«Αν φύγεις, μην ξαναγυρίσεις»: Έφυγα από το σπίτι όταν ο άντρας μου αποφάσισε μόνος του ότι η πεθερά μου θα ζούσε μαζί μας
«Αν φύγεις τώρα με το παιδί, μην περιμένεις να είναι όλα όπως πριν», μου είπε ο άντρας μου στην πόρτα του διαμερίσματος.
Η πεθερά μου καθόταν στον καναπέ μας, με μια τσάντα στα πόδια και τα φάρμακά της απλωμένα στο τραπεζάκι. Είχε βγει πριν τρεις μέρες από το νοσοκομείο, μετά από ένα μικρό εγκεφαλικό. Δεν μπορούσε να μείνει μόνη της, το καταλάβαινα. Αυτό που δεν μπορούσα να δεχτώ ήταν ότι εκείνος το είχε αποφασίσει χωρίς καν να μου το πει.
Μένουμε σε ένα δυάρι, 68 τετραγωνικά, στο Αιγάλεω. Ένα υπνοδωμάτιο για εμάς, ένα μικρό για την κόρη μας που πάει Δ’ Δημοτικού. Εγώ δουλεύω σε φούρνο από τις έξι το πρωί μέχρι το μεσημέρι, εκείνος κάνει διανομές με μηχανάκι. Δεν περισσεύουν ούτε λεφτά ούτε χώροι.
«Θα μείνει εδώ μέχρι να σταθεί στα πόδια της», μου είπε.
«Και πού θα κοιμάται; Στο σαλόνι; Και εμείς πότε θα καθίσουμε; Πότε θα μιλήσουμε;» του απάντησα.
«Η μάνα μου είναι, δεν είναι ξένη.»
«Δεν είπα ότι είναι ξένη. Είπα ότι έπρεπε να με ρωτήσεις.»
Η πεθερά μου χαμήλωσε το κεφάλι. «Παιδί μου, αν σας ενοχλώ, θα βρούμε λύση», είπε σιγά.
Εκείνος εκνευρίστηκε περισσότερο. «Τώρα την κάνεις να νιώθει βάρος;»
Και κάπου εκεί, αντί να συνεχίσω να φωνάζω, πήγα στο δωμάτιο της κόρης μου, έβαλα δυο αλλαξιές σε μια τσάντα και της είπα πως θα κοιμηθούμε δύο βράδια στη θεία της. Η μικρή με κοίταξε και ρώτησε: «Ο μπαμπάς δεν θέλει τη γιαγιά;»
Δεν ήξερα τι να της πω. Γιατί δεν ήταν αυτό. Ο άντρας μου την ήθελε. Την φοβόταν κιόλας, νομίζω. Από τότε που πέθανε ο πατέρας του, έχει μείνει με την ιδέα ότι αν δεν τα κάνει όλα για τη μητέρα του, θα τον τρώει η ενοχή.
Αλλά κι εγώ είχα φτάσει στα όριά μου. Εδώ και μήνες, κάθε τι που αφορούσε το σπίτι περνούσε από εκείνον και την αδερφή του. Ποιον γιατρό θα δει η πεθερά μου, αν θα πάμε στο χωριό το Πάσχα, ακόμα και τι ώρα θα πάρουμε την κόρη από το ΚΔΑΠ. Εγώ απλώς προσαρμοζόμουν.
Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ ήμουν καθαρή απέναντί του. Είχα κρατήσει κρυφό πως είχα βάλει στην κάρτα περίπου 1.200 ευρώ. Λογαριασμούς, ψώνια, κάτι παπούτσια για τη μικρή, και δυο φορές είχα βοηθήσει τη δική μου μητέρα με τα φάρμακά της. Ντρεπόμουν να το πω, γιατί ήδη μαλώναμε για τα λεφτά.
Το έμαθε εκείνο το απόγευμα. Είχε ανοίξει τον φάκελο από την τράπεζα που ήρθε στο σπίτι.
