Όταν νόμιζα πως στα εξήντα ξεκινά το παραμύθι, αλλά ανακάλυψα την πικρή αλήθεια
«Μαμά, τι κάνεις; Πώς μπορείς να το κάνεις αυτό στον μπαμπά;»
Η φωνή της κόρης μου, της Μαρίας, αντηχεί ακόμα στ’ αυτιά μου. Ήταν ένα βράδυ του Οκτώβρη, όταν της ανακοίνωσα πως θα παντρευτώ ξανά. Στα εξήντα μου. Μετά από τριάντα πέντε χρόνια γάμου με τον Παναγιώτη, που έφυγε από τη ζωή πριν τρία χρόνια, νόμιζα πως είχα δικαίωμα στη χαρά. Πως είχα δικαίωμα να ξαναζήσω.
«Μαρία, δεν προδίδω κανέναν. Ο πατέρας σου δεν είναι πια εδώ…» ψιθύρισα, αλλά εκείνη είχε ήδη κλείσει το τηλέφωνο. Έμεινα να κοιτάζω το κινητό με δάκρυα στα μάτια. Στο σπίτι επικρατούσε σιωπή. Μόνο το τικ-τακ του ρολογιού ακουγόταν, σαν να μετρούσε τα λεπτά της μοναξιάς μου.
Τον Ηλία τον γνώρισα στο καφενείο του χωριού. Ήταν χήρος κι εκείνος, με δυο παιδιά στην Αθήνα που σπάνια τον επισκέπτονταν. Μιλούσαμε ώρες για τα παλιά, για τα παιδιά μας, για τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Ένιωσα πως κάποιος με καταλαβαίνει ξανά. Πως δεν είμαι αόρατη.
Όταν μου πρότεινε να παντρευτούμε, ένιωσα σαν κορίτσι. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, τα χέρια μου έτρεμαν. «Είσαι σίγουρη;» με ρώτησε μια μέρα η φίλη μου η Ελένη. «Στα εξήντα σου; Τι θα πει ο κόσμος;»
«Δεν με νοιάζει ο κόσμος, Ελένη. Με νοιάζει να μην πεθάνω μόνη.»
Ο γάμος έγινε σε στενό κύκλο. Η Μαρία δεν ήρθε. Ο γιος μου, ο Νίκος, στάθηκε δίπλα μου αμήχανος, με βλέμμα χαμένο. «Μαμά, αν αυτό σε κάνει ευτυχισμένη…» είπε μόνο.
Τις πρώτες εβδομάδες όλα έμοιαζαν καινούρια. Ο Ηλίας ήταν τρυφερός, μαγείρευε για μένα, γελούσαμε μαζί. Όμως σιγά-σιγά άρχισαν οι σκιές. Τα βράδια καθόταν σιωπηλός μπροστά στην τηλεόραση, με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι. Δεν μιλούσε πολύ. Κάποιες φορές τον έπιανα να κοιτάζει φωτογραφίες της πρώτης του γυναίκας και να δακρύζει.
«Ηλία, είσαι καλά;»
«Καλά είμαι… απλώς σκέφτομαι.»
Άρχισα να νιώθω ξένη μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Τα παιδιά του ήρθαν ένα Σάββατο και με κοίταξαν με καχυποψία.
«Εσείς τι θέλετε από τον πατέρα μας;» με ρώτησε η κόρη του, η Σοφία.
«Τίποτα… μόνο συντροφιά.»
Δεν με πίστεψαν ποτέ. Άρχισαν να τηλεφωνούν στον Ηλία κάθε μέρα, να του λένε για κληρονομιές και σπίτια. Εκείνος άλλαξε. Έγινε νευρικός, απόμακρος.
Ένα βράδυ τσακωθήκαμε άσχημα.
«Γιατί παντρεύτηκες εμένα; Για τα λεφτά;» φώναξε.
«Τι λες τώρα; Εγώ δεν έχω τίποτα! Εσύ έχεις το σπίτι σου κι εγώ το δικό μου!»
«Έτσι λένε όλοι… μέχρι να πεθάνω!»
Έκλαψα πολύ εκείνο το βράδυ. Ένιωσα προδομένη από τον ίδιο μου τον εαυτό. Πού ήταν το παραμύθι που περίμενα; Πού ήταν η αγάπη που νόμιζα πως βρήκα;
Η Μαρία δεν μου μιλούσε ακόμα. Ο Νίκος ερχόταν αραιά και που, πάντα βιαστικός. Οι φίλες μου απομακρύνθηκαν σιγά-σιγά – άλλες από ζήλια, άλλες γιατί δεν ήθελαν να μπλέξουν σε «ξένα σπίτια».
Άρχισα να περπατάω μόνη στην παραλία τα απογεύματα. Κάθε κύμα που έσκαγε στα βότσαλα ήταν σαν χτύπος στην καρδιά μου. Αναρωτιόμουν αν έκανα λάθος που τόλμησα να ελπίσω ξανά.
Μια μέρα βρήκα τον Ηλία να μιλάει στο τηλέφωνο ψιθυριστά.
«Όχι ακόμα… θα δούμε… ναι, θα το κανονίσουμε.»
Όταν με είδε, έκλεισε βιαστικά το τηλέφωνο.
«Με ποιον μιλούσες;»
«Με τη Σοφία… έχει προβλήματα στη δουλειά.»
Δεν τον πίστεψα. Από εκείνη τη μέρα άρχισα να φοβάμαι μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.
Τα βράδια ξυπνούσα ιδρωμένη από εφιάλτες: έβλεπα τον Παναγιώτη να με κοιτάζει αυστηρά, την κόρη μου να φεύγει μακριά, τον Ηλία να εξαφανίζεται μέσα στη θάλασσα.
Μια Κυριακή πρωί αποφάσισα να πάω στην εκκλησία. Προσευχήθηκα να βρω δύναμη – όχι για να σώσω τον γάμο μου, αλλά για να σώσω εμένα.
Όταν γύρισα σπίτι, ο Ηλίας είχε φύγει χωρίς να πει λέξη. Βρήκα ένα σημείωμα στο τραπέζι:
«Δεν μπορώ άλλο. Συγγνώμη.»
Έμεινα μόνη ξανά. Αυτή τη φορά όμως δεν έκλαψα. Κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και είδα μια γυναίκα κουρασμένη αλλά ζωντανή.
Την επόμενη μέρα τηλεφώνησα στη Μαρία.
«Κόρη μου… συγγνώμη αν σε πλήγωσα.»
Σιωπή στην άλλη άκρη της γραμμής.
«Μαμά… φοβήθηκα ότι θα σε χάσω κι εσένα.»
Κλάψαμε μαζί στο τηλέφωνο για πρώτη φορά μετά από μήνες.
Σήμερα ζω μόνη στο παλιό μας σπίτι. Δεν έχω παραμύθι – έχω όμως την αλήθεια μου και τα παιδιά μου κοντά μου ξανά. Καμιά φορά αναρωτιέμαι: αξίζει τελικά να κυνηγάμε τα όνειρα στα γεράματα ή πρέπει απλώς να συμφιλιωθούμε με όσα έχουμε; Εσείς τι λέτε;