Εκείνη τη νύχτα, στέκοντας στον παγωμένο διάδρομο με τη Λέιλα και τον Εμίρη, ένιωθα την καρδιά μου να σπάει από φόβο και απελπισία. Ο άντρας μου με κακοποιούσε χρόνια, και όταν βρήκα το κουράγιο να φύγω, βρέθηκα μόνη, χωρίς κανέναν να με στηρίξει. Αναρωτιόμουν αν υπάρχει χώρος για εμάς σε αυτή την πόλη, ανάμεσα σε ανθρώπους που γυρίζουν το βλέμμα στη δυστυχία των άλλων.