«Δεν έφταιγε η μήτρα της, αλλά για χρόνια την έκαναν να το πιστεύει» — Η ιστορία μιας γυναίκας που έφυγε όταν το σπίτι της έγινε φυλακή
Δεν ξέρω ακριβώς πότε άρχισα να φοβάμαι την πρώτη μέρα της περιόδου μου.
Στην αρχή ήταν απλώς απογοήτευση. Έβλεπα το αίμα και σκεφτόμουν «εντάξει, τον επόμενο μήνα». Μετά έπεφτα για λίγο. Ο Πέτρος με αγκάλιαζε, ή τουλάχιστον έτσι θυμάμαι τους πρώτους μήνες. Μου έλεγε να μην το κάνουμε θέμα, ότι είμαστε καλά, ότι έχουμε χρόνο.
Παντρευτήκαμε το 2014. Μικρός γάμος, σε ένα κτήμα έξω από τη Θεσσαλονίκη, με τους δικούς μας, τους φίλους μας και τη μητέρα του να επιμένει ότι η νύφη πρέπει να κόψει πρώτη την τούρτα «για γούρι». Τότε η κυρία Αλεξάνδρα μου φαινόταν απλώς λίγο παρεμβατική. Από εκείνες τις γυναίκες που έχουν γνώμη για όλα: πώς κάνεις γεμιστά, τι κουρτίνες βάζεις, πόσο συχνά καθαρίζεις το μπάνιο.
Στην αρχή γελούσα. Έλεγα μέσα μου ότι μεγάλωσε μόνη τον Πέτρο, αφού ο πεθερός μου είχε πεθάνει νωρίς, και είχε δεθεί υπερβολικά μαζί του. Προσπαθούσα να την καταλάβω.
Μετά ήρθαν τα δύο χρόνια χωρίς εγκυμοσύνη.
Οι ερωτήσεις άρχισαν στις γιορτές, πάντα δήθεν αθώα.
«Άντε, Ειρηνάκι, πότε θα ακούσουμε κι εμείς ένα παιδάκι στο σπίτι;»
«Μη δουλεύεις τόσο, αυτά θέλουν ηρεμία.»
«Η ξαδέρφη του Πέτρου παντρεύτηκε μετά από εσάς και κοίτα, σε έξι μήνες έμεινε έγκυος.»
Ο Πέτρος συνήθως κοιτούσε το κινητό του ή άλλαζε θέμα. Ποτέ δεν της είπε καθαρά να σταματήσει. Μια φορά, στο αυτοκίνητο, του είπα ότι με πειράζουν αυτά που λέει.
«Η μάνα μου είναι, Ειρήνη. Δεν το λέει από κακία.»
«Και από τι το λέει;»
«Από αγωνία. Θέλει εγγόνι.»
Εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα να του απαντήσω. Ήμουν κι εγώ αγχωμένη. Έκανα εξετάσεις, έκλεινα ραντεβού, έφευγα από τη δουλειά μου σε ένα λογιστικό γραφείο και έλεγα ψέματα ότι έχω οδοντίατρο. Ένιωθα ότι όλοι περίμεναν από μένα να λύσω κάτι που δεν καταλάβαινα καν.
Ο γυναικολόγος μου ήταν προσεκτικός. Μου είπε ότι χρειάζεται έλεγχος και από τους δύο, όχι μόνο από μένα. Ο Πέτρος θίχτηκε όταν του το μετέφερα.
«Δηλαδή φταίω εγώ τώρα;»
Δεν είπα ποτέ ότι φταίει εκείνος. Αυτό ήταν το χειρότερο: κανείς δεν μιλούσε για “φταίξιμο” εκτός από εκείνον και τη μητέρα του, αλλά τελικά εγώ ζούσα σαν κατηγορούμενη.
Πήγε για εξετάσεις ύστερα από μήνες γκρίνιας και καθυστερήσεων. Τα αποτελέσματα δεν ήταν καλά. Όχι καταστροφικά, όπως είπε ο γιατρός, αλλά υπήρχε θέμα και χρειαζόταν παρακολούθηση. Ο Πέτρος δεν μίλησε σε κανέναν γι’ αυτό. Ούτε σε μένα σχεδόν. Γύρισε σπίτι, πέταξε τον φάκελο στο τραπεζάκι και είπε μόνο: «Μη διανοηθείς να το πεις στη μάνα μου.»
Δεν το είπα.
Κι όμως, η κυρία Αλεξάνδρα συνέχισε να μιλάει σαν να ήξερε. Κάποια Κυριακή, ενώ έστρωνα το τραπέζι στο σπίτι μας, είπε μπροστά στον Πέτρο και στην αδερφή του:
«Εγώ στη θέση σου, κορίτσι μου, θα έψαχνα και δεύτερη γνώμη. Μπορεί να έχεις κανένα θέμα που δεν το βρίσκουν. Δεν είναι ντροπή. Ντροπή είναι να κρατάς τον άντρα σου χωρίς οικογένεια.»
Έμεινα με το πιάτο στο χέρι. Θυμάμαι ότι ήταν ένα λευκό πιάτο με μπλε χείλος, από ένα σετ που μας είχε κάνει δώρο η θεία μου. Τόσο χαζή λεπτομέρεια, αλλά μου έχει μείνει.
Περίμενα τον Πέτρο να πει κάτι. Οτιδήποτε.
Εκείνος αναστέναξε μόνο και είπε: «Μάνα, φτάνει τώρα.»
Όχι «μην ξαναμιλήσεις έτσι στη γυναίκα μου». Όχι «το θέμα αφορά εμάς». Ένα κουρασμένο «φτάνει τώρα», λες και εγώ και η μητέρα του ήμασταν δύο παιδιά που τσακώνονταν για το τηλεχειριστήριο.
