Ο άντρας μου με ξέχασε για την οικογένεια του αδερφού του – Είμαι εγωίστρια που δεν αντέχω άλλο;
«Πάλι φεύγεις;» Η φωνή μου βγήκε πιο ψιθυριστή απ’ όσο ήθελα, αλλά ο Νίκος ούτε που γύρισε να με κοιτάξει. Έβαλε βιαστικά το μπουφάν του, έψαξε τα κλειδιά πάνω στο τραπέζι και μουρμούρισε: «Η Μαρία δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνη της με τα παιδιά. Πρέπει να πάω.»
Έμεινα να τον κοιτάζω καθώς έκλεινε την πόρτα πίσω του. Η σιωπή που ακολούθησε ήταν τόσο βαριά, που σχεδόν με πλάκωσε. Τα παιδιά μας, η Ελένη και ο Γιώργος, έπαιζαν στο δωμάτιό τους, αλλά εγώ ένιωθα πως το σπίτι είχε αδειάσει από ζωή. Από τότε που ο αδερφός του Νίκου, ο Στέλιος, σκοτώθηκε σε εκείνο το τροχαίο στη Συγγρού, τίποτα δεν ήταν ίδιο.
Στην αρχή τον καταλάβαινα. Ο πόνος ήταν φρέσκος, η Μαρία –η νύφη μου– είχε μείνει μόνη με δύο μικρά παιδιά. Ο Νίκος ένιωθε υποχρέωση να σταθεί δίπλα τους. Αλλά οι μέρες έγιναν εβδομάδες, οι εβδομάδες μήνες. Κάθε μέρα το ίδιο: δουλειά, μετά κατευθείαν στο σπίτι της Μαρίας. Ερχόταν αργά το βράδυ, κουρασμένος, σχεδόν ξένος.
«Μαμά, πότε θα φάμε όλοι μαζί;» με ρώτησε μια μέρα η Ελένη. Της χαμογέλασα αμήχανα. «Όταν μπορέσει ο μπαμπάς, αγάπη μου.» Δεν ήξερα τι άλλο να πω.
Τα βράδια ξαπλώνω δίπλα του και νιώθω πως υπάρχει ένα αόρατο τείχος ανάμεσά μας. Δεν μιλάμε πια για εμάς, για τα όνειρά μας, για τα παιδιά μας. Όλα περιστρέφονται γύρω από τη Μαρία και τα ανίψια. «Η Μαρία δεν έχει κανέναν», «Τα παιδιά του Στέλιου είναι μικρά», «Δεν μπορώ να τους αφήσω μόνους». Κι εγώ; Εμείς;
Μια μέρα τόλμησα να του μιλήσω. Περίμενα να γυρίσει – ήταν σχεδόν μεσάνυχτα. Κάθισε βαριά στην καρέκλα της κουζίνας.
«Νίκο…» ξεκίνησα διστακτικά. «Νιώθω πως μας έχεις ξεχάσει. Τα παιδιά σε χρειάζονται… κι εγώ.»
Με κοίταξε σαν να μην καταλάβαινε τι λέω. «Δεν καταλαβαίνεις; Η Μαρία είναι μόνη της! Πώς μπορείς να είσαι τόσο εγωίστρια;»
Τα λόγια του με χτύπησαν σαν χαστούκι. Εγωίστρια; Εγώ που κρατάω το σπίτι, τα παιδιά, που προσπαθώ να μην καταρρεύσω μπροστά τους; Που κάθε βράδυ προσεύχομαι να γυρίσει ο άντρας μου πίσω σε εμάς;
Τις επόμενες μέρες προσπάθησα να μην δείχνω τη στενοχώρια μου. Έκανα ό,τι μπορούσα για να κρατήσω τις ισορροπίες. Αλλά μέσα μου έβραζα. Η μάνα μου με πήρε τηλέφωνο.
«Τι έχεις, κορίτσι μου; Η φωνή σου είναι σβησμένη.»
«Τίποτα, μαμά… Ο Νίκος είναι συνέχεια στη Μαρία.»
«Καλά κάνει το παιδί, αλλά κι εσύ έχεις ανάγκες! Μην αφήνεις τον εαυτό σου στην άκρη.»
Τα λόγια της με ανακούφισαν λίγο, αλλά η ενοχή δεν έφευγε. Μήπως όντως ήμουν εγωίστρια; Μήπως έπρεπε να δείξω περισσότερη κατανόηση;
Ένα απόγευμα πήγα κι εγώ στο σπίτι της Μαρίας χωρίς να ειδοποιήσω κανέναν. Ήθελα να δω τι γίνεται εκεί. Η Μαρία άνοιξε την πόρτα με μάτια πρησμένα από το κλάμα.
«Συγγνώμη που ήρθα απρόσκλητη…» ψιθύρισα.
Με αγκάλιασε σφιχτά. «Δεν αντέχω άλλο… Ο Νίκος προσπαθεί πολύ, αλλά δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον Στέλιο.»
Καθίσαμε στην κουζίνα της και μιλήσαμε για ώρες. Μου είπε πόσο μόνη νιώθει, πόσο δύσκολο είναι να μεγαλώνεις δύο παιδιά χωρίς πατέρα. Κατάλαβα τον πόνο της – αλλά κατάλαβα και τον δικό μου.
Όταν γύρισα σπίτι, ο Νίκος ήταν ήδη εκεί. Με κοίταξε έκπληκτος.
«Πού ήσουν;»
«Στη Μαρία.»
Σιώπησε για λίγο.
«Είναι δύσκολα για όλους μας», είπε τελικά.
«Το ξέρω», απάντησα ήρεμα. «Αλλά κι εμείς υπάρχουμε.»
Εκείνο το βράδυ κοιμηθήκαμε πλάτη με πλάτη. Σκεφτόμουν πως ίσως δεν υπάρχει σωστή απάντηση σε αυτό που ζούμε. Ίσως όλοι πονάμε με τον δικό μας τρόπο.
Τις επόμενες μέρες προσπάθησα να μιλήσω περισσότερο στον Νίκο για τα δικά μας παιδιά, για τις ανάγκες τους – και τις δικές μου. Εκείνος άρχισε σιγά-σιγά να επιστρέφει περισσότερο στο σπίτι, αλλά η απόσταση παρέμενε.
Μια Κυριακή πρωί, η Ελένη ήρθε στο κρεβάτι μας.
«Μπαμπά, θα παίξεις μαζί μας σήμερα;»
Ο Νίκος την κοίταξε και χαμογέλασε αμήχανα.
«Θα προσπαθήσω, μικρή μου.»
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως τίποτα δεν θα είναι όπως πριν – αλλά ίσως μπορούμε να βρούμε μια νέα ισορροπία.
Κάποιες φορές αναρωτιέμαι: Είναι εγωισμός να ζητάς αγάπη και προσοχή όταν όλοι γύρω σου πονάνε; Ή μήπως είναι ανθρώπινο; Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου;