Η οικογένειά μου με έβλεπε σαν πορτοφόλι – μέχρι που με τον Νίκο τους δώσαμε ένα μάθημα που δεν θα ξεχάσουν ποτέ
«Πάλι ήρθαν;» ρώτησε ο Νίκος, κοιτάζοντας από το παράθυρο το ασημί αυτοκίνητο του θείου μου που πάρκαρε μπροστά στην αυλή. Η φωνή του ήταν χαμηλή, αλλά γεμάτη ένταση. Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται. Δεν είχα απαντήσεις πια. Ήξερα μόνο πως το καλοκαίρι μας είχε χαθεί μέσα σε φωνές, απαιτήσεις και άπειρα ταψιά με παστίτσιο που έπρεπε να ετοιμάζω για τους «επισκέπτες» μας.
«Ελένη, δεν γίνεται άλλο αυτό», είπε ο Νίκος, όταν έκλεισε η πόρτα πίσω από τη θεία Μαρία και τα τρία της παιδιά. «Το σπίτι μας έχει γίνει ξενώνας. Δεν μπορώ να κάνω ούτε ένα μπάνιο στην πισίνα χωρίς να ακούω φωνές ή να σκοντάφτω σε φουσκωτά.»
Έσκυψα το κεφάλι. Ήξερα πως είχε δίκιο. Από τότε που αγοράσαμε το εξοχικό στο Λουτράκι, όλοι οι συγγενείς – από τον θείο Γιώργο μέχρι την ξαδέρφη Σοφία – είχαν βρει ευκαιρία να περνούν τα σαββατοκύριακα τους σε εμάς. Στην αρχή το έβρισκα χαριτωμένο. «Οικογένεια είμαστε», έλεγα στον εαυτό μου. Αλλά όσο περνούσαν οι μήνες, η κατάσταση ξέφευγε.
«Ελένη, πού είναι τα καθαρά σεντόνια;» φώναξε η θεία Μαρία από τον πάνω όροφο.
«Στο ντουλάπι δεξιά!» απάντησα, προσπαθώντας να κρύψω τον εκνευρισμό μου.
Ο Νίκος με πλησίασε και έβαλε το χέρι του στον ώμο μου. «Δεν είσαι υπηρέτρια κανενός. Το ξέρεις αυτό, έτσι;»
Τον κοίταξα στα μάτια και για πρώτη φορά ένιωσα να πνίγομαι από θυμό. Όλα αυτά τα χρόνια ήμουν η «καλή κόρη», η «υπομονετική ανιψιά», αυτή που πάντα βοηθούσε, που πάντα έδινε. Κανείς δεν αναρωτήθηκε ποτέ αν κουράζομαι, αν έχω ανάγκη από ησυχία ή αν θέλω απλώς να περάσω ένα σαββατοκύριακο μόνη με τον άντρα μου.
Το ίδιο βράδυ, όταν όλοι είχαν πέσει για ύπνο, κάθισα με τον Νίκο στη βεράντα. Η θάλασσα άστραφτε στο βάθος και ο αέρας μύριζε γιασεμί.
«Πρέπει να κάνουμε κάτι», του είπα χαμηλόφωνα.
«Σκέφτηκα κάτι», απάντησε εκείνος. «Αλλά δεν ξέρω αν θα το αντέξεις.»
«Πες μου.»
«Να τους πούμε ότι το σπίτι θα κλείσει για ανακαίνιση. Και να μην ανοίξουμε σε κανέναν για ένα μήνα.»
Τον κοίταξα σαστισμένη. Ήταν τόσο απλό και τόσο δύσκολο ταυτόχρονα. Πώς θα το έλεγα στη μάνα μου; Στον πατέρα μου; Θα θύμωναν, θα με έλεγαν αχάριστη.
Την επόμενη μέρα, όταν μαζεύτηκαν όλοι γύρω από το τραπέζι για πρωινό, πήρα μια βαθιά ανάσα.
«Θέλω να σας πω κάτι», ξεκίνησα. Όλοι γύρισαν και με κοίταξαν – άλλοι με ενδιαφέρον, άλλοι με αδιαφορία.
«Με τον Νίκο αποφασίσαμε να κάνουμε κάποιες αλλαγές στο σπίτι. Θα χρειαστεί να κλείσουμε για λίγο, για ανακαίνιση.»
Η θεία Μαρία άφησε κάτω το κουτάλι της. «Μα τώρα που ξεκινάει ο Αύγουστος;»
Ο θείος Γιώργος αναστέναξε. «Και πού θα πάμε εμείς;»
Η μάνα μου με κοίταξε με βλέμμα πληγωμένο. «Ελένη μου, δεν μας θέλεις πια;»
Ένιωσα τα μάτια μου να βουρκώνουν. Δεν ήταν εύκολο. Αλλά έπρεπε να το κάνω.
«Σας αγαπάω όλους», είπα όσο πιο ήρεμα μπορούσα. «Αλλά χρειάζομαι κι εγώ λίγο χρόνο για μένα και τον Νίκο.»
Η ατμόσφαιρα πάγωσε. Κανείς δεν μιλούσε για λίγα δευτερόλεπτα που μου φάνηκαν αιώνες.
Το ίδιο βράδυ, όταν έφυγαν όλοι – άλλοι θυμωμένοι, άλλοι προσβεβλημένοι – ένιωσα ένα βάρος να φεύγει από πάνω μου. Ο Νίκος με αγκάλιασε σφιχτά.
«Επιτέλους μόνοι μας», ψιθύρισε.
Τις επόμενες μέρες το τηλέφωνο δεν σταμάτησε να χτυπάει. Η μάνα μου έκλαιγε στο ακουστικό: «Πώς μπόρεσες; Εμείς σε μεγαλώσαμε!» Ο πατέρας μου δεν μιλούσε καν – μόνο βαριά αναστεναγμούς άκουγα όταν απαντούσα.
Η ξαδέρφη Σοφία έγραψε στο Facebook: «Κάποιοι άνθρωποι ξεχνάνε από πού ξεκίνησαν μόλις αποκτήσουν πισίνα.» Τα σχόλια από κάτω ήταν δηλητηριώδη.
Έκλαιγα τα βράδια στο μαξιλάρι μου, αλλά ο Νίκος ήταν πάντα εκεί.
«Δεν είσαι κακιά», μου έλεγε. «Απλώς έμαθες να λες όχι.»
Μετά από δύο εβδομάδες σιωπής, η μητέρα μου ήρθε απροειδοποίητα στο σπίτι μας στην Αθήνα.
«Θέλω να μιλήσουμε», είπε αυστηρά.
Καθίσαμε στην κουζίνα. Τα χέρια της έτρεμαν.
«Δεν καταλαβαίνεις πόσο μας πλήγωσες», είπε. «Όλη μας τη ζωή σε στηρίζαμε.»
«Κι εγώ σας στηρίζω», απάντησα ήρεμα. «Αλλά δεν μπορώ να ζω μόνο για τους άλλους.»
Έκλαψε. Έκλαψα κι εγώ. Για πρώτη φορά όμως δεν υποχώρησα.
Οι εβδομάδες πέρασαν. Σιγά-σιγά οι συγγενείς άρχισαν να αποδέχονται τα νέα όρια – άλλοι με δυσκολία, άλλοι με πείσμα. Η θεία Μαρία σταμάτησε να τηλεφωνεί κάθε μέρα. Ο θείος Γιώργος βρήκε άλλο εξοχικό για τις διακοπές του.
Έμεινα εγώ και ο Νίκος – και μια νέα αίσθηση ελευθερίας που δεν είχα νιώσει ποτέ ξανά στη ζωή μου.
Κάποιες φορές ακόμα νιώθω τύψεις. Αλλά μετά σκέφτομαι: Αν δεν βάλεις όρια στους ανθρώπους που αγαπάς, πώς θα σε αγαπήσουν πραγματικά;
Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου; Είναι εγωισμός να ζητάς χώρο για τον εαυτό σου ή είναι ανάγκη;