Η γυναίκα μου εξαφανίστηκε ένα πρωί, και λίγες ώρες μετά έμαθα πως η κόρη μου δεν ήταν βιολογικά δική μου — όμως έπρεπε να βρω τον πραγματικό πατέρα της για να την σώσουμε
«Μπαμπά… ζαλίζομαι.»
Αυτό πρόλαβε να πει η Ελπίδα πριν σωριαστεί στο πάτωμα της κουζίνας, δίπλα στο τραπέζι με το μισοφαγωμένο τοστ. Για ένα δευτερόλεπτο πάγωσα. Μετά άρχισα να φωνάζω το όνομα της Μαρίας.
«Μαρία! Μαρία, έλα γρήγορα!»
Σιωπή.
Το κινητό της ήταν κλειστό. Η ντουλάπα της μισοάδεια. Το μπλε της μπουφάν έλειπε. Και πάνω στον πάγκο μόνο ένα χαρτί: «Χρειάζομαι λίγο χρόνο. Μη με ψάξεις.»
Μη με ψάξεις; Η μικρή μας ήταν στο πάτωμα και εκείνη έγραφε χαρτάκια σαν να έφευγε για Σαββατοκύριακο.
Την πήρα αγκαλιά και έτρεξα. Από το Περιστέρι μέχρι το Παίδων θυμάμαι μόνο κόρνες, κόκκινα φανάρια που παραβίασα και την ανάσα της Ελπίδας που γινόταν όλο και πιο ρηχή. Στο νοσοκομείο μύριζε αντισηπτικό και καμένο καφέ. Οι γιατροί την πήραν μέσα, κι εγώ έμεινα έξω σαν χαμένος, με τα χέρια να τρέμουν.
Μετά από ώρες, βγήκε μια αιματολόγος. Κουρασμένα μάτια, ήρεμη φωνή.
«Η κόρη σας έχει ένδειξη για μια σπάνια κληρονομική διαταραχή. Θα χρειαστούμε άμεσα πιο εξειδικευμένες εξετάσεις. Και δικό σας δείγμα αίματος.»
«Ό,τι θέλετε», της είπα.
Δεν ήξερα ότι εκείνο το “ό,τι θέλετε” θα μου διέλυε τη ζωή.
Το ίδιο βράδυ με φώναξαν σε ένα μικρό γραφείο. Η γιατρός δεν με κοίταζε στα μάτια στην αρχή. Αυτό δεν ήταν καλό.
«Κύριε Στέλιο… υπάρχει ένα εύρημα που πρέπει να συζητήσουμε.»
«Πείτε το.»
Πήρε ανάσα.
«Με βάση τις εξετάσεις, δεν είστε βιολογικός πατέρας της Ελπίδας.»
Δεν αντέδρασα αμέσως. Περίεργο πράγμα το σοκ. Πρώτα αδειάζεις. Μετά σπας.
«Κάποιο λάθος κάνετε.»
«Επαναλάβαμε τον έλεγχο.»
«Όχι. Όχι, δεν… Εγώ την ξεγέννησα σχεδόν. Ήμουν εκεί. Της έκοψα τον ομφάλιο. Με φωνάζει μπαμπά.»
Η φωνή μου έσπασε στο τελευταίο.
Η γιατρός χαμήλωσε το βλέμμα. «Καταλαβαίνω. Αλλά τώρα προέχει άλλο. Για τη συγκεκριμένη πάθηση, ίσως χρειαστεί συμβατό δείγμα από βιολογικό συγγενή. Ο βιολογικός πατέρας μπορεί να είναι κρίσιμος.»
Ένιωσα σαν να μου έριξαν τσιμέντο στο στήθος.
Η Μαρία εξαφανισμένη. Η κόρη μου σε κρεβάτι νοσοκομείου. Κι εγώ να πρέπει να βρω τον άντρα με τον οποίο με είχε απατήσει.
Πήρα τη μάνα της Μαρίας τηλέφωνο. Η κλασική πεθερά μου, πάντα αυστηρή, πάντα με μια μπηχτή έτοιμη. Εκείνο το βράδυ όμως μιλούσε σαν φοβισμένο παιδί.
«Στέλιο… εγώ της έλεγα να στα πει. Χρόνια της το έλεγα.»
«Ποιον να μου πει, κυρία Άννα; Ποιον;»
Σιωπή. Και μετά ένα όνομα.
«Τον Γρηγόρη.»
Ο Γρηγόρης ήταν παλιός της φίλος από τη σχολή. Τον είχα δει σε δύο τραπέζια, χρόνια πριν. Ψηλός, με εκείνο το αυτάρεσκο χαμόγελο που σου κάθεται στο στομάχι. Η Μαρία μου είχε πει πως ήταν μια χαζή ιστορία πριν από εμένα. Μόνο που δεν ήταν πριν.