«Μου λες ότι δεν έχουμε για φυσικοθεραπευτή και χρωστάς αυτά;» μου είπε στο τηλέφωνο.
Του είπα πως δεν ήταν δίκαιο να τα βάζει όλα μαζί. Μου απάντησε: «Δεν είναι δίκαιο να μαθαίνω από γράμμα ότι η γυναίκα μου χρωστάει.» Εκεί είχε δίκιο. Δεν του το αρνήθηκα.
Για μια εβδομάδα έμεινα στην αδερφή μου στο Περιστέρι, στριμωγμένες στον καναπέ. Η κόρη μου ρωτούσε κάθε βράδυ πότε θα γυρίσουμε σπίτι. Η αδερφή μου έλεγε «μην υποχωρήσεις», η μητέρα μου έλεγε «ο γάμος θέλει νερό στο κρασί σου», και μια γειτόνισσα που έμαθε τα νέα μου πέταξε το κλασικό: «Τη μάνα του θα τον βάλεις να διαλέξει;»
Σαν να ζητούσα να την πετάξει στον δρόμο.
Μετά από λίγες μέρες, πήγαμε να μιλήσουμε μόνοι μας σε ένα καφέ κοντά στον σταθμό του μετρό. Μου είπε ότι η αδερφή του δεν μπορούσε να την πάρει, γιατί δουλεύει βάρδιες και μένει σε γκαρσονιέρα. Μου είπε επίσης ότι η πεθερά μου είχε αρνηθεί βοήθεια στο σπίτι, επειδή ντρεπόταν να μπαίνει άγνωστος άνθρωπος στο σπίτι της.
«Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω», μου είπε.
Του είπα: «Να μου μιλήσεις πρώτα. Να δούμε Κέντρο Κοινότητας στον δήμο, να ρωτήσουμε για “Βοήθεια στο Σπίτι”, να μοιραστεί η φροντίδα. Όχι να θεωρήσεις δεδομένο ότι εγώ θα γυρνάω από τον φούρνο και θα αναλαμβάνω τα πάντα.»
Δεν είπε αμέσως τίποτα. Μετά μου είπε πως είχε θεωρήσει ότι, αφού εγώ σχολάω νωρίς, θα το έκανα «πιο εύκολα». Αυτό με πείραξε πιο πολύ απ’ όλα. Σαν η δουλειά μου να μην με κουράζει, σαν ο χρόνος μου να ανήκει σε όλους πριν ανήκει σε μένα.
Τελικά η πεθερά μου γύρισε προσωρινά στο σπίτι της, με φυσικοθεραπευτή που βρήκαμε από το Κέντρο Υγείας και με πρόγραμμα να πηγαίνουμε εναλλάξ εγώ, ο άντρας μου και η αδερφή του. Δεν λύθηκαν μαγικά τα πράγματα. Ακόμα δεν έχω γυρίσει κανονικά στο σπίτι. Πηγαίνω να δω την κόρη μου και κάποιες νύχτες μένω εκεί, αλλά φοβάμαι ότι αν γυρίσω χωρίς να αλλάξει κάτι, θα ξαναγίνω απλώς αυτή που «βολεύει».
Και από την άλλη, νιώθω άσχημα που έφυγα όταν εκείνος είχε τόσο μεγάλη αγωνία για τη μητέρα του. Ισως να μπορούσα να το χειριστώ αλλιώς, αντί να πάρω την τσάντα και να φύγω. Αλλά αν έμενα σιωπηλή, φοβάμαι πως θα χάνομουν τελείως μέσα στις ανάγκες όλων.
Εσείς τι πιστεύετε; Το να φύγεις από μια κατάσταση που σε πνίγει είναι εγωισμός ή μερικές φορές είναι ο μόνος τρόπος να προστατεύσεις τον εαυτό σου;