Είμαι η Μάρθα. Εδώ και έξι μήνες, η πεθερά μου, η κυρία Ελένη, έχει σταματήσει να βλέπει τα παιδιά μου, να ενδιαφέρεται για εμάς, να υπάρχει στο σπίτι μας. Αυτό το κενό της, η σιωπή της, διαλύει την ισορροπία της οικογένειάς μου μέρα με τη μέρα και με αναγκάζει να αναρωτιέμαι αν όντως φταίει κάποιος ή απλώς η αγάπη αλλάζει.
Η νύφη μου μου ζήτησε να μην ξαναπάω για φαγητό τις Κυριακές στο σπίτι τους. Για μένα, αυτή η μέρα ήταν πάντα ιερή, γεμάτη γέλια και μυρωδιές από το φαγητό που ετοίμαζα με αγάπη. Τώρα, βρίσκομαι μπροστά στο κενό μιας χαμένης παράδοσης και αναρωτιέμαι αν έχω ακόμα θέση στη ζωή του γιου μου.
Με λένε Ελένη. Πριν λίγους μήνες έδιωξα τον ίδιο μου τον γιο από το σπίτι και μετακόμισα στη νύφη μου, τη Μαρία. Όλοι νομίζουν πως έχασα το μυαλό μου, αλλά για πρώτη φορά στη ζωή μου έκανα αυτό που θεωρώ σωστό.
Ονομάζομαι Ελένη Παπαδοπούλου και θυμάμαι ακόμα τη μέρα που ο γιος μου, ο Νίκος, μου ανακοίνωσε πως φεύγει από τη γυναίκα του, τη Μαρία, και τα παιδιά τους για μια άλλη γυναίκα. Ο κόσμος μου γκρεμίστηκε, αλλά δεν μπορούσα να γυρίσω την πλάτη στα εγγόνια μου ούτε στη Μαρία, που είχε γίνει για μένα κόρη. Μέσα από πόνο, προδοσία και οικογενειακές συγκρούσεις, βρήκα ξανά δύναμη και νόημα στην αγάπη που μοιράστηκα με τη Μαρία και τα παιδιά.
Η ζωή μου άλλαξε όταν έμαθα ότι η νύφη μου είχε ένα παιδί που δεν γνώριζα. Η σχέση με τον γιο μου, οι ενοχές και οι αμφιβολίες με βασάνισαν. Τώρα αναρωτιέμαι αν μπορώ να συγχωρήσω και να ξαναχτίσω την οικογένειά μας.