Εκείνο το βράδυ έβαλα τα κλάματα στο μπάνιο, με το νερό ανοιχτό για να μη με ακούσει. Δεν ήθελα να τον ακούσω να μου λέει πάλι ότι είμαι υπερβολική.
Μετά τα πράγματα έγιναν πιο άσχημα, όχι με φωνές κάθε μέρα. Θα ήταν ίσως πιο εύκολο αν ήταν ξεκάθαρο. Ήταν μικρές φράσεις. Ο Πέτρος απέφευγε να με αγγίζει, αλλά όταν έρχονταν οι γόνιμες μέρες που υπολόγιζα σαν χαζή στο ημερολόγιο, γινόταν ξαφνικά τρυφερός και βιαστικός μαζί. Μετά γύριζε από την άλλη πλευρά και κοιμόταν.
Άρχισα να ντρέπομαι για το ίδιο μου το σώμα. Απέφευγα φίλες που ήταν έγκυες. Δεν πήγα στο baby shower της ξαδέρφης μου. Της είπα ότι είχα δουλειά, ενώ καθόμουν μόνη στο σπίτι και έτρωγα πατατάκια από το σακουλάκι.
Η μητέρα του έφερνε καμιά φορά βότανα, συνταγές, κάτι φυλλάδια από μια “ειδική” που είχε ακούσει. Μια μέρα άφησε πάνω στον πάγκο της κουζίνας ένα άρθρο για γυναίκες που, όπως είπε, «χαλαρώνουν και όλα γίνονται». Το πέταξα στα σκουπίδια. Μετά το ξαναέβγαλα, γιατί φοβήθηκα ότι θα το δει και θα γίνει καβγάς. Αυτή ήμουν τότε.
Η στιγμή που έφυγα δεν είχε τίποτα κινηματογραφικό.
Ήταν Νοέμβριος, έβρεχε, και είχα γυρίσει από τη δουλειά με το λεωφορείο. Η κυρία Αλεξάνδρα είχε έρθει χωρίς να με ειδοποιήσει. Καθόταν στην κουζίνα μας και έλεγε στον Πέτρο ότι ένας γνωστός της είχε μια κοπέλα, «πολύ καλό παιδί», που ήθελε οικογένεια. Δεν είπε ακριβώς να χωρίσουμε. Το είπε πλάγια, με εκείνον τον τρόπο που αφήνει τον άλλον να καταλάβει.
Ο Πέτρος δεν την έκοψε. Κάθισε εκεί, ακίνητος, με το βλέμμα στο τραπέζι.
Τους άκουσα από τον διάδρομο. Μπήκα στην κουζίνα, άφησα την τσάντα μου κάτω και είπα μόνο: «Μπορείς να φύγεις από το σπίτι μου;»
Εκείνη κοκκίνισε. Ο Πέτρος σηκώθηκε απότομα και μου είπε ότι ντροπιάζω τη μητέρα του. Αυτό βρήκε να πει.
Δεν φώναξα. Πήγα στο δωμάτιο, έβγαλα μια βαλίτσα από την ντουλάπα και έβαλα μέσα ό,τι έπιαναν τα χέρια μου. Φόρμες, δύο πουλόβερ, το νεσεσέρ μου, φορτιστές. Δεν πήρα ούτε τα καλά μου παπούτσια. Πήρα τη φίλη μου τη Μαρίνα και της είπα: «Μπορώ να έρθω;»
Δεν με ρώτησε τίποτα στο τηλέφωνο. Είπε μόνο: «Έλα.»
Έμεινα στο σπίτι της σχεδόν τρεις εβδομάδες, μέχρι να βρω ένα μικρό δυάρι στην Τούμπα. Ο χωρισμός πήρε καιρό και είχε άσχημες κουβέντες. Ο Πέτρος ζητούσε συγγνώμη κάποιες φορές, μετά θύμωνε, μετά έλεγε ότι τον εγκατέλειψα σε μια δύσκολη περίοδο. Ίσως κι εκείνος να πονούσε με τον δικό του τρόπο. Αλλά δεν μπορούσα πια να γυρίσω σε ένα σπίτι όπου κάθε μήνας ήταν δίκη για το σώμα μου.
Τον Αντώνη τον γνώρισα τρία χρόνια μετά, στη δουλειά. Δεν ήταν κάποιο θαύμα από την πρώτη μέρα. Πίναμε καφέ στο διάλειμμα και μιλούσαμε για ποδόσφαιρο, για τα ενοίκια που είχαν ξεφύγει, για τη μητέρα του που είχε κάνει επέμβαση στο γόνατο. Ήξερε την ιστορία μου πριν γίνουμε ζευγάρι. Δεν μου είπε ποτέ «εγώ θα σου κάνω παιδί». Ευτυχώς.
Όταν έμεινα έγκυος, δεν το πίστεψα. Κοίταζα το τεστ τόση ώρα που σχεδόν ξεράθηκε. Έκλαιγα, αλλά μαζί με τη χαρά υπήρχε και ένας παλιός φόβος, σαν να περίμενα κάποιος να μου πει ότι δεν δικαιούμαι να χαρώ.
Η κόρη μας είναι τώρα δυόμισι χρονών. Τη λένε Δάφνη και πετάει το φαγητό κάτω όταν δεν θέλει άλλο, όπως κάνουν όλα τα παιδιά. Δεν είναι η απόδειξη ότι άξιζα. Δεν ήταν ποτέ αυτό το θέμα.
Αυτό προσπαθώ ακόμα να το ξεμάθω μέσα μου.
Είμαι μητέρα, ναι. Αλλά πριν γίνω μητέρα, ήμουν ήδη άνθρωπος. Και τότε άξιζα να με αγαπούν χωρίς όρους.