Με λένε Ελένη και όλη μου τη ζωή δούλευα ως νοσηλεύτρια στην Αθήνα. Όταν βγήκα στη σύνταξη, περίμενα γαλήνη και χαρά με τα εγγόνια μου, όμως η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο σκληρή – μοναξιά, οικονομικές δυσκολίες και η αίσθηση ότι τα ίδια μου τα παιδιά με αγνοούν. Αυτή είναι η ιστορία μου, μια ιστορία για το τι σημαίνει να είσαι γιαγιά στην Ελλάδα σήμερα, όταν η οικογένεια και η κοινωνία συχνά σε ξεχνούν.

Η ιστορία μου ξεκινά με μια έντονη διαφωνία για τα χρήματα και τη φροντίδα του πατέρα μου. Μέσα από συγκρούσεις, ενοχές και αναμνήσεις, αναρωτιέμαι τι σημαίνει πραγματικά να είσαι παιδί και γονιός στην Ελλάδα του σήμερα. Στο τέλος, μένω με ερωτήματα για το αν η αγάπη μετριέται σε ευρώ ή σε πράξεις.

Ο άντρας μου, ο Νίκος, σταμάτησε να μου μιλάει όταν βγήκε στη σύνταξη. Η σιωπή του έγινε τοίχος ανάμεσά μας, και κάθε μέρα πάλευα με τη μοναξιά και τις αναμνήσεις μας. Αναρωτιέμαι αν η αγάπη μπορεί να επιβιώσει όταν η ζωή αλλάζει τόσο δραματικά.