«Δεν θα αφήσουμε τη μάνα μου σε ξένους», μου είπε ο άντρας μου — κι εγώ πήρα μόνη μου την απόφαση που διέλυσε την ηρεμία μας
«Δεν θα αφήσουμε τη μάνα μου σε ξένους», μου είπε ο άντρας μου μέσα στην κουζίνα, λες και είχα προτείνει κάτι απάνθρωπο.
«Και ποιος είπε ότι θέλω να την αφήσουμε;» του απάντησα. «Απλώς δεν μπορώ να είμαι εγώ η νοσοκόμα της, η μαγείρισσα, η καθαρίστρια και να πηγαίνω και στη δουλειά μου.»
Η πεθερά μου είχε πέσει στο μπάνιο, στο σπίτι της στο Περιστέρι, και είχε κάνει κάταγμα στο ισχίο. Μετά το νοσοκομείο, ο γιατρός είπε ότι χρειαζόταν βοήθεια για καιρό. Ο άντρας μου, χωρίς να το συζητήσουμε κανονικά, της είπε: «Θα έρθεις σε μας. Θα σε προσέχουμε.»
Το “θα σε προσέχουμε” σήμαινε, από την πρώτη κιόλας εβδομάδα, ότι εγώ θα σηκωνόμουν στις έξι για τα φάρμακα, θα ετοίμαζα φαγητό χωρίς αλάτι, θα έκανα μπάνιο την πεθερά μου και μετά θα έτρεχα στο σούπερ μάρκετ όπου δουλεύω ταμείο. Ο άντρας μου έφευγε για το συνεργείο στις επτάμιση και γύριζε κουρασμένος. Δεν λέω, άλλαζε καμιά φορά σεντόνια ή έμενε μαζί της το Σάββατο. Αλλά η καθημερινότητα ήταν όλη πάνω μου.
Στην αρχή δεν μίλησα. Αυτό ήταν δικό μου λάθος. Έλεγα «είναι προσωρινό», «είναι η μάνα του», «μην κάνεις θέμα τώρα που πονάει». Και όταν του πετούσα κάτι μισόλογα, τύπου «δεν βγαίνει αυτό έτσι», μου έλεγε: «Κάνε λίγο υπομονή, βρε γυναίκα. Οικογένεια είμαστε.»
Μόνο που η κόρη μας έδινε Πανελλαδικές και κοιμόταν στον καναπέ γιατί η πεθερά μου είχε το δωμάτιό της, που ήταν πιο κοντά στο μπάνιο. Δεν το ζήτησε η ίδια αυτό. Εμείς το αποφασίσαμε για εκείνη. Η κόρη μου δεν παραπονέθηκε ούτε μία φορά, κι αυτό με έκανε να νιώθω ακόμα χειρότερα.
Τον τρίτο μήνα, είδα από την εφαρμογή της τράπεζας ότι ο άντρας μου είχε τραβήξει 1.800 ευρώ από τον κοινό μας λογαριασμό. Ήταν τα λεφτά που κρατούσαμε για το ενοίκιο και για την ασφάλεια του αυτοκινήτου.
«Τι είναι αυτά;» τον ρώτησα.
Μου είπε ότι πλήρωσε προκαταβολή για να αλλάξουν τα υδραυλικά στο πατρικό του, στο χωριό έξω από την Καλαμάτα. «Το σπίτι θα μείνει σε μας, δεν γίνεται να το αφήσουμε να ρημάξει», είπε.
Εκεί πραγματικά θόλωσα. Για τη μητέρα του δεν υπήρχε ούτε μία κουβέντα να βρούμε μια γυναίκα για λίγες ώρες. Για το σπίτι στο χωριό, που πάμε δυο Σαββατοκύριακα τον χρόνο, βρέθηκαν αμέσως λεφτά.
«Για όλα αποφασίζεις μόνος σου;» του είπα.
«Εσύ τώρα το γυρνάς στα λεφτά;» μου απάντησε. «Εγώ έχω ευθύνη για τη μάνα μου και για το σπίτι του πατέρα μου.»
Του είπα ότι έχω κι εγώ ευθύνη για την κόρη μας, για τη δουλειά μου, για την πλάτη μου που με είχε διαλύσει, και για μένα. Μου είπε πως υπερβάλλω. Και ίσως να είχα κάνει κι εγώ τα πράγματα χειρότερα, γιατί αντί να του πω καθαρά από την αρχή «δεν αντέχω», μάζευα θυμό και μετά μιλούσα απότομα.
