Με λένε Ελένη και είμαι 61 ετών. Όλη μου τη ζωή έβαζα την οικογένεια πάνω απ’ όλα, ειδικά τη μικρότερη αδερφή μου, τη Μαρία. Όμως όταν ήρθε η στιγμή να ζητήσω εγώ βοήθεια, βρέθηκα μόνη μου, και αυτό με έκανε να αναρωτηθώ για όλα όσα θεωρούσα δεδομένα.

Γράφω με πόνο και θυμό μετά από έναν ακόμη καβγά με την κόρη μου, που πια μοιάζει ξένη. Ο άντρας μου προσπαθεί να με ηρεμήσει, αλλά νιώθω ότι χάνω το παιδί μου εξαιτίας του γαμπρού μας. Η ιστορία μου είναι μια κραυγή για όλες τις μάνες που βλέπουν τα παιδιά τους να απομακρύνονται.