Ένα Παιδί στα Όνειρά μας, Βρέθηκε Εκεί που Δεν Περιμέναμε
«Γιατί πάλι αρνητικό;» ψιθύρισα, κρατώντας το τεστ εγκυμοσύνης με τρεμάμενα χέρια. Η φωνή μου έσπασε μέσα στη σιωπή του μπάνιου. Ο Νίκος στεκόταν στην πόρτα, τα μάτια του γεμάτα ανησυχία και κούραση. «Μην το παίρνεις έτσι, Μαρία. Θα τα καταφέρουμε, θα δεις.»
Αλλά δεν τον πίστευα πια. Πέντε χρόνια προσπαθούσαμε. Πέντε χρόνια γιατροί, εξετάσεις, φάρμακα που με έκαναν να νιώθω ξένη στο ίδιο μου το σώμα. Η μητέρα μου, η κυρία Ελένη, κάθε φορά που με έβλεπε, έφερνε την κουβέντα στο θέμα: «Πότε θα μας κάνετε ένα εγγονάκι; Όλα τα κορίτσια της γειτονιάς έχουν ήδη παιδιά!»
Ένιωθα πως πνιγόμουν. Η Αθήνα έξω από το παράθυρο έβραζε από ζωή, αλλά εγώ ήμουν παγιδευμένη σε έναν κύκλο απογοήτευσης. Ο Νίκος προσπαθούσε να είναι δυνατός, αλλά τα βράδια τον άκουγα να κλαίει σιγανά στο σαλόνι. Δεν τολμούσα να τον πλησιάσω. Η σχέση μας είχε γίνει μια αλυσίδα από ενοχές και σιωπές.
Μια μέρα, μετά από άλλη μια αποτυχημένη προσπάθεια εξωσωματικής, γύρισα σπίτι και βρήκα τη μητέρα μου να κάθεται με τον Νίκο στην κουζίνα. Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη.
«Δεν μπορείς να συνεχίζεις έτσι, Μαρία!» είπε η μητέρα μου αυστηρά. «Υπάρχουν και άλλοι τρόποι να γίνεις μάνα. Γιατί δεν σκέφτεστε την υιοθεσία;»
Ο Νίκος κοίταξε κάτω. Ήξερα πως δεν ήθελε να ακούσει για υιοθεσία. «Δεν είναι το ίδιο», είχε πει κάποτε. «Θέλω ένα παιδί δικό μας.»
Τσακωθήκαμε άσχημα εκείνο το βράδυ. Οι φωνές μας ακούστηκαν μέχρι τον πάνω όροφο. «Δεν αντέχω άλλο! Δεν είμαι λιγότερο γυναίκα επειδή δεν μπορώ να κάνω παιδί!» φώναξα και έκλεισα την πόρτα πίσω μου.
Περπάτησα χωρίς προορισμό στους δρόμους της Κυψέλης. Ήταν νύχτα, τα φώτα των μαγαζιών έσβηναν ένα-ένα. Κάπου κοντά στην πλατεία, άκουσα ένα κλάμα. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν γάτα, αλλά πλησιάζοντας είδα ένα μικρό κοριτσάκι, γύρω στα τέσσερα, καθισμένο σε ένα παγκάκι. Τα μάτια της ήταν κόκκινα από το κλάμα.
«Τι κάνεις εδώ μόνη σου;» ρώτησα απαλά.
Με κοίταξε φοβισμένη. «Η μαμά μου… χάθηκε.»
Ένιωσα την καρδιά μου να σφίγγεται. Κάθισα δίπλα της και της έδωσα το μπουφάν μου. «Πώς σε λένε;»
«Αγγελική.»
Πήρα το κινητό και κάλεσα την αστυνομία. Μέχρι να έρθουν, της μιλούσα για τα λουλούδια που θα φυτέψουμε μαζί όταν βρούμε τη μαμά της. Εκείνη με κοιτούσε με μεγάλα μάτια γεμάτα εμπιστοσύνη.
Όταν ήρθαν οι αστυνομικοί, κανείς δεν είχε δηλώσει εξαφάνιση για την Αγγελική. Την πήραν μαζί τους στο τμήμα και μου ζήτησαν να περάσω την επόμενη μέρα για κατάθεση.
Όλη τη νύχτα δεν κοιμήθηκα. Σκεφτόμουν τα χέρια της Αγγελικής που είχαν πιαστεί στα δικά μου, την αίσθηση ότι κάποιος με χρειαζόταν πραγματικά.
Το πρωί πήγα στο τμήμα. Η Αγγελική ήταν ακόμα εκεί, ζωγράφιζε με κάτι μαρκαδόρους που της είχαν δώσει οι αστυνομικοί.
«Δεν βρέθηκε κανείς;» ρώτησα τον αστυνόμο.
«Όχι ακόμα», απάντησε σοβαρά. «Φαίνεται πως η μητέρα της έχει μπλεξίματα… κοινωνικά προβλήματα.»
Γύρισα σπίτι με βαριά καρδιά. Ο Νίκος με περίμενε ανήσυχος.
«Πού ήσουν;»
Του τα είπα όλα. Για πρώτη φορά μετά από μήνες, με άκουσε χωρίς να διακόψει.
«Και τώρα;» ρώτησε στο τέλος.
«Δεν ξέρω… Αλλά νιώθω πως πρέπει να βοηθήσω αυτό το παιδί.»
Τις επόμενες μέρες πήγαινα κάθε πρωί στο τμήμα και καθόμουν με την Αγγελική. Της διάβαζα παραμύθια, της έφερνα γλυκά από το φούρνο της κυρίας Μαρίας στη γειτονιά. Οι αστυνομικοί άρχισαν να με κοιτούν με συμπάθεια.
Μια μέρα ο αστυνόμος με φώναξε στο γραφείο του.
«Ξέρετε… Αν θέλετε, μπορείτε να φιλοξενήσετε προσωρινά την Αγγελική μέχρι να βρεθεί λύση.»
Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά. Το είπα στον Νίκο το ίδιο βράδυ.
«Δεν ξέρω αν είμαι έτοιμος», είπε διστακτικά.
«Ούτε εγώ», απάντησα. «Αλλά ίσως αυτή είναι η ευκαιρία μας.»
Η Αγγελική ήρθε σπίτι μας την επόμενη μέρα. Στην αρχή ήταν φοβισμένη, δεν μιλούσε πολύ. Αλλά σιγά-σιγά άρχισε να γελάει, να ζωγραφίζει στον τοίχο του σαλονιού, να ζητάει αγκαλιές πριν κοιμηθεί.
Η μητέρα μου ήρθε να τη δει και έκλαψε από συγκίνηση. «Να τη φροντίσετε σαν δικό σας παιδί», είπε και με φίλησε στο μέτωπο.
Οι μέρες περνούσαν και η Αγγελική έγινε το κέντρο της ζωής μας. Ο Νίκος άλλαξε – τη διάβαζε παραμύθια το βράδυ, της μάθαινε να κάνει ποδήλατο στην πλατεία.
Ένα απόγευμα χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο αστυνόμος: «Βρέθηκε η μητέρα της Αγγελικής.»
Η καρδιά μου βούλιαξε. Η γυναίκα αυτή ήταν εξαρτημένη από ουσίες, χωρίς σταθερή δουλειά ή σπίτι. Οι κοινωνικές υπηρεσίες αποφάσισαν πως η Αγγελική θα έμενε σε ανάδοχη οικογένεια μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση.
Το βράδυ εκείνο δεν κοιμήθηκα καθόλου. Κοιτούσα την Αγγελική που κοιμόταν ήσυχα στο δωμάτιό της και ένιωθα πως θα μου ξεριζώσουν την καρδιά αν τη χάσω.
Ο Νίκος με αγκάλιασε σφιχτά.
«Μαρία… Ίσως αυτό είναι το νόημα της οικογένειας: να αγαπάς κάποιον χωρίς όρους.»
Περάσαμε εβδομάδες σε αγωνία μέχρι που μας κάλεσαν από τις κοινωνικές υπηρεσίες: «Θέλετε να γίνετε ανάδοχοι γονείς της Αγγελικής;»
Δεν χρειάστηκε δεύτερη σκέψη.
Σήμερα η Αγγελική είναι πέντε χρονών και γελάει δυνατά στην αυλή του σπιτιού μας στη Νέα Σμύρνη. Η μητέρα της προσπαθεί ακόμα να σταθεί στα πόδια της – τη βλέπουμε πότε-πότε στις επισκέψεις που επιτρέπει το κράτος.
Κοιτάζω την Αγγελική και σκέφτομαι: Μήπως τελικά η αγάπη δεν έχει αίμα αλλά επιλογή; Μήπως η οικογένεια είναι εκεί που αποφασίζεις εσύ να ριζώσεις; Εσείς τι λέτε;