«Δεν είναι σπίτι σου, από τη γιαγιά μου το πήρα»: Η φράση του άντρα μου που με έκανε να νιώσω ξένη στο ίδιο μου το σπίτι
«Μην αρχίσεις τώρα, σε παρακαλώ. Η μητέρα μου βγήκε από το Αττικόν, πού να την πήγαινα;»
Αυτό μου είπε ο άντρας μου το βράδυ που γύρισα από το σούπερ μάρκετ όπου δουλεύω, με τα πόδια πρησμένα και το κεφάλι καζάνι.
Είχα ανοίξει την πόρτα και είδα το μικρό δωμάτιο, που είχαμε γραφείο και τα πράγματά μου, άδειο. Ο υπολογιστής μου πάνω στο τραπέζι της κουζίνας, οι φάκελοι από τη δουλειά μου σε δυο κούτες και στο κρεβάτι καθαρά σεντόνια, τα φάρμακα της πεθεράς μου και το πιεσόμετρο.
«Πότε αποφάσισες να μεταφέρεις όλη μου τη ζωή χωρίς να μου πεις τίποτα;» του είπα.
«Δεν μεταφέραμε τη ζωή σου. Η κόρη μας λείπει στην Πάτρα, το δωμάτιό της ήταν άδειο και η μητέρα μου θέλει βοήθεια μετά το χειρουργείο στο ισχίο.»
«Και το γραφείο μου; Και εγώ;»
Εκεί νευρίασε. «Μη μιλάς λες και σε πετάω έξω. Δυο μήνες είναι, μέχρι να σταθεί στα πόδια της.»
Του είπα πως δεν ήταν οι δυο μήνες. Ήταν ότι το ήξερε μέρες, είχε κανονίσει το εξιτήριο, είχε φέρει μέχρι και την πολυθρόνα της από το σπίτι της, και εγώ το έμαθα όταν μπήκα μέσα.
Τότε πέταξε τη φράση που ακόμα την ακούω: «Και μεταξύ μας, το σπίτι από τη γιαγιά μου το πήρα. Μη μου κάνεις και κουμάντο.»
Μένουμε δεκατρία χρόνια σε ένα δυάρι στο Περιστέρι. Ναι, στα χαρτιά είναι δικό του, το είχε αφήσει η γιαγιά του πριν παντρευτούμε. Αλλά όταν το φτιάξαμε, είχα βάλει όλη την αποζημίωση που πήρα όταν έκλεισε το παλιό μαγαζί όπου δούλευα. Εγώ έτρεχα για υδραυλικούς, για το ΚΕΠ, για τους λογαριασμούς, εγώ πλήρωνα χρόνια σούπερ μάρκετ και κοινόχρηστα όταν εκείνος είχε μείνει χωρίς δουλειά.
Ποτέ δεν ζήτησα να γραφτεί κάτι στο όνομά μου. Έλεγα «οικογένεια είμαστε, τι σημασία έχουν αυτά;». Μάλλον ήθελα τόσο πολύ να μην υπάρχει ένταση, που έκανα πως δεν έβλεπα πόσο εύκολα μπορούσε να μου το θυμίσει.
Η πεθερά μου δεν είναι κακός άνθρωπος. Έπεσε στη σκάλα, χειρουργήθηκε και φοβήθηκε πολύ. Την άκουσα το πρώτο βράδυ να λέει χαμηλόφωνα: «Δεν θέλω να γίνω βάρος, παιδί μου. Αν δεν μπορείτε, να βρούμε μια λύση.»
Και ο άντρας μου της είπε: «Ποια λύση; Εδώ θα είσαι.»
Οι αδελφές του είχαν πει ότι θα βοηθήσουν, αλλά η μία μένει στη Χαλκίδα και δουλεύει βάρδιες, η άλλη έχει δύο μικρά παιδιά και ήδη έλεγε ότι δεν προλαβαίνει. Δεν ήταν παράλογο να τη φέρει σε εμάς. Παράλογο ήταν ότι είχε αποφασίσει και για μένα.
