Ο πεθερός μου είπε πως ο γιος μου δεν ήταν του άντρα μου, και από εκείνη τη στιγμή ο γάμος μου δεν ξαναβρήκε ποτέ την ανάσα του
«Να το κάνετε το τεστ. Και όσο πιο γρήγορα, τόσο καλύτερα».
Ο πεθερός μου, ο Σταύρος, το είπε με το κουτάλι στο χέρι, πάνω από το κυριακάτικο τραπέζι, σαν να ζητούσε απλώς να του περάσουν τη σαλάτα. Για λίγα δευτερόλεπτα δεν άκουγα τίποτα. Ούτε το πιρούνι που έπεσε από το χέρι μου, ούτε τη μικρή ανάσα του γιου μου που κοιμόταν στο ριλάξ δίπλα στην μπαλκονόπορτα.
«Τι είπες;» ψιθύρισα.
Η πεθερά μου, η Μαρία, χαμήλωσε αμέσως τα μάτια. Ο άντρας μου, ο Γιάννης, πάγωσε. Κοίταξε πρώτα εμένα, μετά το μωρό, μετά τον πατέρα του. Και αυτό το βλέμμα… αυτό το ένα μικρό, βρώμικο δευτερόλεπτο αμφιβολίας, ήταν που μου έσκισε την καρδιά.
«Μην κάνεις έτσι, Ελένη», είπε ο Σταύρος. «Ο μικρός δεν μοιάζει καθόλου του Γιάννη. Ούτε στα μάτια, ούτε στα χαρακτηριστικά. Ο κόσμος μιλάει».
«Ποιος κόσμος;» φώναξα. «Στη γειτονιά κάθεστε και μετράτε μύτες και αυτιά;»
Ο Γιάννης σηκώθηκε απότομα.
«Μπαμπά, σταμάτα.»
Αλλά δεν σταμάτησε. Ο Σταύρος ήταν από εκείνους τους άντρες που είχαν μάθει ότι η φωνή τους είναι νόμος στο σπίτι. Συνταξιούχος ταξιτζής, σκληρός, ξερός, πάντα με άποψη για όλους. Από τότε που γέννησα, έβρισκε αφορμές. Μια φορά είπε ότι ο μικρός έχει «ξένο χρώμα». Μια άλλη, ότι εγώ ήμουν «πολύ έξω με το παιδί» και «δεν ξέρει κανείς τι γίνεται σήμερα». Τα κατάπινα για χάρη του Γιάννη. Λάθος μου.
Γυρίσαμε σπίτι χωρίς να μιλάμε. Μόνο ο ήχος από το καθισματάκι του μωρού και τα φανάρια που άναβαν κόκκινα, πράσινα, κόκκινα πάλι. Στο διαμέρισμά μας, στον τρίτο όροφο στα Πατήσια, έκλεισα την πόρτα και περίμενα να ακούσω τον άντρα μου να βρίζει τον πατέρα του, να τον αποκηρύσσει, κάτι.
Αντί γι’ αυτό, κάθισε στην άκρη του καναπέ, έτριψε τα χέρια του και είπε χαμηλά:
«Ελένη… για να τελειώνει αυτή η ιστορία, μήπως να κάναμε το τεστ;»
Σαν να με χαστούκισε.
«Το λες σοβαρά;»
«Δεν είναι ότι δεν σε πιστεύω, απλώς… να μην υπάρχει σκιά.»
«Σκιά την έφερες εσύ μέσα στο σπίτι μας τώρα.»
Θυμάμαι ότι άρχισα να γελάω νευρικά. Αυτό το γελάκι το σπασμένο, που βγαίνει όταν είσαι έτοιμος να καταρρεύσεις. Εγώ ήμουν 7 μήνες άυπνη, με ένα μωρό που ξυπνούσε κάθε δυο ώρες, με λογαριασμούς στη στοίβα, με μια δουλειά που είχα αφήσει προσωρινά στο κομμωτήριο της ξαδέρφης μου, και ο άντρας μου, ο άνθρωπός μου, μου ζητούσε αποδείξεις ότι δεν τον πρόδωσα.
«Πες το καθαρά, Γιάννη. Με υποψιάζεσαι;»
Δεν απάντησε αμέσως. Και η σιωπή του ήταν χειρότερη από ναι.
Το τεστ έγινε μετά από δέκα μέρες. Δέκα μέρες που δεν άντεχα να με αγγίξει. Κοιμόμουν με το μωρό στο δωμάτιο, κι εκείνος στο σαλόνι. Η μάνα μου, η Σοφία, όταν το έμαθε, έγινε έξαλλη.
