Όλη μου τη ζωή την αφιέρωσα στην οικογένειά μου, χωρίς να φαντάζομαι ότι υπήρχε κάτι άλλο πέρα από το μικρό μας χωριό στην Ηλεία. Μόνο όταν τα παιδιά μου μεγάλωσαν και έφυγαν, άρχισα να αναρωτιέμαι τι έχασα όλα αυτά τα χρόνια. Αυτή είναι η ιστορία της αφύπνισής μου, γεμάτη εσωτερικές συγκρούσεις, οικογενειακές εντάσεις και μια αργοπορημένη αναζήτηση νοήματος.

Από παιδί ήμουν πάντα το καλό παιδί, εκείνη που όλοι ζητούσαν βοήθεια και ποτέ δεν έλεγε όχι. Μέσα από τις σχέσεις μου με την οικογένεια, τους φίλους και τους συναδέλφους, έμαθα με τον δύσκολο τρόπο πως η υπερβολική καλοσύνη μπορεί να γίνει παγίδα. Σήμερα, αναρωτιέμαι αν τελικά αξίζει να είσαι πάντα τόσο καλός, όταν το τίμημα είναι η ίδια σου η ψυχή.