Το χειρότερο είναι πως κι εγώ δεν ήμουν εντελώς καθαρή. Δυο εβδομάδες πριν, όταν μου είπε πως ίσως χρειαστεί να μείνει μαζί μας, του απάντησα «κάνε ό,τι νομίζεις». Το είπα από κούραση, για να τελειώνει η κουβέντα. Περίμενα όμως ότι θα καθίσουμε μετά να δούμε πώς θα γίνει, ποιος θα λείπει από τη δουλειά, ποιος θα μαγειρεύει, πού θα δουλεύω εγώ από το σπίτι τα απογεύματα.
Δεν έγινε τίποτα από αυτά. Την τρίτη μέρα μου άφησε ένα χαρτί στο ψυγείο: «12:00 φαγητό, 14:00 χάπι, 18:00 φυσικοθεραπεία». Σαν να ήταν δικό μου πρόγραμμα.
Του είπα: «Μπορώ να βοηθήσω, αλλά δεν θα γίνω εγώ η μόνιμη φροντίστρια επειδή είμαι γυναίκα και δουλεύω πιο κοντά.»
«Δηλαδή τι θες; Να την αφήσω;» μου απάντησε.
«Όχι. Θέλω να αναλάβεις κι εσύ αυτά που αποφάσισες. Και να κάνουμε αίτηση στον δήμο για Βοήθεια στο Σπίτι, να δούμε φυσικοθεραπευτή και να μοιραστούν βάρδιες με τις αδελφές σου.»
Μου είπε ότι δεν φτάνουν τα λεφτά για ιδιώτες. Κι εκεί του παραδέχτηκα κάτι που είχα κρατήσει: τους τελευταίους μήνες έδινα κάθε μήνα λίγα χρήματα στη μητέρα μου για τα φάρμακα και τις εξετάσεις της, χωρίς να του το έχω πει ακριβώς. Ντρεπόμουν, γιατί ήδη ζοριζόμασταν.
«Άρα κι εσύ παίρνεις αποφάσεις μόνη σου», είπε.
Είχε δίκιο σ’ αυτό. Αλλά δεν ένιωθα ότι ήταν το ίδιο. Εγώ έκρυψα χρήματα επειδή φοβόμουν τη συζήτηση. Εκείνος άλλαξε το σπίτι και το πρόγραμμά μου επειδή θεώρησε ότι δεν χρειαζόταν να με ρωτήσει.
Δυο μέρες μετά, παρακαλεσα να καθίσουμε όλοι μαζί. Η πεθερά μου είπε μόνη της ότι δεν θέλει να κοιμάμαι εγώ στον καναπέ για να έχει εκείνη το δωμάτιο. Τελικά βάλαμε συγκεκριμένο πρόγραμμα για έναν μήνα: ο άντρας μου πήρε άδεια τρεις μέρες, οι αδελφές του θα έρχονται εναλλάξ τα Σαββατοκύριακα, κι εγώ βοηθάω μόνο στα απογεύματα που μπορώ. Το γραφείο μου ξαναμπήκε στο μικρό δωμάτιο, έστω στριμωγμένα.
Δεν λύθηκαν όλα. Ο άντρας μου δεν έχει πάρει πίσω εκείνη τη φράση, μόνο είπε «το είπα πάνω στα νεύρα μου». Και εγω ακόμα νιώθω περίεργα όταν κλείνω την πόρτα του σπιτιού μου, λες και πρέπει να αποδείξω ότι έχω θέση εδώ.
Ξέρω πως ίσως έπρεπε να μιλήσω νωρίτερα και να μην καταπίνω τα πάντα για να υπάρχει ηρεμία. Αλλά αναρωτιέμαι: πότε η υπομονή σε μια οικογένεια σταματά να είναι αγάπη και γίνεται να σβήνεις τον εαυτό σου; Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου;