«Ο γιος μου διάλεξε τη σύντροφό του και με έβγαλε από τη ζωή του»

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑΣ

Το παιδί μου έχει να μου μιλήσει οκτώ μήνες. Ούτε σε γιορτή, ούτε στα γενέθλιά μου, ούτε ένα τυπικό μήνυμα. Και όσο κι αν πονάει αυτό, ξέρω πολύ καλά από πού άρχισε.

Ο γιος μου, ο Τόμας, είναι 34 χρονών και μένει στην Αθήνα. Εγώ με τον άντρα μου είμαστε σε επαρχιακή πόλη. Πριν τρία χρόνια μας σύστησε την Κλάρα, τη σύντροφό του. Από την πρώτη στιγμή ήταν ένας άνθρωπος πολύ κλειστός. Δεν θέλω να την αδικήσω, αλλά ερχόταν σπίτι και ήταν σαν να βρισκόταν αλλού. Ούτε να βοηθήσει να στρώσουμε τραπέζι, ούτε να πει δυο κουβέντες παραπάνω, ούτε να δείξει μια ζεστασιά. Καθόταν ευγενικά, ναι, αλλά παγωμένα. Σαν να μας έκανε χάρη που ήρθε.

Στην αρχή είπα μέσα μου ότι ίσως είναι ντροπαλή. Μετά όμως το ίδιο πράγμα σε κάθε τραπέζι, σε κάθε γιορτή, σε κάθε επίσκεψη. Ο άντρας μου έλεγε να μην ασχολούμαι, η κόρη μου όμως έβλεπε κι εκείνη ότι αυτή η κοπέλα δεν θέλει πολλά πολλά με εμάς. Δεν είναι ότι μας έβρισε ή έκανε σκηνές. Αυτό είναι που με μπέρδευε κιόλας. Δεν είχες να πιαστείς από κάτι συγκεκριμένο, αλλά άφηνε ένα ψύχος μέσα στο σπίτι.

Κάποια στιγμή άρχισα να λέω πιο ανοιχτά στον γιο μου ότι δεν μου ταιριάζει αυτή η σχέση. Ότι εκείνος είναι κοινωνικός, γελαστός, οικογενειακός, και δίπλα της κλείστηκε κι αυτός. Μείωσε τις επισκέψεις, άρχισε να έρχεται μόνος του πιο σπάνια, μετά σχεδόν καθόλου. Του είπα πολλές φορές ότι ένας άνθρωπος που δεν κάνει προσπάθεια με την οικογένεια του άλλου κάτι δείχνει. Ίσως το είπα και παραπάνω απ’ όσο έπρεπε, δεν το αρνούμαι. Αλλά μάνα είμαι, έβλεπα το παιδί μου να απομακρύνεται.

Η μεγάλη έκρηξη έγινε πέρσι το καλοκαίρι. Είχαμε έρθει όλοι στο χωριό για λίγες μέρες, στο πατρικό του άντρα μου. Η Κλάρα πάλι απόμακρη, ο γιος μου όλο στην πρίζα. Κάποια στιγμή, μπροστά και στην κόρη μου, του είπα ότι δεν γίνεται να προσαρμόζονται όλοι γύρω από τα μούτρα μιας κοπέλας που δεν θέλει να γίνει οικογένεια. Εκείνος σηκώθηκε, μου είπε ότι την προσβάλλω από την πρώτη μέρα και ότι δεν αντέχει άλλο να πρέπει κάθε φορά να διαλέγει ανάμεσα σε μας και στη σύντροφό του. Του απάντησα ότι αν μια γυναίκα τον απομακρύνει από τους δικούς του, κάτι δεν πάει καλά. Έφυγαν την άλλη μέρα.

Μετά από λίγες εβδομάδες μου έστειλε ένα μήνυμα. Ότι για να ηρεμήσει, θα κόψει την επικοινωνία μαζί μου για όσο χρειαστεί. Ότι δεν αντέχει άλλο υπονοούμενα, σχόλια και πίεση. Από τότε τίποτα. Ο άντρας μου λέει ότι τον σπρώξαμε εμείς εκεί. Η κόρη μου λέει ότι δεν γίνεται να κάνει κουμάντο μια ξένη και να χάνεται έτσι μια οικογένεια. Εγώ είμαι στη μέση και όχι, δεν νιώθω μόνο αδικημένη. Νιώθω και θυμό και ντροπή και ένα πείσμα που δεν ξέρω αν μου κάνει κακό.

