Κουρασμένη από την Τεμπελιά του Άντρα μου: Η Ιστορία της Ελένης και του Νίκου
«Πάλι κάθεσαι, Νίκο;» Η φωνή μου τρέμει, γεμάτη θυμό και απογοήτευση. Ο Νίκος, ο άντρας μου, κάθεται στον καναπέ με το βλέμμα κολλημένο στην τηλεόραση. Τα πιάτα στοιβάζονται στον νεροχύτη, τα παιδιά τσακώνονται στο διπλανό δωμάτιο και εγώ νιώθω πως πνίγομαι.
«Ελένη, είχα δύσκολη μέρα…» μουρμουρίζει χωρίς να με κοιτάξει. Δεν αντέχω άλλο αυτή τη φράση. Πόσες φορές την έχω ακούσει τους τελευταίους μήνες; Πόσες φορές έχω μαζέψει τα κομμάτια του σπιτιού μας μόνη μου;
Δεν ήμουν πάντα έτσι. Όταν γνωριστήκαμε, ο Νίκος ήταν γεμάτος όνειρα. Δούλευε σκληρά σε ένα μικρό συνεργείο αυτοκινήτων στον Κολωνό, γελούσε δυνατά και με έκανε να νιώθω ασφαλής. Παντρευτήκαμε ένα καλοκαίρι στην Πάρο, με φίλους και συγγενείς να μας εύχονται «να ζήσετε». Τότε πίστευα πως τίποτα δεν θα μας χωρίσει.
Τα πρώτα χρόνια ήταν όμορφα. Εγώ δούλευα περιστασιακά σε ένα φροντιστήριο αγγλικών, αλλά ο Νίκος επέμενε: «Δεν χρειάζεται να δουλεύεις τόσο πολύ, Ελένη. Εγώ θα φροντίσω για όλα.» Μου άρεσε αυτή η ασφάλεια. Τα λίγα χρήματα που έβγαζα τα ξόδευα σε βιβλία, ρούχα ή μικρές αποδράσεις με τις φίλες μου. Ο Νίκος ήταν ο στυλοβάτης μας.
Όμως, τα πράγματα άλλαξαν όταν το συνεργείο έκλεισε. Ο Νίκος έμεινε άνεργος και στην αρχή έψαχνε μανιωδώς για δουλειά. Έστελνε βιογραφικά, πήγαινε σε συνεντεύξεις, γύριζε απογοητευμένος αλλά πάντα με ελπίδα. Εγώ τότε δούλευα περισσότερο για να καλύψουμε τα έξοδα. «Θα τα καταφέρουμε», του έλεγα κάθε βράδυ.
Με τον καιρό όμως, η ελπίδα του Νίκου ξεθώριασε. Άρχισε να περνάει όλο και περισσότερο χρόνο στο σπίτι, μπροστά στην τηλεόραση ή το κινητό. Οι φίλοι του τον φώναζαν για καφέδες, αλλά εκείνος προτιμούσε να μένει μέσα. Τα παιδιά μας, η Μαρία και ο Γιάννης, άρχισαν να παραπονιούνται: «Μαμά, γιατί ο μπαμπάς δεν παίζει πια μαζί μας;» Δεν ήξερα τι να απαντήσω.
Η μητέρα μου με συμβούλευε: «Να κάνεις υπομονή, παιδί μου. Οι άντρες περνούν κρίσεις.» Η πεθερά μου όμως ήταν πιο σκληρή: «Ο γιος μου δεν ήταν ποτέ τεμπέλης! Κάτι του κάνεις εσύ!» Αυτές οι κουβέντες με πλήγωναν βαθιά. Ένιωθα μόνη απέναντι σε όλους.
Ένα βράδυ, μετά από μια ακόμα άσχημη μέρα στη δουλειά – το αφεντικό μου είχε φωνάξει γιατί άργησα να παραδώσω μια εργασία – γύρισα σπίτι και βρήκα τον Νίκο να κοιμάται στον καναπέ με τα παιδιά αφημένα στην τύχη τους. Ξέσπασα:
«Δεν αντέχω άλλο! Δεν μπορώ να τα κάνω όλα μόνη μου! Θέλω τον άντρα που παντρεύτηκα!»
Ο Νίκος ξύπνησε τρομαγμένος. Με κοίταξε σαν να έβλεπε ξένο άνθρωπο.
«Τι θες να κάνω; Δεν βρίσκω δουλειά! Δεν είμαι αρκετός για σένα;»
Τα λόγια του με χτύπησαν σαν μαχαίρι. Δεν ήθελα να τον πληγώσω, αλλά ένιωθα πως χανόμαστε κάθε μέρα και περισσότερο.
Τις επόμενες εβδομάδες η ένταση στο σπίτι μεγάλωσε. Τα παιδιά έγιναν νευρικά, εγώ έκλαιγα κρυφά στο μπάνιο και ο Νίκος απομονώθηκε ακόμα περισσότερο. Μια μέρα η Μαρία γύρισε από το σχολείο κλαμένη: «Οι φίλοι μου λένε ότι ο μπαμπάς είναι τεμπέλης…» Δεν άντεξα και ξέσπασα σε λυγμούς μπροστά της.
Άρχισα να σκέφτομαι το διαζύγιο. Η ιδέα με τρόμαζε – τι θα πει ο κόσμος; Πώς θα τα βγάλω πέρα μόνη μου; Αλλά δεν άντεχα άλλο αυτή τη ζωή.
Ένα βράδυ κάλεσα τον Νίκο να μιλήσουμε σοβαρά.
«Νίκο, πρέπει να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι. Αν δεν θες να προσπαθήσεις για εμάς, πρέπει να το πεις.»
Με κοίταξε με δάκρυα στα μάτια.
«Φοβάμαι, Ελένη… Φοβάμαι ότι απέτυχα σαν άντρας, σαν πατέρας…»
Τον αγκάλιασα σφιχτά. Για πρώτη φορά μετά από μήνες ένιωσα πως ίσως υπάρχει ελπίδα αν μιλήσουμε ανοιχτά για τους φόβους μας.
Ξεκινήσαμε μαζί συνεδρίες με έναν ψυχολόγο στη γειτονιά μας στα Πατήσια. Δεν ήταν εύκολο – οι παλιοί φίλοι του Νίκου τον κορόιδευαν: «Τι είσαι τώρα; Ψυχολόγους και χαζομάρες;» Αλλά εγώ ήμουν δίπλα του.
Σιγά-σιγά ο Νίκος άρχισε να αλλάζει. Βρήκε μια μικρή δουλειά σε ένα βενζινάδικο – όχι αυτό που ονειρευόταν, αλλά ήταν μια αρχή. Τα παιδιά χαμογέλασαν ξανά όταν είδαν τον μπαμπά τους να τους παίρνει βόλτα στο πάρκο.
Δεν είναι όλα τέλεια – υπάρχουν ακόμα μέρες που νιώθω κουρασμένη και μόνη. Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι αν άξιζε όλος αυτός ο αγώνας ή αν απλά φοβήθηκα να φύγω. Αλλά όταν βλέπω τη Μαρία και τον Γιάννη να γελούν ξανά, νιώθω πως ίσως κάναμε το σωστό.
Άραγε τι είναι πιο δύσκολο; Να φύγεις ή να μείνεις και να παλέψεις; Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου;