«Έφυγα από τη μητέρα μου για να σωθώ, αλλά βρέθηκα σε έναν γάμο χωρίς αγάπη. Υπάρχει διέξοδος;»
«Δεν θα τα καταφέρεις ποτέ μόνη σου, Ελένη! Ποτέ!» Η φωνή της μητέρας μου αντηχεί ακόμη στ’ αυτιά μου, σαν να μην πέρασε ούτε λεπτό από εκείνο το βράδυ που έφυγα τρέχοντας από το σπίτι μας στη Νίκαια. Ήταν χειμώνας, το κρύο διαπεραστικό, κι εγώ με μια βαλίτσα στο χέρι και την καρδιά μου σφιγμένη σαν πέτρα.
Είχα μόλις κλείσει τα είκοσι δύο και κάθε μέρα στο σπίτι ήταν μια μάχη. Η μητέρα μου, η κυρία Μαρία, ήταν αυστηρή, απαιτητική, πάντα με ένα βλέμμα γεμάτο απογοήτευση. «Γιατί δεν είσαι σαν την ξαδέρφη σου τη Σοφία; Εκείνη σπουδάζει, έχει δουλειά, έχει και καλό παιδί δίπλα της!» Κάθε λέξη της ήταν μαχαίρι. Ο πατέρας μου είχε φύγει όταν ήμουν δέκα, και από τότε η μητέρα μου ξεσπούσε πάνω μου όλα της τα απωθημένα. Δεν θυμάμαι να με αγκάλιασε ποτέ, ούτε να μου είπε πως μ’ αγαπάει.
Έτσι, όταν γνώρισα τον Γιώργο στη σχολή, νόμιζα πως βρήκα το σωσίβιό μου. Ήταν ήσυχος, σοβαρός, με σταθερή δουλειά σε λογιστικό γραφείο. «Αυτός είναι για σένα», είπε η θεία μου η Κατερίνα. «Θα σε προσέχει, θα έχεις μια ήσυχη ζωή.» Και εγώ, διψασμένη για ασφάλεια και αποδοχή, δέχτηκα την πρόταση γάμου του χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ο γάμος μας έγινε γρήγορα, χωρίς πολλά πολλά. Η μητέρα μου δεν ήρθε καν στην εκκλησία – «Δεν εγκρίνω αυτόν τον γάμο», είπε ψυχρά. Εκείνη τη μέρα ένιωσα μόνη όσο ποτέ. Ο Γιώργος στεκόταν δίπλα μου αμήχανος, σχεδόν ξένος. Οι πρώτοι μήνες πέρασαν ήσυχα, σχεδόν βαρετά. Εγώ έψαχνα δουλειά, εκείνος δούλευε πολλές ώρες. Τα βράδια τρώγαμε σιωπηλοί μπροστά στην τηλεόραση.
Μια μέρα του είπα: «Γιώργο, νιώθω πως δεν επικοινωνούμε. Θέλω να μιλάμε περισσότερο.» Εκείνος σήκωσε τους ώμους. «Τι να πούμε; Όλα καλά δεν είναι; Έχουμε σπίτι, δουλειά… Τι άλλο θέλεις;»
Άρχισα να πνίγομαι ξανά. Η ασφάλεια που τόσο λαχταρούσα είχε γίνει φυλακή. Δεν υπήρχε τρυφερότητα, ούτε πάθος – μόνο μια ρουτίνα που με ρούφαγε κάθε μέρα πιο βαθιά στη μοναξιά. Οι φίλες μου είχαν απομακρυνθεί – «Τώρα είσαι παντρεμένη, έχεις άλλες προτεραιότητες», έλεγαν.
Η μητέρα μου με έπαιρνε τηλέφωνο μόνο για να με ρωτήσει αν ο Γιώργος φέρνει αρκετά χρήματα στο σπίτι ή αν σκέφτομαι να κάνω παιδί. «Μην αργήσεις πολύ, θα γεράσεις!» Κάθε φορά που έκλεινα το τηλέφωνο ένιωθα ένα βάρος στο στήθος.
Ένα βράδυ ξέσπασα στον Γιώργο: «Δεν αντέχω άλλο έτσι! Θέλω να ζήσω! Να γελάσω, να αγαπήσω…» Εκείνος με κοίταξε σαν να μην καταλάβαινε τι λέω. «Ελένη, αυτά είναι παραμύθια. Η ζωή είναι δύσκολη. Εγώ δουλεύω για να έχουμε τα βασικά. Αν δεν σου αρκεί αυτό…»
Άρχισα να ξυπνάω τα βράδια με ταχυπαλμία. Έβλεπα εφιάλτες πως ήμουν πάλι παιδί και η μητέρα μου με μάλωνε μπροστά σε όλους. Ένιωθα ότι δεν είχα διαφύγει ποτέ πραγματικά από τη σκιά της.
Μια μέρα πήγα στη θάλασσα μόνη μου. Κάθισα στην άμμο και άφησα τα δάκρυα να τρέξουν ελεύθερα. Μια άγνωστη κυρία κάθισε δίπλα μου. «Κορίτσι μου, είσαι καλά;» με ρώτησε απαλά.
«Όχι… Δεν ξέρω πώς να φύγω από τη ζωή που έχτισα μόνη μου σαν φυλακή», της απάντησα.
Με κοίταξε στα μάτια και είπε: «Η ζωή είναι μικρή για να τη ζεις χωρίς χαρά. Μην αφήνεις κανέναν – ούτε τη μάνα σου, ούτε τον άντρα σου – να σου στερεί το δικαίωμα στην ευτυχία.»
Τα λόγια της καρφώθηκαν μέσα μου. Για πρώτη φορά σκέφτηκα σοβαρά το ενδεχόμενο να φύγω – αυτή τη φορά για μένα, όχι για κάποιον άλλον.
Όταν το είπα στον Γιώργο, έγινε έξαλλος: «Τι θα πει ο κόσμος; Οι γονείς μου; Θα μας γελάει όλη η γειτονιά!»
«Δεν με νοιάζει πια ο κόσμος», του απάντησα τρέμοντας.
Η μητέρα μου όταν το έμαθε ήρθε σπίτι φουριόζα: «Είσαι αχάριστη! Πάντα ήθελες περισσότερα! Ποτέ δεν σου έφτανε τίποτα!»
«Ίσως γιατί ποτέ δεν ένιωσα ότι αξίζω κάτι καλό», της φώναξα κλαίγοντας.
Έφυγα από το σπίτι με μια μικρή βαλίτσα – πάλι – και πήγα σε μια φίλη που είχα χρόνια να δω. Εκείνη με αγκάλιασε χωρίς ερωτήσεις.
Τώρα μένω μόνη σε ένα μικρό διαμέρισμα στα Πετράλωνα. Δουλεύω σε ένα βιβλιοπωλείο και κάθε μέρα προσπαθώ να μάθω να αγαπάω τον εαυτό μου από την αρχή. Δεν είναι εύκολο – οι φωνές του παρελθόντος με κυνηγούν ακόμα.
Κάποιες φορές αναρωτιέμαι αν έκανα καλά που τα άφησα όλα πίσω. Αν θα βρω ποτέ την αγάπη που τόσο λαχταρώ – πρώτα μέσα μου και μετά στους άλλους.
Αλλά κάθε φορά που περπατάω μόνη στην πόλη και νιώθω τον αέρα στο πρόσωπό μου, θυμάμαι εκείνη τη γυναίκα στην παραλία και τα λόγια της: «Η ζωή είναι μικρή για να τη ζεις χωρίς χαρά.»
Άραγε αξίζει να παλέψουμε για τον εαυτό μας ακόμα κι όταν όλοι γύρω μας μας λένε το αντίθετο; Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου;