Από την πρώτη στιγμή που γνώρισα τον Ανδρέα, ήξερα πως ερχόμασταν από διαφορετικούς κόσμους. Η αγάπη μας όμως ήταν αρκετή για να γεφυρώσει κάθε χάσμα. Τώρα, με το παιδί μας να μεγαλώνει και τα όνειρά μας για ένα σπίτι να σκοντάφτουν στη σκληρή άρνηση των πλούσιων γονιών του, νιώθω προδομένη και γεμάτη ερωτήματα για το τι σημαίνει πραγματικά οικογένεια.

Δέκα χρόνια χτίζαμε με τον Μανώλη το σπίτι μας, πέτρα-πέτρα, στην άκρη του χωριού. Όταν ο γιος μας, ο Νίκος, επέστρεψε ξαφνικά από την Αθήνα με μια πρόταση που θα άλλαζε τα πάντα, η ζωή μας ανατράπηκε. Τώρα, αναρωτιέμαι αν τα όνειρα ανήκουν σ’ αυτούς που τα χτίζουν ή σ’ αυτούς που τα συνεχίζουν.

Τριάντα χρόνια γάμου, μια ζωή γεμάτη αναμνήσεις, και μια επέτειος που περίμενα με λαχτάρα. Όμως, τα παιδιά μας, η Μαρία και ο Νίκος, δεν εμφανίστηκαν ούτε απάντησαν στα μηνύματά μας. Εκείνο το βράδυ, η σιωπή τους αντήχησε πιο δυνατά από κάθε γιορτή.