Όλοι το ήξεραν εκτός από εμένα: Η προδοσία που με διέλυσε
«Πώς μπόρεσες, Νίκο; Πώς;» Η φωνή μου έσπασε, τα χέρια μου έτρεμαν καθώς κρατούσα το κινητό με τα μηνύματα που μόλις είχα διαβάσει. Ο Νίκος στεκόταν απέναντί μου, με το κεφάλι σκυμμένο, τα μάτια του γεμάτα ενοχή. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτός ο άνθρωπος, ο άντρας μου, το στήριγμά μου, είχε γίνει ξένος μέσα σε μια νύχτα.
«Άννα, σε παρακαλώ… Δεν ήθελα να σε πληγώσω. Ήταν ένα λάθος, μια στιγμή αδυναμίας…»
«Μια στιγμή; Τρεις μήνες, Νίκο! Τρεις μήνες με κορόιδευες, ενώ όλοι γύρω μας το ήξεραν! Η Ελένη, η Μαρία, ακόμα και ο πατέρας σου! Μόνο εγώ ήμουν στο σκοτάδι;»
Η φωνή μου αντηχούσε στο μικρό μας διαμέρισμα στην Καλλιθέα. Τα παιδιά ήταν στης μητέρας μου, ευτυχώς. Δεν ήθελα να δουν τη μάνα τους έτσι, διαλυμένη, να ουρλιάζει και να κλαίει ταυτόχρονα. Ένιωθα το πάτωμα να φεύγει κάτω από τα πόδια μου. Όλη μου η ζωή, τα όνειρα, οι θυσίες, όλα γκρεμίζονταν με μια αλήθεια που με βρήκε τελευταία.
«Άννα, σ’ αγαπάω. Δεν σημαίνει τίποτα αυτή η γυναίκα για μένα. Ήταν… δεν ξέρω… Ήμουν χαμένος, πιεσμένος στη δουλειά…»
Γέλασα πικρά. «Πιεσμένος; Όλοι είμαστε πιεσμένοι, Νίκο! Δεν πήγα όμως με τον πρώτο που μου χαμογέλασε στο γραφείο!»
Ένιωθα τα μάτια μου να καίνε. Θυμήθηκα όλες εκείνες τις φορές που αργούσε να γυρίσει, που μύριζε ένα άρωμα που δεν ήταν δικό μου, που έλεγε πως είχε «meeting» και δεν απαντούσε στα μηνύματά μου. Πόσο ανόητη ήμουν; Πόσο τυφλή;
Το τηλέφωνο χτύπησε. Ήταν η μητέρα μου. «Άννα μου, όλα καλά; Τα παιδιά είναι ήσυχα. Να τα κρατήσω κι απόψε;»
«Ναι, μαμά… Σε παρακαλώ, κράτα τα. Θα σε πάρω αργότερα.» Δεν ήθελα να μιλήσω. Δεν ήθελα να ακούσω τη φωνή της γεμάτη ανησυχία. Ήξερε; Μήπως ήξεραν όλοι εκτός από εμένα;
Ο Νίκος κάθισε στον καναπέ, το πρόσωπό του θαμπό από τα δάκρυα. «Άννα, σε παρακαλώ, δώσε μου μια ευκαιρία. Για τα παιδιά μας, για εμάς…»
«Για τα παιδιά; Τι παράδειγμα θα τους δώσουμε; Ότι η προδοσία συγχωρείται; Ότι η μάνα τους πρέπει να καταπίνει τα πάντα για να μη διαλυθεί η οικογένεια;»
Σηκώθηκα και πήγα στο μπαλκόνι. Η Αθήνα απλωνόταν μπροστά μου, φωτισμένη, αδιάφορη για τον πόνο μου. Θυμήθηκα τα καλοκαίρια στο χωριό, όταν ήμασταν ακόμα φοιτητές, όταν ο Νίκος μου έλεγε πως θα είμαστε πάντα μαζί, ό,τι κι αν γίνει. Πού πήγε αυτή η υπόσχεση;
Το μυαλό μου γύριζε. Θυμήθηκα τη Μαρία, τη φίλη μου από τη δουλειά, που με κοιτούσε περίεργα τις τελευταίες εβδομάδες. Την Ελένη, που απέφευγε να με συναντήσει για καφέ. Όλοι κάτι ήξεραν. Όλοι με λυπόντουσαν, αλλά κανείς δεν μου είπε τίποτα. Γιατί; Από φόβο; Από ντροπή; Ή μήπως επειδή πίστευαν πως δεν θα άντεχα την αλήθεια;
Ο Νίκος σηκώθηκε και ήρθε κοντά μου. «Άννα, σε ικετεύω. Δεν θέλω να σε χάσω. Ήμουν ηλίθιος. Ήταν η Σοφία, η καινούρια στο λογιστήριο. Δεν ξέρω πώς έγινε…»
«Ξέρεις πολύ καλά πώς έγινε, Νίκο. Κάθε βράδυ που έλεγες πως δουλεύεις ως αργά, κάθε φορά που με άφηνες μόνη με τα παιδιά, κάθε φορά που έβρισκες δικαιολογίες για να μην έρθεις στα γενέθλια της μικρής… Όλα ήταν ψέματα.»
