«Αν φύγεις για την Αθήνα, ποιος θα μείνει με τη μητέρα σου;» — Η μέρα που κατάλαβα ότι η ζωή μου είχε μπει σε αναμονή
«Αν φύγεις για την Αθήνα, ποιος θα μείνει με τη μητέρα σου;» μου είπε ο αδελφός μου στο τηλέφωνο, πριν καν προλάβω να του πω πόσο πολύ ήθελα αυτή τη δουλειά.
Είχα μόλις βγει από συνέντευξη για θέση σε λογιστικό γραφείο στο Μαρούσι. Δεν ήταν κάτι σπουδαίο, αλλά ήταν κανονική σύμβαση, καλύτερος μισθός και, κυρίως, μια ευκαιρία να ξανασταθώ μόνη μου. Εδώ, στο χωριό έξω από τη Λάρισα, κάνω ό,τι βρίσκω: λίγες ώρες σε ένα κατάστημα, χαρτιά για γνωστούς, εξυπηρετήσεις.
Η μητέρα μου μένει στο παλιό μας σπίτι. Μετά το εγκεφαλικό της πριν από δυο χρόνια, περπατάει με Π και δεν πρέπει να μένει τελείως μόνη. Ο αδελφός μου είναι οδηγός σε μεταφορική στον Βόλο. Έχει δύο παιδιά, δάνειο, πεθερικά που επίσης χρειάζονται βοήθεια. Δεν είναι ότι αδιαφορεί. Αλλά τελικά εγώ είμαι εκείνη που πάει κάθε πρωί με το λεωφορείο, της ψωνίζει από τον Σκλαβενίτη, της γράφει τα φάρμακα στο άυλο, τη συνοδεύει στο Κέντρο Υγείας.
Του είπα: «Δεν σου λέω ότι θα την παρατήσω. Μπορούμε να βρούμε γυναίκα για λίγες ώρες. Να βάζουμε κι οι δύο.»
Γέλασε πικρά. «Με τι λεφτά; Και ποια γυναίκα θα κάνει αυτά που κάνεις εσύ; Η μάνα θέλει δικό της άνθρωπο.»
Αυτό ήταν το πιο δύσκολο. Γιατί είχε δίκιο, αλλά όχι όλη τη δίκιο. Η μητέρα μου δεν θέλει “δικό της άνθρωπο”. Θέλει εμένα. Αν αργήσω μισή ώρα, παίρνει τρεις φορές. Αν της πω ότι έχω κανονίσει καφέ, μου λέει: «Καλά, παιδί μου, πήγαινε», και μετά ακούω εκείνη τη σιωπή της.
Και εγώ φταίω, γιατί το έμαθα έτσι. Τον πρώτο καιρό, όταν βγήκε από το νοσοκομείο, της είπα: «Μη φοβάσαι, δεν θα σε αφήσω.» Το είπα γιατί ήμουν τρομαγμένη. Ο πατέρας μας είχε πεθάνει λίγους μήνες πριν, κι εκείνη έκλαιγε σαν να είχε μείνει μόνη στον κόσμο. Δεν σκέφτηκα ότι αυτή η φράση θα γινόταν κανόνας για κάθε μέρα της ζωής μου.
Η δουλειά στην Αθήνα τελικά μου έστειλε μήνυμα ότι με θέλουν. Είχα δυο μέρες να απαντήσω. Το βράδυ πήγα στη μητέρα μου και της το είπα.
Δεν έκλαψε. Αυτό με διέλυσε περισσότερο.
«Να πας», μου είπε. «Νέα είσαι ακόμα. Εγώ μεγάλωσα.»
«Δεν είμαι και τόσο νέα», της είπα νευριασμένα. «Και δεν γίνεται να λες να πάω, αν μετά θα παίρνεις τηλέφωνο και θα τρέμεις μήπως πέσεις.»
Με κοίταξε και είπε χαμηλά: «Δεν τρέμω μόνο μην πέσω. Τρέμω ότι δεν θα ακούσω άνθρωπο όλη μέρα.»
Εκεί κατάλαβα κάτι που ίσως έκανα πως δεν έβλεπα. Δεν ήταν μόνο τα φάρμακα και το μπάνιο και οι εξετάσεις. Είχε χάσει τον πατέρα μου, τις φίλες της, την καθημερινότητά της. Κι εγώ είχα γίνει το τελευταίο σταθερό της πράγμα.
Αλλά κι εγώ είχα χάσει πράγματα. Μια σχέση τελείωσε γιατί ο τότε σύντροφός μου έλεγε ότι κάθε Σαββατοκύριακο ήμουν “σε ετοιμότητα”. Δεν έψαξα άλλη δουλειά μακριά, δεν έκανα σχέδια, ούτε καν έμεινα ένα βράδυ αλλού χωρίς να έχω το κινητό στο μαξιλάρι. Και ντρέπομαι που το λέω, αλλά μερικές φορές, όταν με παίρνει για να μου πει ότι τελείωσε το ψωμί, θυμώνω τόσο που μετά κλαίω από τις τύψεις μου.
Την επόμενη μέρα ο αδελφός μου ήρθε. Καθίσαμε στην κουζίνα και του είπα πως δεν μπορώ να συνεχίσω σαν να είμαι η μόνη υπεύθυνη. Μου απάντησε: «Νόμιζα ότι το ήθελες. Πάντα έλεγες “άστο, θα πάω εγώ”.»
Είχε δίκιο κι εκείνος. Δεν του ζήτησα ποτέ ξεκάθαρα να αναλάβει συγκεκριμένες μέρες. Περίμενα να το καταλάβει μόνος του και μάζευα μέσα μου θυμό.
Τελικά συμφωνήσαμε να ψάξουμε βοήθεια μέσω του προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι» του δήμου και μια κυρία για τα απογεύματα, έστω δυο φορές την εβδομάδα. Εκείνος θα έρχεται κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο και θα καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων. Δεν είναι τέλειο. Η μητέρα μου ακόμα λέει ότι δεν θέλει ξένο άνθρωπο στο σπίτι, κι εγώ δεν ξέρω αν η δουλειά θα με περιμένει μέχρι να οργανωθούν όλα.
Δεν έχω απαντήσει ακόμα οριστικά στην Αθήνα. Νιώθω άσχημα που θέλω να φύγω, αλλά νιώθω άσχημα και που μένω από φόβο. Μια υπόσχεση σε έναν γονιό είναι ιερή, όμως μέχρι που μπορεί να φτάνει χωρίς να σβήνει εντελώς τη δική σου ζωή;
Εσείς τι πιστεύετε; Είναι σωστό να αφήνεις τα προσωπικά σου σχέδια για να φροντίσεις έναν γονιό ή πρέπει η ευθύνη να μοιράζεται, ακόμα κι αν εκείνος φοβάται να μείνει μόνος;