Ένα απλό Σάββατο πρωί στο σούπερ μάρκετ μετατράπηκε σε εφιάλτη για μένα, όταν μια παρεξήγηση με έφερε στο επίκεντρο της προσοχής και της ντροπής. Τα βλέμματα των ανθρώπων, η άφιξη της αστυνομίας και του ασθενοφόρου, με έκαναν να νιώσω πόσο εύκολα μπορεί να χαθεί η αξιοπρέπεια ενός ηλικιωμένου στην Ελλάδα. Αυτή είναι η ιστορία μου για το πώς πάλεψα με τις προκαταλήψεις και διεκδίκησα το δικαίωμά μου να με σέβονται.
Σε ένα ήσυχο απόγευμα στο ΚΑΠΗ της γειτονιάς, βρέθηκα αντιμέτωπη με τη δική μου αλήθεια για τη μοναξιά και το νόημα της ζωής. Μέσα από τις αναμνήσεις, τις συγκρούσεις με την οικογένειά μου και τις προσδοκίες της κοινωνίας, ανακάλυψα πως η απουσία παιδιών δεν είναι η αιτία της μοναξιάς μου. Η ιστορία μου είναι μια πρόσκληση για ειλικρινή συζήτηση γύρω από τα στερεότυπα και τις αληθινές ανάγκες της ανθρώπινης ψυχής.
Από μικρή ένιωθα διαφορετική, αλλά ποτέ δεν φανταζόμουν ότι η επιλογή μου να μην κάνω παιδιά θα γινόταν αιτία να με απορρίψει η ίδια μου η οικογένεια. Η μητέρα μου με κατηγόρησε για εγωισμό, τα αδέρφια μου με κοιτούσαν με απορία και ο πατέρας μου δεν μιλούσε καν. Έψαξα στήριξη σε ξένους, όταν οι δικοί μου με έκαναν να νιώθω ξένη.