«Να πάρεις το παιδί και να έρθεις εδώ», μου είπε. «Αν ο άντρας σου ακούει τον πατέρα του αντί για τη γυναίκα του, καήκατε.»
Δεν πήγα. Ίσως από πείσμα. Ίσως γιατί δεν ήθελα να διαλυθώ τόσο γρήγορα. Ίσως επειδή ακόμα τον αγαπούσα, κι ας ντρεπόμουν που το έλεγα στον εαυτό μου.
Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα, ήμουν εγώ που άνοιξα τον φάκελο. Τα χέρια μου έτρεμαν, αλλά όχι από φόβο. Από θυμό. Ο Γιάννης στεκόταν απέναντι, άσπρος σαν τοίχος.
«Αποκλείεται οποιαδήποτε αμφιβολία. Ο εξεταζόμενος είναι ο βιολογικός πατέρας».
Το διάβασα δυνατά. Μια φορά. Και άλλη μία. Μετά τον κοίταξα.
Δεν ένιωσα δικαίωση. Αυτό ήταν το περίεργο. Δεν χάρηκα. Δεν ήθελα να του πω «τα έβλεπες;». Ήθελα μόνο να γυρίσω τον χρόνο πίσω, πριν μπει αυτή η βρομιά ανάμεσά μας.
Ο Γιάννης άρχισε να κλαίει. Δεν τον είχα ξαναδεί έτσι.
«Συγγνώμη», έλεγε. «Συγγνώμη, Ελένη. Είμαι ηλίθιος. Με διέλυσε ο πατέρας μου, με πίεζε κάθε μέρα, μου έλεγε ότι όλοι γελάνε πίσω από την πλάτη μου, ότι μεγαλώνω ξένο παιδί… Συγγνώμη.»
«Και προτίμησες να πιστέψεις ότι θα σου έκανα αυτό;»
«Όχι… δεν ξέρω… μπήκε μέσα μου.»
Να το. Αυτό ήταν. Μπήκε μέσα του. Και μαζί του μπήκε κάτι κρύο και μέσα σε μένα.
Ο Σταύρος δεν μου ζήτησε ποτέ συγγνώμη όπως έπρεπε. Μόνο ένα «εντάξει, λάθος έκανα» είπε, λες και μιλούσε για λογαριασμό της ΔΕΗ. Η πεθερά μου έκλαιγε και έλεγε να μην το τραβάμε. Στην Ελλάδα το ξέρουμε αυτό το «μην το τραβάτε». Να θάβουμε τα πάντα κάτω από το χαλί, αρκεί να βγει η Κυριακή χωρίς φωνές.
Αλλά το πρόβλημα δεν ήταν ο Σταύρος πια. Ήταν ο Γιάννης.
Πέρασαν έντεκα μήνες από τότε. Εξωτερικά, είμαστε «καλά». Πάμε βόλτα τον μικρό, ψωνίζουμε από το σούπερ μάρκετ, μιλάμε για δόσεις, για το νοίκι, για το αν θα βάλουμε πετρέλαιο φέτος ή θα τη βγάλουμε με κλιματιστικό. Κανονική ζωή. Μόνο που δεν είναι κανονική.
Αν αργήσει να γυρίσει, δεν ζηλεύω. Πληγώνομαι αλλιώς. Σκέφτομαι: έτσι εύκολα γκρεμίζεται κάτι; Αν αύριο πει κάποιος άλλος κάτι για μένα, θα με ξαναζυγίσει; Θα ξαναψάξει αποδείξεις; Θα με ξανακοιτάξει σαν ξένη;
Προσπάθησε. Έκοψε επαφές με τον πατέρα του για μήνες. Ήρθε μαζί μου σε σύμβουλο. Μου λέει συχνά «δώσε μου χρόνο». Αλλά ο χρόνος δεν διορθώνει πάντα. Μερικές φορές απλώς σου μαθαίνει να ζεις με το ράγισμα.
Τον αγαπάω ακόμη. Κι αυτό κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα, όχι πιο εύκολα. Αν δεν τον αγαπούσα, θα είχα φύγει και τέλος. Τώρα όμως κάθομαι απέναντί του στο τραπέζι, τον βλέπω να ταΐζει τον γιο μας, να του σκουπίζει το στόμα, να του λέει «αγόρι μου», και σκέφτομαι πως ο ίδιος άνθρωπος δέχτηκε έστω και για λίγο ότι ίσως αυτό το παιδί δεν ήταν δικό του.
Πώς ξαναχτίζεται η ασφάλεια όταν έχει καεί το θεμέλιο;
Εσείς θα μπορούσατε να συγχωρήσετε μια τέτοια αμφιβολία ή κάτι τέτοιο δεν ξεχνιέται ποτέ πραγματικά;