«Δεν χρειάζεται να ασχολείσαι εσύ με τα λεφτά» μου είπε ο άντρας μου — και τότε κατάλαβα πόσο είχα αφήσει τη ζωή μου να μικρύνει
«Από αύριο η κάρτα σου θα μείνει σπίτι. Θα σου δίνω εγώ ό,τι χρειάζεσαι. Μην το κάνεις θέμα τώρα», μου είπε ο άντρας μου μπροστά στην κόρη μας, λες και μιλούσε για παιδί που δεν πρέπει να παίρνει χαρτζιλίκι.
Τον κοίταξα και δεν ήξερα τι να πω. Η κόρη μας κατέβασε τα μάτια στο πιάτο της. Εγώ είχα μόλις γυρίσει από το φαρμακείο, με δύο σακούλες και μια απόδειξη για τα φάρμακα της μητέρας μου.
«Δεν σου ζήτησα άδεια για να πάω φαρμακείο», του είπα.
«Δεν είπα αυτό. Αλλά έχουμε δάνειο, λογαριασμούς, τη ΔΕΗ που ήρθε πάλι αυξημένη. Εσύ δεν καταλαβαίνεις ότι δεν βγαίνουμε.»
Δεν είναι ότι δεν είχε δίκιο πως δυσκολευόμασταν. Από τότε που έκλεισε το μικρό μαγαζί όπου δούλευα στον Πειραιά, έκανα καθαριότητες σε δύο σπίτια και ό,τι άλλο έβρισκα. Εκείνος δουλεύει σε συνεργείο, αλλά τους τελευταίους μήνες είχαν πέσει οι δουλειές. Είχαμε και τη μητέρα μου, που μετά το χειρουργείο στο ισχίο χρειαζόταν βοήθεια σχεδόν κάθε μέρα.
Το λάθος μου ήταν ότι δεν του έλεγα πάντα τι έδινα. Όχι γιατί έκρυβα κάτι σοβαρό. Απλώς έπαιρνα λαχανικά για τη μητέρα μου, πλήρωνα κανένα ταξί όταν δεν μπορούσε να περπατήσει, έβαζα λίγα στην άκρη για τα ιδιαίτερα της κόρης μας. Σκεφτόμουν «θα τα καλύψω την άλλη εβδομάδα». Μόνο που η άλλη εβδομάδα δεν ερχόταν ποτέ όπως την υπολόγιζα.
Εκείνος είχε βρει στο κινητό μου μήνυμα από την αδελφή μου που έλεγε: «Σ’ ευχαριστώ που με κάλυψες πάλι». Της είχα δανείσει 150 ευρώ όταν της χάλασε το ψυγείο. Δεν του το είχα πει.
«Κι εγώ τι είμαι; Ο τελευταίος που μαθαίνει ότι φεύγουν λεφτά από το σπίτι μας;» μου φώναξε εκείνο το βράδυ.
Είχε δίκιο να θυμώσει. Αλλά από το να θυμώσει, μέχρι να αποφασίσει ότι θα κρατάει εκείνος όλους τους κωδικούς, την κάρτα και το βιβλιάριο, υπήρχε μεγάλη διαφορά.
Για δυο εβδομάδες δεν μίλησα. Μου έδινε μετρητά το πρωί, «για τα απαραίτητα». Αν περίσσευε κάτι, έπρεπε να του το επιστρέψω. Όταν του είπα ότι θέλω να πληρώσω εγώ μια εξέταση της μητέρας μου, μου απάντησε: «Θα το δούμε το βράδυ, μη δίνεις μόνη σου λεφτά.»
Ένιωθα γελοία που με πείραζε τόσο. Σκεφτόμουν ότι ίσως εγώ είχα φέρει τα πράγματα εκεί. Ότι αν ήμουν πιο οργανωμένη, αν δεν βοηθούσα την αδελφή μου χωρίς να μιλήσω, δεν θα με εμπιστευόταν λιγότερο.
Μετά ήρθε ο λογαριασμός του ΕΝΦΙΑ για το πατρικό της μητέρας μου, ένα μικρό σπίτι στην Καλαμάτα που είναι μισό δικό μου και μισό της αδελφής μου. Η μητέρα μου είχε πει να το κρατήσουμε, μήπως κάποτε το φτιάξουμε. Ο άντρας μου έλεγε χρόνια ότι είναι βάρος και πρέπει να πουληθεί.
Μια μέρα, ψάχνοντας ένα χαρτί για το ΚΕΠ, βρήκα στο συρτάρι του ένα εκτυπωμένο email από μεσίτη. Είχε στείλει φωτογραφίες του σπιτιού και ζητούσε εκτίμηση. Στο τέλος έγραφε: «Η σύζυγος είναι συνιδιοκτήτρια, αλλά θα την πείσω. Έχουμε ανάγκη ρευστότητα.»
Δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Δεν μπορούσε φυσικά να το πουλήσει χωρίς εμένα και την αδελφή μου. Αλλά το ότι μιλούσε έτσι, σαν να ήμουν ένα εμπόδιο που θα το χειριστεί, με διέλυσε.
Το βράδυ του το έδειξα.
«Δηλαδή θα με έπειθες; Πώς; Με το να μου δίνεις είκοσι ευρώ τη μέρα;»
Κάθισε στην καρέκλα και για πρώτη φορά δεν απάντησε αμέσως. Μετά είπε χαμηλά: «Φοβήθηκα. Χρωστάμε δύο δόσεις στην τράπεζα. Δεν ήθελα να σε φορτώσω, γιατί ήδη τρέχεις με τη μητέρα σου.»
«Δεν με προστάτεψες. Με έβγαλες απ’ έξω.»
«Κι εσύ με έβγαλες απ’ έξω όταν δάνεισες λεφτά στην αδελφή σου.»
Αυτό πόνεσε γιατί ήταν αλήθεια. Είχα συνηθίσει να λύνω μόνη μου τα θέματα της δικής μου οικογένειας και μετά να του ζητάω απλώς να καταλάβει. Αλλά δεν σήμαινε ότι έπρεπε εκείνος να γίνει ο διαχειριστής της ζωής μου.
Τρεις μέρες μετά πήγαμε μαζί στην τράπεζα και βάλαμε κάτω τα πάντα: δόσεις, κάρτες, οφειλές, τι μπαίνει και τι βγαίνει. Δεν πουλάμε ακόμη το σπίτι. Συμφωνήσαμε όμως να μη δανείζω ούτε ένα ευρώ χωρίς να το συζητάμε και να έχω δικό μου λογαριασμό, δική μου κάρτα και ένα μικρό ποσό κάθε μήνα που δεν θα δίνω λογαριασμό για το πού πήγε.
Δεν λύθηκαν όλα μαγικά. Ακόμα νευριάζουμε όταν έρχονται οι λογαριασμοί. Αλλά η κάρτα μου είναι στο πορτοφόλι μου. Μπορεί να ακούγεται μικρό, όμως για μένα δεν είναι.
Κατάλαβα ότι η ηρεμία που κρατούσα τόσον καιρό δεν ήταν πάντα ειρήνη. Μερικές φορές ήταν απλώς να κάνω πίσω για να μη γίνει καβγάς. Εσείς τι πιστεύετε; Πότε ένας συμβιβασμός μέσα σε έναν γάμο γίνεται απώλεια του εαυτού σου;