από φόβο και αγάπη, να θεωρηθεί πραγματικά αγάπη;