Δύο μέρες μετά, βρήκα την πεθερά μου στην κουζίνα να κλαίει σιγά. Νόμιζα ότι πονούσε.
«Τι έχεις;» τη ρώτησα.
Μου είπε: «Δεν θέλω να χωρίσετε εξαιτίας μου. Εγώ είπα στον γιο μου να βρούμε μια γυναίκα να περνάει λίγες ώρες ή να πάω κάπου για αποκατάσταση μέχρι να σταθώ. Δεν θέλω να είμαι βάρος στο παιδί σας.»
Εγώ δεν ήξερα καν ότι το είχε πει. Ο άντρας μου ούτε αυτό μου το είχε μεταφέρει. Εκεί κατάλαβα ότι δεν ήταν μόνο ότι δεν άκουγε εμένα. Δεν άκουγε ούτε τη μητέρα του, γιατί είχε στο μυαλό του πως ο σωστός γιος πρέπει να τη κρατήσει στο σπίτι, όπως έκανε παλιά η δική του μάνα με τη γιαγιά του.
Την επόμενη μέρα πήρα μόνη μου τηλέφωνο σε μια μονάδα αποκατάστασης στον Άλιμο που μας είχε προτείνει ο ορθοπεδικός. Μίλησα με την κοινωνική λειτουργό, ρώτησα για φυσικοθεραπείες, επισκέψεις και κόστος. Δεν ήταν φτηνή λύση. Έδωσα προκαταβολή από τις οικονομίες που είχα βάλει στην άκρη χωρίς να το ξέρει ο άντρας μου, γιατί φοβόμουν πάντα πως κάτι θα συμβεί.
Το έκανα αφού συμφώνησε η πεθερά μου. Όχι κρυφά από εκείνη. Κρυφά από εκείνον.
Όταν του το είπα, έγινε έξαλλος. «Πήρες τη μάνα μου και την έστειλες σε ίδρυμα; Χωρίς να με ρωτήσεις;»
Του είπα: «Εσύ την έφερες σπίτι μας χωρίς να με ρωτήσεις. Και μετά πήρες τα λεφτά μας για το πατρικό χωρίς να με ρωτήσεις. Δεν την παράτησα. Πήγα μαζί της, μίλησα με τον γιατρό, θα πηγαίνουμε κάθε μέρα.»
Δεν μου μίλησε για τρεις μέρες. Η αδελφή του με πήρε και μου είπε ότι τον πλήγωσα πολύ. Της είπα ότι το πιστεύω, και πως δεν είμαι περήφανη που δεν του μίλησα πριν κλείσω τη θέση. Αλλά της είπα και κάτι άλλο: πως είχα προσπαθήσει να μιλήσω πολλές φορές και κάθε φορά η κουβέντα κατέληγε ότι εγώ πρέπει απλώς να κάνω υπομονή.
Η πεθερά μου είναι εκεί δύο εβδομάδες τώρα. Κάνει φυσικοθεραπείες, λέει ότι κοιμάται καλύτερα και ζητάει μόνη της να της φέρνουμε τα πράγματά της. Ο άντρας μου πηγαίνει σχεδόν κάθε απόγευμα, αλλά στο σπίτι είναι ψυχρός μαζί μου. Ίσως νιώθει ότι του πήρα μια απόφαση που θεωρούσε δική του. Ίσως κι εγώ τον εξέθεσα. Δεν ξερω.
Ξέρω μόνο ότι δεν ήθελα να φύγω από τον γάμο μου ούτε να διώξω τη μητέρα του. Ήθελα να με δει σαν άνθρωπο που έχει όρια, όχι σαν τη δεδομένη λύση για όλα. Αλλά τελικά έκανα ακριβώς αυτό που κατηγορούσα εκείνον: αποφάσισα μόνη μου.
Εσείς τι λέτε; Όταν η συζήτηση δεν οδηγεί πουθενά και όλοι περιμένουν από εσένα να θυσιαστείς, δικαιολογείται να πάρεις μια τόσο μεγάλη απόφαση χωρίς τη συμφωνία του συντρόφου σου;