Τον βρήκα μέσω ενός κοινού γνωστού. Δούλευε σε συνεργείο στον Ρέντη. Πήγα χωρίς να σκεφτώ. Με το που με είδε, κατάλαβε. Άσπρισε.
«Η Μαρία πού είναι;» του είπα.
«Δεν ξέρω.»
Τον έπιασα από τη μπλούζα.
«Η κόρη μου πεθαίνει.»
«Και δική μου είναι, απ’ ό,τι φαίνεται», μου πέταξε και αμέσως το μετάνιωσε.
Τον άφησα απότομα. Αν τον χτυπούσα, μπορεί να μη σταματούσα.
Καθίσαμε σε δύο πλαστικές καρέκλες δίπλα σε λάδια μηχανής και παλιά λάστιχα, σαν δυο ξένοι που τους ένωσε η χειρότερη αλήθεια. Μου είπε ότι είχαν σχέση λίγο πριν τον γάμο μας και ξανά για λίγο όταν η Ελπίδα ήταν μωρό. Μετά, όπως είπε, η Μαρία το έκοψε. Του είπε να μην ξαναεμφανιστεί.
«Ήξερε ότι μπορεί να είναι δική μου», ψιθύρισε.
Δεν θυμάμαι πώς δεν του έσπασα το πρόσωπο εκείνη τη στιγμή. Ίσως γιατί στο μυαλό μου υπήρχε μόνο η Ελπίδα, με ορούς στο χέρι και μάτια μισόκλειστα.
Τον έφερα στο νοσοκομείο την επόμενη μέρα. Η εικόνα ήταν αβάσταχτη. Η μικρή μου, το παιδί που της έμαθα ποδήλατο στην πλατεία, που της έφτιαχνα τοστ σε σχήμα καρδιάς όταν είχε πυρετό, άπλωνε το χέρι της και στους δυο μας χωρίς να ξέρει τίποτα.
«Μπαμπά, θα μείνεις;» με ρώτησε.
«Ναι, ψυχή μου. Εδώ είμαι.»
Το είπε σε μένα. Όχι σε εκείνον. Και αυτό με αποτελείωσε πιο πολύ κι από την αλήθεια.
Οι εξετάσεις έδειξαν ότι ο Γρηγόρης ήταν συμβατός για τη θεραπεία που χρειαζόταν η Ελπίδα. Έπρεπε να συνεργαστούμε. Να υπογράψουμε χαρτιά, να μιλάμε με γιατρούς, να στεκόμαστε στον ίδιο διάδρομο. Δίπλα δίπλα. Σαν κακόγουστο αστείο.
Κάποια στιγμή εμφανίστηκε και η Μαρία. Μετά από πέντε μέρες. Αχτένιστη, χλωμή, σαν να είχε λιώσει από τις τύψεις ή από τον φόβο, δεν ξέρω.
«Στέλιο…»
«Μη μου μιλάς με το όνομά μου έτσι. Όχι τώρα.»
Έβαλε τα κλάματα.
«Φοβήθηκα. Δεν ήξερα πώς να το πω. Όλα ξέφυγαν.»
«Όχι, Μαρία. Δεν ξέφυγαν. Τα κράτησες κρυφά. Χρόνια.»
Ο Γρηγόρης στεκόταν πιο πέρα, με τα χέρια στις τσέπες, ντροπιασμένος αλλά παρών. Κι εγώ στη μέση, σαν να με είχαν γδάρει ζωντανό.
Η θεραπεία ξεκίνησε. Η Ελπίδα άντεξε. Σιγά σιγά τα πράγματα σταθεροποιήθηκαν. Οι γιατροί είπαν ότι προλάβαμε οριακά. Οριακά. Αυτή η λέξη μου τρυπάει ακόμα το κεφάλι.
Με τη Μαρία δεν τα ξαναβρήκαμε. Δεν γινόταν. Όχι μετά από τέτοιο ψέμα. Έφυγα από το σπίτι για λίγο, μετά γύρισα μόνο για την Ελπίδα και βάλαμε δικηγόρους, χαρτιά, επιμέλειες, όλα αυτά τα ψυχρά που πρέπει να κάνεις όταν η καρδιά σου είναι χάλια.
Και η αλήθεια; Η αλήθεια είναι βρώμικη. Γιατί, όσο κι αν πόνεσα, όσο κι αν προδόθηκα, όταν η Ελπίδα με αγκαλιάζει και μου λέει «μπαμπά», μέσα μου δεν αλλάζει τίποτα. Τίποτα.
Το αίμα βγήκε ξαφνικά και μου γκρέμισε τον κόσμο. Αλλά τα ξενύχτια, οι αγκαλιές, οι φόβοι, τα πρώτα της βήματα, ποιος τα μετράει αυτά;
Πείτε μου εσείς… ένας πατέρας γίνεται από το αίμα ή από όλα όσα δεν βλέπει κανείς;
Και μια προδοσία σαν αυτή, συγχωριέται ποτέ ή απλώς μαθαίνεις να ζεις με τη στάχτη της;