Έκλαιγα πια ανοιχτά. Δεν με ένοιαζε αν με έβλεπε. Δεν με ένοιαζε τίποτα. Ήθελα να ουρλιάξω, να σπάσω τα πάντα, να φύγω μακριά. Αλλά πού να πάω; Το σπίτι ήταν δικό μας, τα παιδιά μας, η ζωή μας μπλεγμένη σαν κουβάρι.
Τις επόμενες μέρες, το σπίτι ήταν βουβό. Ο Νίκος έμενε στο πατρικό του, εγώ με τα παιδιά. Η μητέρα μου ερχόταν κάθε μέρα, προσπαθούσε να με στηρίξει, αλλά έβλεπα στα μάτια της τη λύπη. «Άννα μου, οι άντρες κάνουν λάθη… Μην διαλύσεις το σπίτι σου για μια στιγμή αδυναμίας.»
«Μαμά, δεν ήταν μια στιγμή. Ήταν ψέματα, ήταν προδοσία. Πώς να τον κοιτάξω ξανά στα μάτια;»
Η μικρή μου, η Μαρίνα, με ρώτησε ένα βράδυ: «Μαμά, γιατί δεν έρχεται ο μπαμπάς σπίτι;» Τι να της πω; Ότι ο μπαμπάς πρόδωσε τη μαμά; Ότι όλα όσα ξέραμε ήταν ψέματα;
Στη δουλειά, τα βλέμματα ήταν χειρότερα από μαχαίρια. Η Σοφία απέφευγε να με κοιτάξει. Οι υπόλοιποι ψιθύριζαν πίσω από την πλάτη μου. Ένιωθα σαν να φοράω μια ταμπέλα: «Η απατημένη». Δεν άντεχα άλλο. Ήθελα να φύγω, να εξαφανιστώ.
Ένα βράδυ, ο Νίκος ήρθε στο σπίτι. Είχε φέρει λουλούδια. «Άννα, σε παρακαλώ, μίλα μου. Δεν αντέχω άλλο μακριά σου. Έκανα λάθος, το ξέρω. Αλλά σ’ αγαπάω. Θέλω να προσπαθήσουμε ξανά.»
Τον κοίταξα. Έβλεπα τον άνθρωπο που αγάπησα, αλλά και τον ξένο που με πρόδωσε. «Νίκο, δεν ξέρω αν μπορώ να σε συγχωρήσω. Δεν ξέρω αν μπορώ να σε ξαναεμπιστευτώ. Όλοι το ήξεραν, μόνο εγώ όχι. Ντρέπομαι να σε δεχτώ πίσω. Ντρέπομαι για μένα, για τα παιδιά μας, για όσα έγιναν.»
Έμεινε σιωπηλός. Τα μάτια του γεμάτα δάκρυα. «Άννα, σε παρακαλώ…»
«Δεν ξέρω, Νίκο. Θέλω χρόνο. Θέλω να βρω ξανά τον εαυτό μου. Δεν μπορώ να κάνω σαν να μην έγινε τίποτα. Δεν είμαι αυτή η γυναίκα.»
Τις νύχτες ξαγρυπνούσα. Σκεφτόμουν τα πάντα. Τις στιγμές μας, τα γέλια, τα όνειρα, τις υποσχέσεις. Και μετά, το ψέμα, την προδοσία, τη μοναξιά. Μπορεί να γιατρευτεί μια καρδιά που έσπασε τόσο δυνατά; Μπορεί να ξαναχτιστεί η εμπιστοσύνη όταν όλα γύρω σου είναι στάχτη;
Κάποιες μέρες νιώθω δυνατή. Άλλες, λυγίζω. Τα παιδιά με ρωτούν, οι φίλοι με αποφεύγουν, η μητέρα μου με πιέζει να συγχωρήσω. Αλλά εγώ; Εγώ τι θέλω; Θέλω να ξαναβρώ τη χαρά, να μην φοβάμαι, να μην ντρέπομαι. Θέλω να είμαι ελεύθερη από το βάρος της προδοσίας.
Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και αναρωτιέμαι: Αν συγχωρήσω, θα είμαι ποτέ ξανά η ίδια; Ή μήπως πρέπει να μάθω να ζω με τις πληγές μου και να προχωρήσω μπροστά; Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου; Θα συγχωρούσατε ή θα φεύγατε;