«Αν φύγεις τώρα, μας γυρνάς την πλάτη»: Η μέρα που είπα στον άντρα μου ότι δεν αντέχω άλλο να ζω στο σπίτι της πεθεράς μου
«Αν φύγεις τώρα, μας γυρνάς την πλάτη», μου είπε ο άντρας μου μέσα στην κουζίνα, μπροστά στην πεθερά μου.
Εγώ κρατούσα ακόμα το χαρτί με το ενοικιαστήριο που είχα εκτυπώσει από το μεσιτικό. Ένα δυάρι στη Νίκαια, τίποτα ιδιαίτερο. Δεύτερος χωρίς ασανσέρ, παλιό μπάνιο, 620 ευρώ. Αλλά είχε μια μικρή βεράντα και, το βασικότερο, θα ήταν δικό μας σπίτι. Όχι το πατρικό του, όπου μέναμε όλοι μαζί εδώ και τέσσερα χρόνια.
«Δεν λέω να την πετάξουμε στον δρόμο», του απάντησα. «Λέω να μένουμε δέκα λεπτά πιο πέρα. Να ερχόμαστε κάθε μέρα, να τη βοηθάμε, ό,τι χρειάζεται.»
Η πεθερά μου δεν μιλούσε. Κοίταζε το τραπεζομάντιλο και στριφογύριζε το κομπολόι του πεθερού μου, που έχει φύγει χρόνια.
Όταν παντρευτήκαμε, μπήκαμε προσωρινά στο σπίτι τους γιατί ο άντρας μου είχε μόλις χάσει τη δουλειά του από μια εταιρεία κουφωμάτων στον Ρέντη. Εγώ δούλευα τότε σε φούρνο στον Κορυδαλλό, πρωινή βάρδια. Είπαμε «μέχρι να σταθούμε λίγο». Μετά ήρθε η ακρίβεια, οι λογαριασμοί, η μητέρα του άρχισε να δυσκολεύεται με τα πόδια της και το προσωρινό έγινε κανονική ζωή.
Δεν μπορώ να πω ότι μου φέρθηκε άσχημα. Μαγείρευε όσο μπορούσε, κράτησε τον μικρό όταν ήμουν στη δουλειά, μας βοήθησε πολλές φορές. Αλλά σιγά σιγά ένοιωθα ότι δεν υπήρχε τίποτα που να είναι δικό μου. Η κουζίνα ήταν δική της, οι ώρες του φαγητού δικές της, ακόμα και το πότε θα ανοίγαμε το καλοριφέρ γινόταν συζήτηση.
«Μη βάζεις πλυντήριο τέτοια ώρα, καίει», μου έλεγε.
«Γιατί πήρες αυτά τα γιαούρτια; Τα άλλα είναι σε προσφορά στο Σκλαβενίτη.»
«Το παιδί θέλει σούπα, όχι τοστ.»
Και εγώ, αντί να της πω ήρεμα ότι πνίγομαι, χαμογελούσα. Μετά πήγαινα στο δωμάτιό μας και τα έλεγα στον άντρα μου σαν παράπονο για όλα. Εκείνος συνήθως έλεγε: «Κάνε λίγο υπομονή, είναι μάνα μου». Κι εγώ έκανα. Πάρα πολύ.
Πριν από δύο μήνες βρήκα δουλειά σε ένα λογιστικό γραφείο στον Πειραιά, μέσω μιας γνωστής από το ΚΕΠ. Δεν ήταν κάτι σπουδαίο, αλλά ήταν σταθερό ωράριο και ένσημα. Άρχισα να βάζω στην άκρη λίγα χρήματα χωρίς να του το λέω ακριβώς. Όχι γιατί ήθελα να τον κοροϊδέψω. Απλώς ήξερα ότι, αν άνοιγα κουβέντα πριν έχω μια λύση, θα άκουγα πάλι «δεν είναι η στιγμή».
Το λάθος μου ήταν ότι πήγα μόνη μου στο μεσιτικό. Έδωσα και 300 ευρώ κράτηση από τα χρήματα που είχα μαζέψει. Του το είπα αφού είχα σχεδόν αποφασίσει για τους δυο μας.
«Δηλαδή εσύ κανόνισες να φύγουμε και απλώς με ενημερώνεις;» μου είπε.
Εκεί δεν είχα απάντηση. Είχα κάνει ακριβώς αυτό που κατηγορούσα όλους τους άλλους ότι κάνουν σε μένα: αποφάσισα χωρίς να μετρήσω τι νιώθει ο άλλος.
Μετά, η πεθερά μου σηκώθηκε αργά και είπε: «Παιδιά, μη μαλώνετε για μένα. Αν είναι να φύγετε, να φύγετε. Δεν θέλω να γίνω βάρος.»
Αυτό με διέλυσε πιο πολύ απ’ όλα. Γιατί δεν ήθελα να την κάνω να νιώσει βάρος. Αλλά ούτε εγώ ήθελα να εξαφανιστώ μέσα στο σπίτι της, να είμαι πάντα η νύφη που προσαρμόζεται.
Αργότερα ο άντρας μου μού είπε κάτι που δεν ήξερα. Τον προηγούμενο μήνα η μητέρα του είχε πέσει στο μπάνιο. Δεν χτύπησε σοβαρά, αλλά δεν του το είπε αμέσως για να μη μας ανησυχήσει. Εκείνος φοβήθηκε. Και φοβόταν επίσης ότι, αν φύγουμε, θα είμαστε απλώς «οι επισκέπτες» της, μέχρι να συμβεί κάτι.
«Δεν θέλω να την αφήσω μόνη όπως έμεινε ο πατέρας μου τους τελευταίους μήνες», μου είπε. «Και δεν θέλω να φτάσω να ντρέπομαι που δεν ήμουν εκεί.»
Του είπα ότι το καταλαβαίνω. Το εννοούσα. Αλλά του είπα και κάτι που δεν είχα πει ποτέ καθαρά: «Κι εγώ ντρέπομαι που έχω αρχίσει να μη θέλω να γυρίσω σπίτι. Δεν είμαι κακή επειδή θέλω μια πόρτα που να την ανοίγω και να μην πρέπει να δίνω λογαριασμό.»
Τελικά δεν υπογράψαμε το ενοικιαστήριο. Χάσαμε την κράτηση και αυτό με πείραξε, όχι μόνο για τα λεφτά. Σαν να έχασα άλλη μία ευκαιρία να αποδείξω στον εαυτό μου ότι μπορώ να σταθώ μόνη μου.
Από τότε κοιτάμε άλλες λύσεις: να βάλουμε λαβές στο μπάνιο, να ρωτήσουμε για το πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι» του δήμου, να έρχεται κάποιος λίγες ώρες. Ο άντρας μου λέει ότι μπορούμε να βρούμε σπίτι κοντά, όταν νιώσει πιο ασφαλής και εκείνη και εμείς.
Δεν ξέρω αν θα γίνει ή αν απλώς κερδίζουμε χρόνο. Ξέρω μόνο ότι τόσα χρόνια ζητούσα αποδοχή, που είχα μάθει να κάνω τον εαυτό μου αόρατο. Και τώρα που μίλησα, φοβάμαι μήπως έγινα εγωιστικά σκληρή.
Εσείς τι πιστεύετε; Το να διαλέγεις να έχεις το δικό σου σπίτι είναι εγκατάλειψη της οικογένειας ή είναι ένας τρόπος να σώσεις τον εαυτό σου πριν χαθείς τελείως;