«Μην έρχεσαι άλλο απροειδοποίητα» μου είπε η νύφη μου και ένιωσα πως δεν είχα πια θέση στο σπίτι του εγγονού μου
«Μην έρχεσαι άλλο απροειδοποίητα. Και το κλειδί που έχεις, θέλω να μου το δώσεις σήμερα», μου είπε η νύφη μου στην πόρτα του σπιτιού τους.
Κρατούσα μια σακούλα από τον φούρνο, με κουλούρια για το μικρό, και για λίγα δευτερόλεπτα δεν ήξερα τι να πω. Ο γιος μου ήταν στην κουζίνα και δεν έβγαινε. Αυτό με πείραξε ίσως περισσότερο.
«Δηλαδή τι είμαι; Ξένη;» της είπα.
«Δεν είσαι ξένη. Αλλά αυτό είναι το σπίτι μας και θέλουμε να ξέρουμε πότε μπαίνει κάποιος», μου απάντησε ήρεμα, αλλά φαινόταν ότι το κρατούσε καιρό μέσα της.
Μένουν στο Αιγάλεω, σε ένα δυάρι που νοικιάζουν. Εγώ είμαι μόνη μου στο Περιστέρι από τότε που έφυγε ο άντρας μου πριν τρία χρόνια. Όταν γεννήθηκε το εγγόνι μου, έλεγα πως επιτέλους θα έχω πάλι έναν λόγο να σηκώνομαι το πρωί. Τους έλεγα συνέχεια: «Εγώ είμαι εδώ, ό,τι χρειαστείτε». Και το εννοούσα.
Στην αρχή με χρειάζονταν. Η νύφη μου είχε μόλις τελειώσει την άδεια, ο γιος μου δούλευε πολλές ώρες σε αποθήκη στον Ασπρόπυργο, κι εγώ κρατούσα το μικρό δυο και τρεις φορές την εβδομάδα. Μαγείρευα, έβαζα πλυντήριο, τους πήγαινα ψώνια από τη λαϊκή. Δεν μου ζήτησαν λεφτά ποτέ, αλλά τους πλήρωνα καμιά φορά το ρεύμα ή έφερνα πάνες χωρίς να τους το πω.
Το έβλεπα σαν βοήθεια. Τώρα καταλαβένω ότι μπορεί να το ένιωθαν σαν να μπαίνω παντού.
Το θέμα έγινε πριν από δύο εβδομάδες. Πήγα πρωί, με το κλειδί, γιατί ήξερα ότι η νύφη μου είχε ρεπό και ήθελα να τους αφήσω φαγητό. Τους βρήκα να κοιμούνται. Το μικρό ήταν ξύπνιο στο πάρκο του και γκρίνιαζε. Το πήρα αγκαλιά, του έδωσα λίγο κέικ που είχα φτιάξει και κάθησα μαζί του στο σαλόνι.
Όταν βγήκε η νύφη μου, πανικοβλήθηκε. Μου είπε ότι ο παιδίατρος είχε πει να προσέχουν τη ζάχαρη και ότι δεν ήθελε να του δίνω πράγματα χωρίς να τη ρωτάω.
«Ένα κομματάκι κέικ ήταν, όχι δηλητήριο», της απάντησα απότομα.
Εκείνη έκλαψε. Μου είπε: «Δεν είναι το κέικ. Είναι ότι κάθε φορά που λέω κάτι, μου λες πως υπερβάλλω. Και μετά κάνεις αυτό που θέλεις.»
Τότε θύμωσα κι εγώ. Της πέταξα ότι μεγαλώσαμε παιδιά χωρίς εφαρμογές, ομάδες γονέων και οδηγίες για τα πάντα. Δεν έπρεπε να το πω. Ο γιος μου μπήκε στη μέση και μου είπε: «Μαμά, άσ’ τη να είναι μάνα με τον τρόπο της.»
Από εκείνη τη μέρα δεν μου έφεραν το μικρό. Τους πήρα τηλέφωνο τρεις φορές, δεν απαντούσαν. Έστειλα μήνυμα στον γιο μου πως αν χρειάζονται βοήθεια με το νοίκι, μπορώ να βάλω κάτι. Μου απάντησε: «Δεν θέλουμε να πληρώνεις για να λύνονται όλα. Θέλουμε απλώς να μας ακούς.»
Αυτό με τσάκισε, γιατί δεν είχα καταλάβει ότι έτσι φαινόταν. Σαν να αγοράζω θέση στη ζωή τους. Εγώ απλώς φοβόμουν ότι, αν δεν είμαι χρήσιμη, θα με θυμούνται μόνο στις γιορτές.
Της έδωσα το κλειδί εκείνη τη μέρα. Της είπα ότι δεν συμφωνώ με όλα, αλλά θα τηλεφωνώ πριν πάω και δεν θα δίνω τίποτα στο μικρό χωρίς να ρωτάω. Εκείνη μου είπε πως δεν θέλει να με κόψει, θέλει όμως να μην αισθάνεται ότι πρέπει να απολογείται μέσα στο ίδιο της το σπίτι.
Έχουν περάσει τέσσερις μέρες. Δεν έχω πάει. Κοιτάω το κινητό συνέχεια και περιμένω να μου πουν να περάσω. Νιώθω θυμό, στεναχώρια, αλλά και ντροπή για πράγματα που έκανα συνέχια θεωρώντας τα αυτονόητα.
Δεν ξέρω αν πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο να ξαναβρώ τη θέση μου ή αν το σωστό είναι να κάνω πίσω, όσο κι αν πονάει. Εσείς τι λέτε: παλεύεις για να μη χαθείς από τη ζωή των δικών σου ή δέχεσαι την απόσταση που σου ζητούν;