Αν του ζητήσω συγγνώμη, θα είναι αληθινή αν μέσα μου ακόμη πιστεύω ότι αυτή η σχέση του δεν του κάνει καλό; Και αν δεν ζητήσω, δέχομαι ότι μπορεί να χάσω το παιδί μου οριστικά;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ

Υπάρχει μια φράση στο γράμμα σας που λέει περισσότερα απ’ όλα: ότι δεν είχατε να πιαστείτε από κάτι συγκεκριμένο. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Γιατί άλλο να μιλάμε για αγένεια, προσβολή, εκμετάλλευση ή κακοποίηση, και άλλο για έναν άνθρωπο ψυχρό, κλειστό, κοινωνικά δύσκολο ή απλώς διαφορετικό από εσάς.

Δεν αμφιβάλλω ότι η Κλάρα σας πάγωσε. Το πιστεύω. Αλλά εσείς δεν μείνατε στο «δεν ταιριάζουμε». Περάσατε στο «αυτή η σχέση δεν σου κάνει καλό» και μετά στο να το επαναλαμβάνετε. Εκεί αλλάζει το πράγμα. Δεν προσπαθήσατε απλώς να προστατεύσετε τον γιο σας· προσπαθήσατε να επηρεάσετε την επιλογή του ενήλικου γιου σας με κριτήριο τον δικό σας τρόπο σύνδεσης.

Και ο γιος σας, από όσα περιγράφετε, δεν έκοψε επειδή τον μάγεψε μια γυναίκα και τον απομόνωσε. Έκοψε επειδή κουράστηκε να βρίσκεται μόνιμα σε θέση απολογίας. Αυτό το «να διαλέγει κάθε φορά» που σας είπε, δεν βγήκε εκείνη τη μέρα μόνο. Προφανώς το ζούσε καιρό. Όταν ένας άντρας 34 ετών δεν μπορεί να φέρει τη σύντροφό του στο πατρικό χωρίς να αξιολογείται η σχέση του, κάποια στιγμή θα τραβήξει γραμμή.

Η κόρη σας επίσης δεν είναι ουδέτερη εδώ. Το «μια ξένη κάνει κουμάντο» δείχνει ακριβώς το πρόβλημα: συνεχίζετε να βλέπετε τη σύντροφό του σαν εισβολέα που πρέπει να εγκριθεί, όχι σαν τον άνθρωπο που διάλεξε. Δεν χρειάζεται να τη συμπαθείτε. Χρειάζεται να δεχτείτε ότι δεν σας πέφτει λόγος στο αν είναι η κατάλληλη, εκτός αν συμβαίνει κάτι σοβαρό και πραγματικό.

Η συγγνώμη λοιπόν δεν πρέπει να αφορά την άποψή σας για την Κλάρα. Δεν χρειάζεται να πείτε ψέματα. Πρέπει να αφορά τη συμπεριφορά σας απέναντι στον γιο σας. Ότι τον πιέσατε, ότι τον φέρατε σε σύγκρουση, ότι μιλήσατε υποτιμητικά για τη σύντροφό του και ότι καταλαβαίνετε γιατί απομακρύνθηκε. Χωρίς «αλλά». Χωρίς δεύτερο μήνυμα από κάτω.

Αν το κάνετε μόνο για να ξαναμπείτε στη ζωή του και να συνεχίσετε τα ίδια πιο προσεκτικά, καλύτερα μην το κάνετε καθόλου. Αν όμως αντέχετε την πιθανότητα να έχει σύντροφο που δεν θα σας ζεστάνει ποτέ, αλλά να μην χάσετε τον γιο σας γι’ αυτό, τότε εκεί υπάρχει δρόμος.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

Μπορεί μια μητέρα να ζητήσει ειλικρινή συγγνώμη για τη στάση της, όταν εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο γιος της έχει διαλέξει λάθος άνθρωπο;